WALL STREET: LI HUNDIR AN LI DERVE

Provokasyoneke Wall Street

Her pergal di dawiyê de heman pirsê dike.

Ne tu kî yî.
Ne tu çi dizanî.
Ne tu bi çi bawer dikî.

Tenê pirsek girîng e.

Tu li hundir î?
An tu li derve yî?

Bazar li ser vê prensîbê dixebitin.
Klûb li ser vê prensîbê dixebitin.
Hikûmet li ser vê prensîbê dixebitin.
Heta hevaltî jî li ser vê prensîbê dixebitin.

Rêzik her tim wek cuda tên pêşkêşkirin.
Mekanîzma tu carî ne cuda ye.

Gava li hundir bin, mirov jê re dibêjin derfet.
Gava li derve bin, mirov jê re dibêjin dûrxistin.
Lê struktur wek xwe dimîne.

Wall Street vê yekê ji piraniya cihên li ser rûyê erdê baştir fêm dike.

Biha kêm caran asteng e.
Asteng gihîştin e.
Agahî ye.
Dem e.
Cih e.

Dinya li ser pereyan çîrokan vedibêje, ji ber ku ravekirina pereyan hêsan e.
Gihîştin dijwartir e.

Gihîştin gelek berî ku pere xuya bibin nirx diafirîne.
Gihîştin gelek berî ku desthilat xuya bibe hêz diafirîne.
Gihîştin gelek berî ku hilber xuya bibin bazaran diafirîne.

Ji ber vê yekê biryara herî girîng tu carî ne ew e ku tu çi dikirî.
Ew e ku gelo destûr ji te re tê dayîn ku tu bikevî wê odeya ku kirîn lê diqewime.

Şaristanî bi tenê komek ode ye.

Hin derî vekirî ne.
Hin derî girtî ne.

Piraniya mirovan jiyana xwe bi nêrîna li qufilê derbas dikin.
Çend kes jî jiyana xwe bi avakirina deriyekî din derbas dikin.