THE BIC SAGAThe takeover that never happened.
THE WILKINSON SAGAThe steel aunt.
FALAVÊJA DESTAN A WALL STREET — DOMAHÎ
WALL STREET · 10
Hevdîtina bi falavêja destan a portugalî ya nod û du salî re li Bostonê, çend roj berê, di nav bêdengiya min de surprîzek û bîranînek xweş hiştibû, bi kenekî re ku tu gotin negotin lê her tim heman tişt difikirî: û niha dê çi bibe ku min berê pêşbînî nekiribe?
Dîsîplîna ezoterîk, di nav Pythagoras û geometriya wî de, di sî û sê salên dawî de bingeha min a çandî bûbû. Sêhr, spî yan reş, min tu carî bi rastî nas nekiribû — min ew bi îronî bi kar anîbû, ji bo armancên bilind, tenê di xwendina horoskop û burcan de. Her sibe xwendina wan stûnên biçûk ên rojnameyan tiştek nedixwest, û min kêrhatina wan tenê ber bi yek tiştî ve dibir: bidestxistina jinên bedew û ne mumkin, jinên ku digotin ew li benda mêran nînin, lê her tim tam li yekî wek min digeriyan.
Wê êvarê ez vegeriyam otêlê, li Kolana Diwanzdehê — her çend ew ne navnîşaneke rastîn a bajêr bû, tenê ez bûm, ku hejmara blokan ji xwaringehê heta cihê ku lê radizam dijimart, da ku winda nebim.
Şîv wek her carê bû, bi salan — min tu carî dev ji linguineya xwe ya bi lobster li MAINê bernedida, ya ku bi îngilîzî diaxivî, lê ya min bi afrîkaansî diaxivî û her tim nedihat fêmkirin, tevliheviyek ji zimanên eşîrên Afrîkayê û holendî.
Li ser şerabê guman tune bû: her xwarinê qedehek, her tim, sor, îtalî — dev tiştekî din nedixwest. Lê dema ku berîk ritm datanî, tiştek nedima ku meriv bike ji bilî dev jê berdan û derbasbûna ava lûlê.
Odeya min bedew bû, tijî derfetên ku girtî diman — hewzek, qadeke golfê, saunayek, odeyeke masajê, du jinên por zer û du jinên reşik û yeke por sor, baxçeyekî zivistanê, hemû di yek tabloyê de pêçayî ku li ber derî wek puzzleyekê daliqandî bû.
Û paşê ew nivîna yek kesî, ku zivirandin tê de yayên wê diqîrandin, kursiyeke sor a tijî qul, maseyeke biçûk — hemû di nav bihayê de, çend dolar şevekê, berî ketinê dihat dayîn.
Serşok perçeya herî berçav bû — yekem serşoka rastîn a bi bangkirina pêşwext di dîrokê de. Têra dikir ku tu biqîrî: vala ye? Heke di deh saniyeyan de kesî bersiv nedaba, ya te bû — yek cih di koridorê de ji bo bîst odeyan, ji bo jin û mêran bi hev re, da ku newekhevî çênebe.
Saet 22:34 bû. Westiyayî bûm, nêzîkî xewê bûm, dema ku min lêxistina deriyê bihîst. Min fikirî ku yekî odeya şaş kiriye û ranebûm. Paşê lêxistineke din hat, û li gorî saetê 02:46 bû — dem bi her awayî diçû, bêyî ku kes pê bihese.
Ez rabûm ku derî vekim û min kes li wir nedît. Dema ku ez ber bi nivînê ve zivirîm, yek li ser kursiya min a sor rûniştibû. Frega, wî got, di dawiyê de min tu dîtî.
Wêneyê wî şêlo bû, ne mirovî, wek ronîdaneke neynikê. Min hewl da ku fêm bikim ka ev fêlek di nav hologramekê de ye yan na. Min tiştek nedît ku wê piştrast bike.
