PERWERDEYA GILLETTE

DEH ODEYÊN HIŞ

Malek heye ku her yek ji me tê de dijî, bêyî ku carekê jî ew hilbijartibe.

Navnîşana wê tune. Li ser tu nexşeyê xuya nake. Lê dîsa jî em wê ji her cihê ku em bi rastî lê jiyane çêtir nas dikin. Li hundir deh derî hene.

Hinekan em her roj vedikin, bêyî ku em pê bihesin.

Yên din em girtî dihêlin, wek ku têkiliya wan bi me re tune be.

Û paşê odeyên ku me bi xwe ava nekirine jî hene, lê dîsa jî em bi awayekî wan di hundirê xwe de hildigirin. Ev ne teoriyek e.

Ne pirtûkeke rêberiya psîkolojiyê ye ku li ser refikekê toz digire.

Ew vegotina mirovekî ye ku yek bi yek di nav van deh odeyan re derbas bû, gelek caran bêyî ku bizane ew li ku ye, û ku niha, bi çend salên din li ser milên xwe, hewl dide wan tam wek ku wî ew jiyan rave bike.

Deh derî.

Min hemû vekirin.

Hinek bi meraq.

Hinek bi nedilxwazî.

Hinek tenê dema ku êdî ji bo vegerê pir dereng bû.

Heke ev ode ji te re nas xuya dikin, ne ji ber wê ye ku ew çîroka min vedibêjin.

Ji ber wê ye ku, li cihekî kûr, ew ya te jî vedibêjin.

Ferdinando

PERWERDE — Avakirin

Li malê, diya min dest pê kir.

Paşê dora bavê min hat.

Paşê dapîra min û xaltiya min hatin.

Her çend ez ne kurê wan bûm jî.

Her kesî perwerde dikir.

Her kesî rast dikir.

Her kesî tiştek li dû xwe dihişt.

Li dibistanê wan ez fêr kirim ka ez çi bifikirim.

Jiyanê ez fêr kirim ka ez çawa bifikirim.

Cudahî pir mezin e.

Perwerde dikare bibe derîyek.

Lê dikare bibe qefesek jî.

Ev girêdayî wê yekê ye ka kilît di destê kê de ye.

Ez rastî mamosteyên ku hiş tije dikirin hatim.

Û rêberên ku çav vedikirin.

Yên dawî jiyana min guhertin.

Ji ber ku perwerde nayê wateya afirandina îtaetê.

Tê wateya afirandina azadiyê.

Perwerdeya rastîn tenê agahiyan lê zêde nake.

Ew mirov vedigerîne ba xwe.

Lê dersên herî kûr paşê tên.

Ew tên dema ku xeletî fatûreya xwe pêşkêş dikin.

Dema ku rastî tiştê ku quretiyê diparast rast dike.

Dema ku tu kifş dikî ku yên ku te guh nedida wan, heq bûn.

Perwerdeya kûr li wir dest pê dike.

Li wir tu dev ji kirina sûcên kognîtîf berdidî.

Ne ji ber ku kesek li te temaşe dike.

Lê ji ber ku tu di dawiyê de fêm dikî.

Û fêmkirin, wek mezinekî, tekane têkçûn e ku hêjayî qebûlkirinê ye.