P&G-STJÓRNANDI INNAN GILLETTE

Á tíunda áratugnum ákvað Gillette Italia að styrkja söluskipulagið. Landinu var skipt upp á nýtt í landsvæði og svæðisstjórar kynntir til sögunnar til að ná betri stjórn, hámarka söluna og stýra fólki af aga.

Þegar kom að því að úthluta svæðinu Sardinía–Sikiley–Kalabría var umsókn minni hafnað án skýringa. Ég hélt áfram að vinna vinnuna mína. Stundum er það eina svarið sem maður fær.

Gillette réð Rosario Russo, sem kom frá P&G á Sikiley. Sikileying frá Ribera, í sveitunum inn af Agrigento. Þrjár náðargáfur: metnaður, skapandi eðlisávísun, mannastjórnun. Hann var ekki með háskólagráðu – og þess vegna stöðvaði P&G frama hans. Faglega settur til hliðar skipti hann um fyrirtæki. Gillette vissi það ekki enn, en það hafði rétt í þessu ráðið til sín umbyltingarafl.

Frá allra fyrsta svæðisfundinum var breytingin ljós. Gillette seldi í pökkum. Hann kom með hugsunarhátt P&G: kassi, yfirkassi, lag, bretti – og síðar bílfarmur, tengivagn, fullfermi. Gömlu jaxlarnir kunnu ekki að meta það. Það var eins og að ganga inn í eldhúsið hjá ömmu og segja henni að skipta um olíuna sem hún hafði notað alla ævi.

Hann brosti og sagði: „Allir elda með þeirri olíu sem þeir eiga.“ Það var hans hugmyndafræði. Fyrst virði, svo tölur. Og tölurnar sprungu: tveggja stafa vöxtur á hverju ári, aldrei undir +30%.

Hann var dreginn inn í gerð nýju söluferlanna. Að lokum stýrði hann svæði sem var 30 milljóna evra virði. Svo, eins og gerist hjá fjölþjóðafyrirtækjum, var svæðið hans skorið niður – Sardinía fór til annars. Hann gerði að gamni sínu: „Í hvert sinn sem þeir lækka veltuna mína á ég ekki annarra kosta völ en að hækka hana aftur.“ Og á tveggja ára fresti, með minni svæði, kom hann henni samt aftur upp í 30 milljónir evra.

Enginn reyndi nokkurn tíma að berjast við hann. Hann var of klár – gráða eða ekki. En tíminn náði honum. Þegar Gillette keypti Duracell á heimsvísu og hagræddi í starfsmannahaldi fékk hann veglegan starfslokasamning og var fylgt áleiðis á eftirlaun.

Ég á honum mikið að þakka – faglega og persónulega. Við bárum virðingu hvor fyrir öðrum, okkur þótti vænt hvorum um annan. Jafnvel þótt hann sakaði mig einn daginn, þá kominn á eftirlaun, í einu af sínum sikileysku óveðrum, um að hafa notfært mér hann. Hann var snillingur með tölur, spár, fjárhagsáætlanir, markmið. En hann lærði aldrei að mæla greind, og það var blindi bletturinn hans.

Heiður sé manni sem lét fyrirtæki vaxa – og enn frekar lét menn vaxa. Margir þeirra eru forstjórar í dag.

Ciao Rosario.