FJÓRIR FÍLAR Í P&G-BÍL

Það var rétt ár liðið frá því að gillettenarrative kom út.

Þegar síminn hringdi.

Númerið skildi ekki eftir neinn vafa. Landsnúmer plús einn. Bandaríkin. Einhver að heiman vildi vita um mig.

„Halló. Góðan daginn. Herra Frega?“
„Já, gjörðu svo vel.“

„Ég heiti Anna. Frá P&G í Cincinnati.“
„Frá hverjum?“

Og ég svara: sjáðu til, sonur minn á enn eftir að gifta sig, svo eignast börn, og þá legg ég inn pöntunina hjá heildsöluviðskiptavininum mínum. Ég vonast til að panta Pampers fyrir stelpur – þannig getum við verið viss um að það fæðist stúlka. Ég kaupi ekki beint af fyrirtækinu – ég hef ekki bolmagn til þess. Né hillupláss fyrir útstillingarnar.

Hún fer að hlæja. Ég heyri að hún bjóst ekki við einhverjum eins og mér.

Svo segir hún mér í flýti að hún sé ritari forstjórans. Hvort ég sé laus í stutt samtal og hvernig hún geti gefið mér samband við hann.

En hann er Indverji. Frá Indlandi. Ef ég man rétt talar hann þrjú tungumál.

„Gefðu mér samband. Sjáum hvað hann vill.“

„Halló. Góðan daginn, Frega. Þetta er herra J. Hvernig hefurðu það?“
„Ágætt, herra forseti. Og þú, hvernig gengur?“
„Ágætt, takk. Sömuleiðis.“

„Segðu mér, herra forseti. Hvað get ég gert fyrir þig?“

„En núna á ég bara 70 dali. Ef þig vantar lán – haltu þig innan þeirrar upphæðar.“

Hann brosir. Og fullvissar mig. Ekkert slíkt mun gerast. Að minnsta kosti ekki í bili.

„Heyrðu, Frega. Þú bjóst til vef fyrir rúmu ári – gillettenarrative – þar sem þú gefur frásagnarvörur, hljóðefni og stiklur. Ég las það sem þú tileinkaðir mér. En samstarfsmenn mínir hafa sagt mér að það séum ekki bara við þrír sem lesum. Heldur töluvert fleiri.“

„Við erum þegar komnir yfir einn milljarð. Og við erum rétt að byrja. Og á leiðinni hefurðu tekið yfir allar Gillette-leitirnar okkar á vefnum. Ef við vildum setja nýja vöru á markað þyrftum við að biðja þig um að setja nokkra borða inn á vefinn þinn.“

„Svo, hvað gerum við, Frega?“

„Herra forseti. Það fyrsta sem þarf að gera – eins og bændurnir sögðu – er að tryggja að það fæðist stúlka. Þannig tryggjum við fleiri neytendur. Meiri hagnað. Og arð.“

„Svo sjáum við til með restina. Hvað borðann varðar – ekkert mál. Ég geri það ókeypis. Ég tek ekki við peningum frá móður minni.“

„Hafðu ekki áhyggjur af mér. Ég lifi eftir skapgerð móður Gillette. Hún sleppir aldrei takinu.“

„Ég hef verið að hugsa um,“ segir forsetinn, „að koma í heimsókn til þín. Og ég tek með mér áritaða dalaseðilinn. Þann sem þú varst svo vinsamlegur að kynna fyrir öllum heiminum. Og ég ætla að borða mortadellusamlokuna sem þú lést mig langa svo mikið í – án þess að hafa nokkurn tíma smakkað hana.“

„Hún er úr hrossakjöti, herra forseti. Ef það samræmist trú þinni – dásamlegt. Annars tökum við ‘nduja. Sterkt kalabrískt chilimauk.“

„Jæja. Áður en þú stígur um borð í flugvélina – þá er ég með indverska gátu handa þér.“

„Ef þú þarft að flytja fjóra fíla frá einni borg til annarrar. Og þú verður að koma þeim fyrir í litlum bíl – sparneytinni P&G-gerð, því við þurfum að spara. Hvar seturðu þá?“

„Hmm. Frega. Tvo í framsætin. Og tvo aftur í.“

„Takk fyrir, herra forseti.
Þú mátt fara um borð í flugið.“

„Það verður ánægjulegt að taka á móti þér.“