ÎNSIYAKA GILLETTE

Gillette Instinct — Gillette The Missing Piece, chapter 11

GILLETTE, PARÇEYA WINDA · Çapa Kurdî  ·  Hejmar 11

ÎNSIYAKA GILLETTE

Arasta


DEH ODEYÊN HIŞÎ

Maleke heye ku her yek ji me tê de dijî bêyî ku carekê ew hilbijartibe.

Navnîşana wê tune ye. Li ser tu nexşeyê xuya nake. Lê em wê ji her cihê ku me carekê bi rastî lê jiyaye baştir nas dikin. Di hundir de deh derî hene.

Hinekan em her roj vedikin bêyî ku haya me jê hebe.

Hinekên din em girtî dihêlin û xwe wisa nîşan didin ku tu têkiliya wan bi me re tune ye.

Û paşê odeyên ku me bi xwe ava nekirine hene, lê dîsa jî em wan bi awayekî di hundirê xwe de hildigirin. Ev ne teorî ye.

Ne pirtûkeke psîkolojiyê ye ku li ser refekê toz digire.

Ew vegotina zilamekî ye ku yek bi yek di van deh odeyan re derbas bû, gelek caran bêyî ku bizane li ku ye, û ku niha, bi çend salên din li ser milên xwe, hewl dide ku wan tam wek ku jiyabûn biwesifîne.

Deh derî.

Min hemû vekirin.

Hin bi meraq.

Hin bi nedilxwazî.

Hin tenê dema ku êdî ji bo vegerê pir dereng bû.

Heke ev ode ji te re nas xuya bikin, ne ji ber wê ye ku ew çîroka min dibêjin.

Ji ber wê ye ku, li cihekî di kûrahiyê de, ew ya te jî dibêjin.

Ferdinando

ÎNSIYAK — Arasta

Her gava ku dem dihat, min xwe li ser xaçerêyekê didît.

Hiş bêdeng bû.

Bê mantiq.

Bê hesab.

Bê stratejî.

Tenê beden.

Xwarbûneke sivik ber bi çepê ve.

Wek pelekî ku li dû bayê diçe bêyî ku bizane dê li ku dakeve.

Ez fêr bûm ku însiyak ji herêmeke kevnar tê.

Ji peyvan kevintir.

Ji wan tirsên ku em fêr bûn hilgirin kevintir.

Ew berê li wir bû.

Berî dibistanê.

Berî perwerdeyê.

Berî karakterê.

Însiyak niştecihê yekem ê mala me ye.

Yê ku kirê dide heta dema ku em ji bîr dikin ku ew heye jî.

Naaxive.

Nîşan dide.

Rave nake.

Hevaltiyê dike.

Gelek ji wan biryarên ku jiyana min guhertin bi vî awayî çêbûn.

Bê delîl.

Bê garantî.

Bê şahid.

Hestek.

Ne bêtir.

Lê dîsa jî, dema ku ez li paş xwe dinêrim, ez dibînim ku têr bû.

Ji ber ku însiyak paşerojê nas nake.

Ew rastiya me nas dike — ew rastiya ku dibe ku aqil bi salan hewl bide bigihîjiyê, dema ku beden berê ew dizanibû.

Û dema ku em bi rastî guh didinê, em dev ji pirsîna ku rê diçe ku derê berdidin.

Em dest bi meşê dikin.

Pirsgirêk ne ew e dema ku însiyak şaş dibe.

Pirsgirêk ew e dema ku em xwe wisa nîşan didin ku me ew qet nebihîstiye.

Ji ber ku wê demê em dest pê dikin li kesekî din digerin ku berpirsiyariyên me hilgire.

Dêûbavek.

Mamosteyek.

Patronek.

Hikûmetek.

Çarenûsek.

Heke em red bikin ku guh bidin tiştê ku em berê dizanin, em ê her tim kesekî din bibînin ku sûcê bavêjin ser.

Ev mirovahî ye.

Hema her tim amade ye ku xiyanetê li xwe bike li şûna ku biryarekê bide.


Ferdinando

PDF ← GILLETTE, PARÇEYA WINDA