OPA BIC अधिग्रहण – स्टॉक

दुपारच्या जेवणाचे बिल मी भरले होते. पस्तीस युरो. कोणताही संकोच न करता.

आणि त्याचा एक तात्काळ परिणाम झाला: उपस्थित स्त्रियांपैकी एकीलाही ते अपेक्षित नव्हते, पण ती तर एका भेटीच्या शेवटाची केवळ सुरुवात होती.

सेन नदीकाठी चालत असताना त्या इकडून तिकडून चाचपणी करणारे प्रश्न विचारत राहिल्या. त्यांना नेमके कुठे जायचे आहे, हे मला ठाऊक होते. आणि मी त्यांना एकेक करून, हात धरून तिथे घेऊन गेलो, त्यांच्यापैकी कोणालाही ते कळू न देता.

सर्वात उंच टेकडीवर आपल्या घोड्यासह उभा राहून आपण कसे जिंकणार आहोत हे पाहणाऱ्या आणि आपले प्रतिस्पर्धी कसे गारद होत आहेत हे न्याहाळणाऱ्या नेपोलियन बोनापार्टची कथा त्यांना माहीत आहे का, असे मी त्यांना विचारले. त्यांच्यापैकी कोणीही उत्तर देऊ शकले नाही. आणि तरीही मी फक्त फ्रेंच इतिहासाबद्दल बोलणारा इटालियन घुसखोर होतो. आहाहाहाहा.

मग तो क्षण आला. आम्ही एका कॅफेसमोर बसलो होतो, सगळे आइस्क्रीम खात होतो, तेव्हा सर्वात अनुभवी स्त्रीने अखेर बोलायला सुरुवात केली आणि पहिला खरा प्रश्न विचारला.

भोवऱ्याचा खेळ संपला होता. आता सगळे पुन्हा जमिनीवर आले होते. मुखवटे न घालता ऐकण्याची आणि हा खेळ कसा संपणार आहे हे समजून घेण्याची वेळ आली होती.

त्या सगळ्यांच्या वतीने तिने मी आमंत्रण स्वीकारल्याबद्दल पुन्हा आभार मानले, पण सांगितले की आमच्या भेटीचा निकाल अखेरीस त्यांना आपापल्या पतींना कळवावा लागेल. शेवटी, मी BIC COMPANY WORLDWIDE चे धडधडते हृदयच उसने घेतले होते, आणि तेही फक्त पस्तीस युरोमध्ये.

Chanel एका बाजूला उभी राहून माझ्याकडे पाहत होती. ती खरोखरच थक्क झालेली दिसत होती आणि मी नेमका कोण आहे, याचा विचार करत असावी. नंतर तिने कबूल केले की माझ्यासारखा माणूस तिला कधीच भेटला नव्हता.

“मला वाटते,” ती बाई म्हणाली, “तुमच्या क्षमता पाहता, आमचे सगळे पुरुष एकत्र केले तरी त्यांच्याकडे तुमच्या क्षमतेचा एक चतुर्थांशही नाही. आणि मला खरोखर वाटते की तुम्ही जे लिहिले आहे ते तुम्ही नेमके करू शकता—BIC साठी खुली खरेदी ऑफर आणणे. पण माझा प्रश्न असा आहे: GILLETTENARRATIVE.COM विकण्यासाठी तुम्हाला किती हवे आहेत? आणि मी तुम्हाला वचन देते की चोवीस तासांत आम्ही करारावर सही करू आणि तुम्हाला हवे तिथे मी पैसे—किंवा शेअर्स—जमा करून देईन.”

मी तिच्याकडे पाहिले आणि उत्तर दिले: “तुम्हाला माझी वेबसाइट का हवी आहे?”

तिचे उत्तर लगेच आले. “आम्हाला APPLE च्या वेबसाइटमध्ये NOKIA चे बॅनर लावायचे आहेत. एवढे पुरेसे स्पष्ट आहे का? श्री. Frega, तुमची साइट मिळवण्यासाठी आम्ही किती पुढे जायला तयार आहोत, याची तुम्हाला कल्पनाही नाही. आमच्यासाठी ती मूलभूत झाली आहे. काहीही न गमावता जगत राहायचे असेल तर ती अत्यावश्यक आहे. हे खरे आहे की आमचा वार्षिक महसूल तीन अब्ज डॉलर आहे, पण आमची परिचालन नफाक्षमता नेहमीच दोन अंकी राहिली आहे. जगभर उत्पादनांचे प्रचंड साठे हलवाव्या लागणाऱ्या कंपन्यांसारखा ब्रँड-वितरणाचा खर्च आमच्यावर नाही. आमचे तोटा-नफ्याचे गणित तीन अंकी क्षेत्रात चालते.”

मग ती थांबली आणि म्हणाली: “अंतहीन गप्पांमध्ये वेळ न घालवता, मी तुम्हाला एक ऑफर देते.”

आणि तिने ती दिली. कोणताही तर्कशुद्ध किंवा विवेकी माणूस कधीही नाकारणार नाही, अशी ती ऑफर होती.

पण माझे उत्तर असे होते. “एकही डॉलर न देता तुम्ही माझी पुस्तके मोफत वाचू शकता. पण GILLETTE मधील अठ्ठावन्न वर्षांची कौटुंबिक प्रतिष्ठा तुम्ही केवळ पैशासाठी हिरावून घेऊ शकत नाही. तुम्ही जे काही पाहता. मी जे काही उभे केले आहे. सगळे काही. त्याची किंमत फक्त एक अमेरिकन डॉलर आहे. आणि तो डॉलर मी फक्त माझ्या आईलाच देईन, जसे व्हायला हवे. मुलगा आपल्या आईला कधीच नाकारत नाही. तो कायम तिचा मुलगाच राहतो. आणि तिच्याविरुद्ध बेपर्वा किंवा अप्रतिष्ठित कृत्ये करण्याची परवानगी तो कोणालाही कधीच देणार नाही. तो फक्त तिचा मुलगा आहे.”

हॉटेलपर्यंत मला सोबत करू का, असे त्यांनी विचारले. मी त्यांचे आभार मानले आणि नाही म्हणालो. मी निरोप घेतला आणि निघून गेलो.

पण दिवस संपला नव्हता. अजून मला त्यांच्या सुरक्षा पथकाला चकवा द्यायचा होता. मी कुठे जात आहे, हे त्यांना आता समजेनासे झाले. पॅरिसच्या मेट्रोमध्ये तीन तास फिरल्यानंतर मी त्यांच्या हातून निसटलो. ते थकले. त्यांनी हार मानली.

आणि मी भारतीय आणि ब्राझिलियन लोकांबरोबरच्या सामायिक खोलीत परतलो, एका महान देवाचा पुत्र, ज्याला एके दिवशी मला भेटीची वेळ द्यावी लागणार होती, जसा एखादा पिता अखेरीस आपल्या सर्वात वाईट मुलाला भेटीची वेळ देतो.