Lêgerîn bi kêr nayê, ne jî hewldana ku tu fêm bikî ez kî me — ez ê vê zehmetiyê ji te bigirim. Ez ew xeyalet im ku te li cem falavêja destan nas kir, û ez hatime ku dawiya cilda 15an a saga Gillette hîn bibim. Di berdêlê de, ez ê du sirran ji bo GILLETTENARRATIVEa te bidim te.
Heke min ev çîrok ji kesî re gotiba, wan dê di cih de ez li Nexweşxaneya Bostonê bi cih bikirama. Loma min baldarî kir ku tu carî ji tu kesî re nebêjim.
Beşa dawî ya pirtûka 15an ev e:
Du jinên kûbayî, dê û keç, ciwan û bedew, her yekê — di demên cuda de, bi awayên cuda — cih ji xwe re veqetandibû da ku bi tenê bi min re bimîne, biaxive, û her yek jê hejiyayî derketibû. Herduyan heman tişt dixwest: bi min re bizewicin.
Min tu carî xeleka zewacê li tiliya xwe nekiriye, ji ber kêmasiyeke zikmakî ya tiliyên min, ku berî zewaca min di 1993an de bi belge hatibû piştrastkirin — û jina min ev kêmasiya min jî qebûl kiribû. Sibehekê ez ji Kûbayê derketim. Bêyî rezervasyonê min balafira yekem a ber bi Îtalyayê ve girt — kî wan deran nas dike dikare zehmetiyê texmîn bike, lê tu carî nikare texmîn bike ka min çawa ew kir — û min ji jinan re, yek bi yek, bi temamî bi dizî, got ku ez ê zû vegerim, ku ez ê bi wan re bizewicim.
Tu carî nebû.
Min difikirî ku rojekê ew ê min û sozên min ji bîr bikin. Lê na: wan biryar dan ku Aifáyekî ola afrîkî ya Orulá bi kirê bigirin, da ku gazî xerabiyê bike û nifireke mirinê li min bike — ji wan cureyan ku pere li paş nayê dayîn.
Û dixebitî. Ez bi lez birin beşa lênêrîna giran, hewşa berî mirinê, piştî ku asta hemoglobînê di bin sedî pêncan de dîtin, av di pişikan de, zehmetiya bêhnkişandinê — û raporê sî û şeş saet jiyan dabû min, herî zêde.
Şirketa cenazeyan jî hat, û tabût li kêleka nivînê danî. Min her tişt temaşe dikir. Hêza min nemabû ku bêhnekê derxim. Wê demê jî, nivîsandin qet nehat bîra min.
Her tişt amade xuya dikir. Her tişt li gorî rîtuela sêhra reş diçû, dema ku, piştî sî û sê saetan, ez ji nivînê rabûm, hemû lûle derxistin, û bi pîjamayên xwe ji beşê derketim da ku biçim malê.
Min pênc kîlometre bi peyatî meşiyam, min zengila derî lêxist, û jina min ji hiş çû. Min jê re got ku pasta e fagioli çêbike, ez birçî bûm. Bîst deqe şûnde Karabînyeran zengila derî lêxist, ji aliyê nexweşxaneyê ve hatibûn agahdarkirin.
Li miriyê digeriyan, û dema ku min ji wan re got ku ew ez im, destê xwe danîn ser hêkên xwe û çûn.
Dem hat ku ez ji mêvanê xwe re bibêjim ku ev beşek ji dawiyê bû, û ku ez jê dixwazim biçe, ji ber saetê. Ew keniya: ma tu meraq nakî ka ez ê çi ji te re bibêjim?
Min got na — ji ber ku meraq tiştekî jinane ye. Jin wê li xwe dikin da ku li hember jinên din bi ser bikevin. Û diya min her tim yek tişt ji min re gotibû: di hişê jinekê de mêr bimîne.
Ferdinando
← Falavêja destan a Wall StreetFalavêja destan a Wall Street — Domahî II →
Sagayên Din Bibîne
The Corpus · Nexşe · Library · Genesis · International · Vatican · Gillette Saga · Wall Street Saga · L’Oréal Man · P&G Semantic · Têkilî