ÞAÐ SEM ÉG MYNDI VILJA FRÁ P&G

Ég er enginn dýrlingur. Svo ég byrja á þungamiðju þessarar sögu.

Ég myndi vilja nýja konu á hverjum degi. Ekki vegna kynlífs – konur, hefur vísindunum tekist að staðfesta, þurfa ekki á því að halda. Það sem ég myndi vilja er aðgangur að óendanlegri þekkingu hennar. Að hinum óþekkta hluta kvenheimsins. Þeim sem er gerður úr innsæi og eðlisávísun.

Þessar venjulegu þrjár mínútur sem tilheyra karlmönnum eru áfram stund tæmingarinnar. Og í raun veit maður sjaldan hvað þær kosta í alvöru. Þær fullnægja augnabliki og skaða líf. Þær byggja ekkert.

En aðeins hún – aðeins kona – getur gert okkur betri.

Að elska eina manneskju í einu, ákaft, á einstakan hátt, eins og það væri í síðasta sinn – það er eins og að vinna í lottóinu og trúa því, eitt augnablik, að maður hafi loksins skilið hvað það er að vera ríkur. Svo leysist allt upp.

Ástin hefur þessi áhrif. Hún er aldrei eilíf. Hún þróast. Hún styrkist ekki – hún batnar, færist til, breytir frammistöðu sinni eins og hlutabréf innan hvers ársfjórðungs. Eins og fyrirtækið þar sem móðir mín var lokuð inni alla ævi: P&G.

Þessi höfundur biður ekki um neitt annað en að vera viðurkenndur fyrir það sem hann gerir – ekki fyrir það sem hann er. Besta hlutann sem hvert okkar eyðir í þessum heimi. Því lífið krefst alltaf efnahagsreiknings. Og ekki hafa allir endurskoðanda.