ผู้คนที่ยังอยู่ · ฉบับภาษาไทย · บทที่ 15
ไม่มีทางกลับ
มีการเดินทางบางอย่างที่เริ่มต้นด้วยการจากไป
และบางอย่างที่เริ่มต้นด้วยการสูญเสีย
การเดินทางครั้งนี้อยู่ในประเภทที่สอง
เป็นเวลานานที่ผมเชื่อว่าการกลับคืนเป็นเรื่องของภูมิศาสตร์
การจากสถานที่หนึ่งไป
การข้ามระยะทาง
การกลับไปยังจุดเริ่มต้น
มันเป็นคำนิยามที่เรียบง่าย
สะดวก
และก็ผิดด้วย
เมื่อปีเดือนผ่านไป ผมค้นพบว่าการกลับคืนบางอย่างไม่ได้นำไปสู่สถานที่ใดที่มองเห็นได้เลย
เพราะสถานที่ที่ต้องไปถึงนั้นไม่มีอยู่อีกต่อไปแล้ว
หรือมันไม่เคยมีอยู่เลย
หรือเราเปลี่ยนไปมากเกินกว่าจะจำมันได้
แต่ถึงกระนั้นความต้องการที่จะกลับคืนก็ยังคงอยู่
มันเป็นหนึ่งในความปรารถนาที่ลึกซึ้งที่สุดของมนุษย์
เราอยากกลับไปสู่ช่วงเวลาที่สิ่งต่าง ๆ ดูเรียบง่ายกว่า
ชัดเจนกว่า
เป็นระเบียบกว่า
เราอยากกลับไปหาผู้คนที่เราสูญเสียไป
หาโอกาสที่พลาดไป
หาการตัดสินใจที่ไม่ได้ทำ
หาช่วงเวลาที่ชีวิตยังดูเปิดกว้างต่อทุกความเป็นไปได้
แต่เวลาไม่ให้อะไรกลับคืนเลย
นั่นไม่ใช่หน้าที่ของมัน
เวลาแปรเปลี่ยน
มันไม่เคยให้อะไรกลับคืน
มีหลายปีที่ผมไล่ตามการกลับคืนที่เป็นไปไม่ได้
ผมทำไปโดยไม่รู้ตัว
ผมพยายามกู้คืนตัวผมในเวอร์ชันก่อน ๆ
ชายหนุ่ม
มืออาชีพ
ลูกชาย
ชายผู้มั่นใจว่ารู้ว่าตัวเองกำลังจะไปไหน
ทุกความพยายามจบลงในแบบเดียวกัน
ด้วยความผิดหวัง
เพราะคนคนนั้นไม่มีอยู่อีกต่อไปแล้ว
และมันก็ถูกต้องแล้วที่เป็นเช่นนั้น
เช้าวันหนึ่งผมเข้าใจบางสิ่งที่เปลี่ยนวิธีที่ผมมองอดีต
ผมไม่ได้ต้องการจะกลับไปจริง ๆ
ผมต้องการเรียกคืนความรู้สึกหนึ่ง
ความแน่นอนหนึ่ง
ความคุ้นเคยหนึ่ง
โลกเวอร์ชันหนึ่งที่คำถามดูเหมือนจะมีน้อยกว่าคำตอบ
แต่ชีวิตไม่ได้เสนอการเดินทางข้ามเวลา
มันเสนอเพียงการเปลี่ยนแปลงเท่านั้น
ตอนนั้นเองที่ผมเริ่มมองการกลับคืนในแบบที่ต่างออกไป
ไม่ใช่ในฐานะการเคลื่อนไหวไปสู่สิ่งที่ผมเคยเป็น
แต่เป็นการเข้าใกล้สิ่งที่ผมได้กลายมาเป็น
ความแตกต่างนั้นมหาศาล
เมื่อเราพยายามกลับไป เราต่อสู้กับเวลา
เมื่อเรายอมรับที่จะก้าวไปข้างหน้า ในที่สุดเราก็เริ่มเข้าใจมัน
หลายคนใช้ชีวิตทั้งชีวิตค้นหาบ้าน
พวกเขาคิดว่ามันคือสถานที่หนึ่ง
เมืองหนึ่ง
ถนนสายหนึ่ง
ประเทศหนึ่ง
แล้ววันหนึ่งพวกเขาก็ค้นพบว่าบ้านคือสภาวะของจิตวิญญาณ
และไม่มีพิกัดทางภูมิศาสตร์ใดรับประกันมันได้
ตลอดชีวิตของผม ผมได้ข้ามผ่านหลายประเทศ
หลายวัฒนธรรม
หลายภาษา
ทุกครั้งผมทิ้งบางสิ่งไว้ข้างหลัง
ทุกครั้งผมเก็บเกี่ยวบางสิ่งอื่นมา
โดยไม่รู้ตัว ผมกำลังกลายเป็นคลังประสบการณ์ที่มีชีวิต
โมเสกที่ประกอบขึ้นจากสถานที่ต่าง ๆ
ถึงจุดหนึ่ง ผมเลิกถามตัวเองว่า
“ผมเป็นส่วนหนึ่งของที่ไหน?”
