श्री. FREGA, L’ORÉAL कडे उसने

रविवारी सकाळी Giorgio आणि मी अनेकदा भेटायचो — एक मित्र आणि सहकारी, महिलांच्या सौंदर्यप्रसाधनांमधील जगातील सर्वांत मोठ्या कंपन्यांपैकी एका कंपनीत कमर्शियल मॅनेजर: L’ORÉAL.

जवळ राहण्याची ती आमची पद्धत होती — आठवड्याबद्दल, कामाबद्दल एकमेकांना सांगायचे, मग बाजारातल्या ग्राहकांबद्दल बोलायचे, जे काही घडले असेल त्यावर एखादा विनोद करायचा, कॅफेमध्ये गरम कॉफीच्या कपावर.

तो मनमिळाऊ स्वभावाचा होता, नेहमी हसतमुख, नेहमी उपरोधिक, पण त्याच्यात एक न वाकणारा आत्मा होता — एक अशी शालीनता आणि नजाकत, जिला तोड नव्हती.

त्याच्याकडे नेहमी एखादा विनोद तयार असायचा, आणि तोही कधीच बेफिकीर नसायचा; त्याचे हसू म्हणजे एक म्हणच झाली होती, ज्यामुळे सगळ्यांना मोकळे वाटायचे — तो म्हणायचा की नव्या दातांवर त्याने बक्कळ पैसा खर्च केला आहे, आणि त्यांचा 25,000 युरोचा विमा उतरवावा लागला, कारण एखाद्याला त्याचा एखादा धारदार विनोद रुचला नाही आणि त्याने ते पाडून टाकायचे ठरवले तर!

आमच्या प्रदेशात, कॅलाब्रियात, जेव्हा जेव्हा आम्ही एकत्र विक्रीला जायचो, तेव्हा प्रत्येक ग्राहकासमोर आम्ही मोठ्याने जाहीर करायचो की आम्ही जगातले सर्वांत भाग्यवान पुरुष आहोत, जगातल्या दोन सर्वोत्तम कंपन्यांसाठी काम करतो, ज्या आम्हाला काम करण्यासाठी नाही तर फक्त मजा करण्यासाठी बक्कळ पैसे देतात — आणि ऐकणाऱ्याला याचा राग आल्याशिवाय राहायचा नाही. अनेकदा ते आमच्यावर विश्वास ठेवत नसत, पण तरीही जवळजवळ सगळ्यांचा आदर आम्हाला मिळत असे.

एप्रिलमधल्या एका सकाळी तो मला म्हणाला: पुढच्या आठवड्यात मी तुला घ्यायला येतो, आपण सिसिलीत कामाला जाणार आहोत, तीन दिवस — काळजी करू नकोस, सगळ्याचा खर्च झालेला आहे, तुला एक पैसाही द्यावा लागणार नाही.

ते माझे विक्री क्षेत्र नाही हे त्याला चांगले ठाऊक होते, म्हणून मी त्याला विचारले: आपल्या क्षेत्राबाहेर आपण नक्की काय दिवे लावणार आहोत?

बरं, तो म्हणाला, ते तुझ्यासाठी सरप्राइज आहे — आणि कदाचित थोडेसे माझ्यासाठीही.

तू नेहमीच Gillette चा Frega राहशील, पण तीन दिवस तू मैदानावरचा कंपनीचा पाहुणा असशील, L’ORÉAL च्या खर्चाने.

मी तुला नाण्याची दुसरी बाजू दाखवीन — अशी बाजारपेठ जी तुला माहीत नाही, जी तू कधीच पाहिलेली नाहीस, कारण तू कधी तिच्यात उतरलाच नाहीस; जिथे प्रत्येक खरेदीत स्त्रिया मुख्य भूमिकेत असतात, त्यांच्या सगळ्या खास पद्धतींसह.

माझ्यासाठी ही आभार मानण्याचीही एक पद्धत आहे, आपण एकत्र घालवलेल्या दोन वर्षांसाठी — मला माहीत आहे की तुझ्याशिवाय, तुझ्या मदतीशिवाय आणि तुझ्या तयारीशिवाय, तुझ्या आपुलकीशिवाय आणि तुझ्या वागण्याशिवाय, तुला जो माणूस आणि जो मित्र बनवते त्या सगळ्याशिवाय, क्रोन्स डिसीजनंतर मी कदाचित कामावर परत येऊ शकलो नसतो, आणि कदाचित जगण्याकडेही परत येऊ शकलो नसतो.

तो क्षणभर ढासळला, फक्त एक अश्रू — मी त्याला असे पहिल्यांदाच पाहत होतो, भावना आवरू न शकणारा.

त्याने सांगितले की आपण तीन दिवस कातानियात आणि एक दिवस पालेर्मोत घालवू, मग घरी परत — ते याकडे एक अधिकृत चाचणी म्हणून पाहत होते, त्याच्या सेल्स मॅनेजमेंटने आधीच मंजूर केलेली, त्यांनी त्यावर सही केली होती, आणि काय होते आणि आम्ही दोघे काय उद्योग करतो, हे पाहण्याची सगळ्यांनाच उत्सुकता होती.

मी क्षणाचाही विचार न करता होकार दिला. कंपन्या तुम्हाला नेहमी माहिती देत, पण खरा अनुभव कधीच वाटून घेत नसत — आणि ही वाढण्याची खरी संधी होती.

मी माझ्या वडिलांना याबद्दल सांगितले, आणि ते हसून म्हणाले: तू सतत अशा गोष्टी करतोस ज्यांचा कोणालाच अंदाज येत नाही — हा फक्त एक गुण नाही, हाच Ferdinando Frega आहे.

आशीर्वाद देण्याची ती त्यांची पद्धत होती. ते Giorgio ला वीस वर्षांपासून ओळखत होते आणि मी काहीतरी शिकेन हे त्यांना माहीत होते — फक्त काय, ते त्यांना माहीत नव्हते.

मी घरी पोहोचलो, आणि माझ्या पत्नीला माझ्या चेहऱ्यावर काहीतरी वेगळे दिसले; तिने विचारले काय झाले. त्यांनी मला तीन दिवसांसाठी L’Oréal कडे उसने दिले आहे, मी तिला सांगितले, आणि ती लगेच म्हणाली: तोच जुना मस्करा — तू कधी गंभीर होणार आहेस?

मी परत येईन त्या दिवशी कसे झाले ते तुला नीट सांगेन, मी म्हणालो, आणि मी तिला सगळी कहाणी सांगितली. ती म्हणाली: आता तू अडचणीत आहेस — तुला सवय आहे त्या दारापेक्षा वेगळ्या दारातून तू स्त्रियांच्या जगात पाऊल ठेवतो आहेस. काय होते ते पाहायची मला उत्सुकता आहे.