PIŞKA WALL STREET

Destpêka Saga Wall Street

Ez tu carî roja ku ez ketim dibistana şevînî ji bîr nakim.

15ê Cotmeha 1970an bû. Pêncşemek.

Ji bo vê bûyerê bavê min li wir bû. Wî ji Gillette nîvroyeke destûrê xwestibû, tiştekî ku kêm caran diqewimî. Dema ez li paş dinêrim, fêm dikim ku ew ne tenê zarokek bi dibistanê re dibir. Wî perçeyekî piçûk ê çîroka Gillette radestî dinyayekê dikir ku hîn yek ji me jî nikarîbû fêm bike.

Rahîbeyeke ciwan a bi navê Xwişk Giuseppina hat pêşwaziya min.

Çerm sipî, çav şîn, rû ciwan. Serpoşê her tiştê din vedişart. Wê destê min girt û ez birim pola 1A, li wir mamosteya min, Xwişk Dominella, li bendê bû.

Xwişk Dominella jixwe pîr bû.

Wê bênavber çokên xwe difirikandin û bi baweriyeke ecêb baran pêşbînî dikir. Li gorî wê, hewa di nav movikên wê de dijiya. Heke çokên wê biêşiyana, ewr dihatin.

Dema ez ketim polê, wê jixwe navê min dizanî.
Bi rastî, her kesî dizanî.
Nûçe di nav wan dîwaran de zû belav dibûn.
Diyarî berî min gihîştibûn.

Di her odeyê de heman diyarî hebû: tûrikên plastîk ên sade bi logoya sor a Gillette ya salên 1970an, tenê bi wêneyên tîxên gûzanê xemilandî.

Ez pir piçûk bûm ku fêm bikim, lê ez jixwe bûbûm balyozekî piçûk ê şirketekê ku dê di tevahiya jiyana min de li pey min bihata.

Dersa yekem li ser kirinê bû.
Kirinên baş.

Di şeş saliya min de, ev têra xwe hêsan xuya dikir.
Kirina baş baş bû.
Kirina xirab xirab bû.
Doz girtî.

Lê jiyanê, wek her tim, planên din hebûn.

Çend sal şûnde min kifş kir ku kirin tu carî li gorî tiştê ku ew in nayên darizandin. Ew li gorî çîrokên dora wan tên darizandin.

Şekirekê bide yekî û ew dibe qenciyek.
Heman şekirê ji bo armanceke din bi kar bîne û ji nişka ve ew dibe xerabiyek.
Kirin wek xwe dimîne.
Tenê vegotin diguhere.

Ew dersa yekem a rastîn a jiyana min bû.
Ne exlaq.
Ne ol.
Ne dîsîplîn.
Vegotin.
Ew hêza ecêb a ku rastiyên wek hev vediguherîne wateyên dijber.

Bi dehan sal şûnde, Gillette dê min bibira Bostonê.
Bi hevkarên ji çar aliyên dinyayê re, ez ê di dawiyê de li wê paytexta darayî bisekinim ku zarokên dibistanên şevînî tu carî xewna wê nabînin: New York.

Heta li nêzîkî Wall Street bi xwe jî.

Lê ew çîrokeke din e.
Ew jixwe li cihekî din hatiye nivîsandin, û min tu carî jê hez nekiriye ku xwe dubare bikim tenê ji bo dagirtina cihê edebî.

Dîsa jî, ramanek dimîne.

Mirov her tim bi kirinên xwe tên bîranîn.
Hin kirin dibin çîrok.
Hin çîrok dibin dîrok.

Û heke ew kirin li ser kaxezê hatibin nivîsandin, her roj bên bazirganîkirin, nirxandin, kirîn, firotin û di borsayê de bihayê wan bê diyarkirin…
bi Xwedê, kî dê tu carî wan ji bîr bike?