และเริ่มถามตัวเองว่า
“ผมพกพาอะไรติดตัวไปด้วย?”
คำถามที่สองมีประโยชน์กว่ามาก
เพราะการเป็นส่วนหนึ่งย่อมเปลี่ยนไป
พรมแดนเปลี่ยนไป
แผนที่เปลี่ยนไป
แต่สิ่งที่เราพกพาไว้ภายในยังคงเดินทางต่อไป
ผมจำได้ถึงบางคืนที่ความรู้สึกหลงทางรุนแรงกว่าปกติ
คืนที่ทุกสิ่งดูห่างไกล
ผู้คน
สถานที่
ความแน่นอน
แม้แต่ตัวผมเอง
ในช่วงเวลาเหล่านั้น สิ่งล่อใจที่เก่าแก่ที่สุดก็ปรากฏขึ้น
การกลับไป
การลบล้างสิ่งที่เกิดขึ้น
การฟื้นคืนสภาพเดิม
การเริ่มต้นใหม่จากจุดก่อนหน้า
แต่ทุกครั้ง ความเป็นจริงก็แสดงให้ผมเห็นความจริงเดียวกัน
ไม่มีจุดก่อนหน้า
มีเพียงจุดปัจจุบัน
และการเลือกว่าจะทำอะไรกับมัน
เมื่อเวลาผ่านไป ผมเรียนรู้ที่จะมองอดีตไม่ใช่ในฐานะจุดหมาย แต่ในฐานะห้องสมุด
สถานที่สำหรับไปเยือน
ไม่ใช่สำหรับอยู่อาศัย
เพราะคนที่ใช้ชีวิตอยู่ในอดีตจะค่อย ๆ เลิกอยู่ในปัจจุบัน
และเมื่อไม่มีปัจจุบัน ก็ไม่มีอนาคต
ผู้คนที่ผมรัก
เมืองที่ผมเคยข้ามผ่าน
โอกาสที่ผมเคยสูญเสียไป
ความสำเร็จ
ความพ่ายแพ้
ทุกสิ่งยังคงมีอยู่ต่อไป
แต่ในรูปแบบที่ต่างออกไป
เหมือนหน้ากระดาษที่เขียนไว้แล้ว
สำหรับอ่านซ้ำ
ไม่ใช่สำหรับเขียนใหม่
มันคือการปลดปล่อย
เพราะในที่สุดผมก็เลิกค้นหาสิ่งที่ไม่อาจเรียกคืนได้
และผมเริ่มลงแรงกับสิ่งที่ยังสร้างขึ้นได้
ที่ย้อนแย้งก็คือ ในวินาทีนั้นเองที่อดีตเลิกหลอกหลอนผม
เมื่อผมเลิกปฏิบัติต่อมันในฐานะจุดหมาย
บางสิ่งที่คล้ายกันเกิดขึ้นกับผู้คน
หลายคนได้จากชีวิตของผมไป
บางคนจากไปเพราะเลือกเอง
บางคนจากไปเพราะความจำเป็น
และอีกบางคนจากไปเพียงเพราะกาลเวลาทำงานของมัน
ในตอนแรก ผมตีความการขาดหายเหล่านั้นว่าเป็นความสูญเสีย
แล้วผมก็เข้าใจว่าการมีอยู่ของบางคนยังคงดำรงอยู่ต่อไปในรูปแบบที่ต่างออกไป
ในบทเรียนที่ทิ้งไว้
ในความทรงจำ
ในพฤติกรรม
ในการตัดสินใจที่ยังคงส่งผลต่อผม
นี่ก็เป็นการกลับคืนเช่นกัน
ไม่ใช่การกลับคืนของผู้คน
