NE EFSANE, TENÊ JIYANEKE GILLETTE

Heşt sal di dibistaneke şevînî ya Katolîk de, ku tenê di pênc saliya xwe de ketibû wê, perwerdeya wî şekil da. Rahîbeyan, bi dîsîplîn û hişkî, hewl dan karakter û exlaqê wî bidin şekil, û fêrî wî kirin ku rêz, wext û peyva dayî awayên azadiyê ne. Paşê diya wî ya ku ew anîbû dinyayê jî hewl da, bêyî serkeftineke mezin.

Paşê ew not hat ku diviya bû tu kes jê xilas nebe: notek a kêm di îtalî de. Ne şaşiyeke dibistanê ya sade, lê ketinek ku dê gelek kesan rawestanda.

Ne wî.

Ferdinando Frega hilbijart ku rabe û her tiştî ji nû ve binivîse: çîroka xwe, çarenûsa xwe, û heta awayê ku wê vebêje.

Ji wê ezmûnê ew tişt derket ku gelek kes jê re dibêjin şêwaz û pola. Ne xwenîşandan. Ne qaîdeyeke jiyanê. Belkî awayekî din ê hebûnê di cîhanê de, li derveyî qalibê.

Di sêzdeh saliya xwe de wî rugby nas kir, û deh salan ew li kêleka karê xwe bir. Ji wê qadê ew fêrî berxwedanê, fedakariyê û hêza bêdeng a tîmê bû.

Sî û sê sal in ku zewicî ye û bavê sê zarokan e.

Kariyera wî ya pîşeyî ew gelek dûrî sînorên Îtalyayê bir. Piştî hejdeh salan di firotinê de ji bo Gillette Italia û şaxên wê, wî biryarek da ku dê jiyana wî biguheranda. Wî dayika xwe hişt û ber bi cîhanê ve çû, li ezmûnên pîşeyî yên nû geriya, û di şêst û pênc welatan û bi pênc zimanan de kar kir.

Ji bo hezkirina malbata xwe vegeriya Îtalyayê. Lê tiştê ku li benda wî bû, pîşeyeke din a nehêvîkirî bû: tawanbar.

Hejdeh dozên cezayî û îdarî. Bi tevahî heştê û pênc sal girtîgeh hatin xwestin.

Lê dîsa jî dadgehan heman formul dubare dikir:

beraat — kiryar ne sûcek e.

Ew her tim mirovê rastiyan bû. Wî bi xwe barê îsbatê da destê dozgeran — lê wan bawer nekir.

Wergera nefermî her tim wek heman tiştî xuya dikir: «Em xemgîn in, lê em nikarin fêm bikin tu çi dikî, çawa dikî, an çima dikî. Me tu bi yên din re xistî dosyayê. Pirsgirêk ev e ku tu ne wek yên din î.»

Tam dema ku xuya dikir her bahoz derbas bûye, ceribandina din hat.

Nexweşxane.

Şeş caran koma klînîkî. Hêviya jiyanê ji çil û heşt saetan heta herî zêde sî rojan. Û her car, li kêleka nivîna wî, tabûtek hebû.

Wî lê nêrî.

Ew bişirî.

Û her tim ew li wir hişt.

Rojekê heta fatûreya şirketa cenazeyan jî hat.

6 rawestanên erebeya cenazeyan. Rezervasyona tabûtê. Dubendî, mezinahiya XXL. Heşt hilgirên tabûtê sî saetan mijûl. Bardanî û amadebûn. Bac û KDV. 3.500 euro.

Gelek dem nekişand ku ew fêm bike ku ev kêliya îdeal bû ji bo ku edebiyata wî çêbibe.

Li cihê ku yên din astengan dibînin, ew teqînan dibîne.

Derfetên fêrbûnê, çareserkirinê, veguherandinê.

Wek wê carê ku wî algorîtmaya Amazonê teqand: bûyerek ku dê ji piraniya mirovan re biha biketa, û li şûna wê diyariyeke bi îmzaya Bezos jê re anî.

Serbixwebûn.

Ji vê jiyanê gillettenarrative.com çêbû, projeyeke edebî, mûzîkî û sînemayî ku li dora yek marqeyê û yek mîrasê hatiye avakirin.

Di navenda wê de Saga Gillette heye, pêncî cild ku li Ofîsa Mafê Nivîsandinê ya Dewletên Yekbûyî hatine tomarkirin.

Hemû proje bi felsefeyeke hêsan dijî:

em nafiroşin, em rê didin.

Û her kes li heman tiştî digere.

Xapandin. Ji ber ku kesê ku nafiroşe, pere jê nake û tiştekî naxe berîka xwe, divê tiştekî veşêre.

Qet nebe li gorî wan.

Malbata min difikire ku min hevsengiya hişê xwe xera kiriye. Bi awayekî fermî, ew xwe ji gotina «dîn» an «bêaqil» didin alî.

Ew peyveke zirav tercîh dikin:

bêhevseng.

Belkî rast be.

Belkî di vê çîrokê de ji ya ku xuya dike bêtir rastî hebe.

Lê dayika min Gillette qaîdeyeke hêsan fêrî min kir:

heke tu dixwazî tiştekî bifiroşî, gelek riyên te hene, û ya yekem, ne ya dawîn, ew e ku tu wê belaş bidî.

Lê tiştek teqez e.

Dema Ferdinando Frega dev ji nivîsandinê berde, ne tenê peyvên wî dê bimînin.

Rastî dê bimînin.

Û di nav wan rastiyan de, her kes dê perçeyekî wî bibîne.

Û kesê ku bi rastî dixwaze bizane ew kî bû, ne hewce ye li wî di salonên dadgehan de, di nexweşxaneyan de, di pirtûkan de an di efsaneyan de bigere.

Ew ê tenê hêvî bike ku cîhan yekî din bîne dinyayê.