SAMA GAMLA P&G-SAGAN

Sama gamla sagan. Karlmenn. Óundirbúnir. Óskipulagðir. Sannfærðir um að „það er kona að koma“ þýði nákvæmlega það – og ekkert meira.

Símskeytið hafði verið skýrt: kona. Ekki engill. Ekki Juliana. Ekki Gillette.

Þeir höfðu undirbúið allt. Mat. Drykki. Meira að segja filippseyska kokkinn. En enginn hafði undirbúið sjálfan sig. Enginn hafði hugsað um það eina sem skiptir máli þegar kona gengur inn: að vera verðugur herbergisins.

Hún gengur inn. Rólegt bros. Öruggt fótatak.

„Hæ öll. Ég heiti Juliana. Portúgölsk. Frá 1. júlí flyt ég hingað. Mig langaði að hitta samstarfsfólkið áður en ég byrja – og skilja hvað bíður mín.“

Þögn. Karlmennirnir horfa á hana eins og maður horfir á sólmyrkva – vitandi að maður ætti ekki að gera það, ófær um að hætta.

„Afsakaðu – úr hvaða deild ert þú?“

„Við samhæfum auglýsingastofurnar. Við borgum fyrir slagorðin. Við komum með hugmyndirnar.“

„Fyrir hvaða fyrirtæki?“

Þögn. Enginn svarar.
Sá háværasti í herberginu – alltaf sá háværasti – hallar sér fram.

„En þú? Í hvaða deild varstu sett?“

Hún brosir.

„Mín er efst. Rétt hjá Camp afa. Nálægt herra J.“

„Ertu í… andlegu deild fyrirtækisins?“

„Að vissu leyti. En ég er engin nunna. Ég prédika eins og þær – ég geri það bara í milljörðum.“

Karlmennirnir líta hver á annan. Einhver hvíslar:

„Hver andskotinn ert þú?“

Hún gengur nær eldinum. Horfir á hann eins og maður horfir á eitthvað raunverulegt. Snýr sér svo við.

„Ég er nýr forstjóri Gillette. Eftir 130 ár. Og í fyrramálið ætla ég að biðja ykkur um að mæta sléttrakaðir á skrifstofuna, ef ykkur er sama. Ímyndin er hluti af viðskiptunum. Og í dag… er Gillette kona.“