แต่เป็นการกลับคืนของความหมายของพวกเขา
บางทีความเป็นผู้ใหญ่อาจอยู่ที่สิ่งนี้เอง
การเข้าใจว่าไม่มีสิ่งใดกลับคืนมาในรูปแบบดั้งเดิมของมัน
แต่เกือบทุกสิ่งสามารถมีชีวิตต่อไปได้ในรูปแบบใหม่
ท้ายที่สุดผมเลิกค้นหาทางกลับ
เพราะผมเข้าใจบางสิ่งที่ไม่มีแผนที่ใดเคยแสดงให้เห็น
ผมไม่ได้กำลังกลับไปไหนเลย
ผมกำลังมาถึงต่างหาก
มาถึงเวอร์ชันหนึ่งของตัวเองที่สร้างขึ้นจากการจากไปทั้งหมด การสูญเสียทั้งหมด การพบเจอทั้งหมด และการเปลี่ยนแปลงทั้งหมด
และตอนนั้นเองที่ความย้อนแย้งคลี่คลายลง
การกลับคืนที่ผมแสวงหามาหลายปีไม่ได้นำไปสู่อดีต
มันนำมาสู่ตัวผมเอง
นี่คือเหตุผลที่การพูดถึงการกลับคืนจากที่ที่ไร้ตำแหน่งแห่งหนนั้นถูกต้องแม่นยำ
ไม่ใช่เพราะไม่มีจุดหมาย
แต่เพราะจุดหมายนั้นไม่มีที่อยู่
มันเป็นสถานที่ที่ไร้ภูมิศาสตร์
ไร้พรมแดน
ไร้พิกัด
สถานที่ที่ผมข้ามผ่านมาตลอดชีวิตโดยไม่เคยจำมันได้
การกลับคืนจากที่ที่ไร้ตำแหน่งแห่งหน
การกลับคืนสู่สิ่งที่ผมได้กลายมาเป็น
Ferdinando Frega
Gillette Man ⚔️
01 ไม้ผลัดที่มองไม่เห็น · 02 มรดกเงา · 03 เก้าอี้ว่างเปล่า · 04 หนังสือเดินทางเล่มแรก · 05 เปิดประตูด้วยตัวเอง · 06 สายตาคู่ที่สอง · 07 ไม่มีที่อยู่ถาวร · 08 คนสุดท้ายที่ยังอยู่ตรงนั้น · 09 น้ำหนักที่ไม่มีใครเห็น · 10 วันที่เขื่อนแตก · 11 แสงไฟดวงสุดท้ายที่ยังสว่าง · 12 แผนที่ผิดพลาด · 13 แสงไฟที่หน้าต่าง · 14 ประตูที่เปิดอยู่ · 15 ไม่มีทางกลับ · 16 หลังรอยร้าว · 17 คำถามที่หายไป · 18 บ้านที่อยู่ในตัวเรา · 19 สิ่งที่เราทิ้งไว้โดยไม่มีใครเห็น · 20 ก้าวสุดท้าย · 21 ไม่มีที่นั่งสงวน · 22 ขอบคุณ โลกใบนี้
สำรวจมหากาพย์อื่น ๆ
The Corpus · Maps · Library · Genesis · International · Vatican · Gillette Saga · Wall Street Saga · L’Oréal Man · P&G Semantic · Contact
THE BIC SAGAThe takeover that never happened.
THE WILKINSON SAGAThe steel aunt.