REFTARA GILLETTE

DEH ODEYÊN HIŞ

Malek heye ku her yek ji me tê de dijî, bêyî ku carekê jî ew hilbijartibe.

Navnîşana wê tune. Li ser tu nexşeyê xuya nake. Lê dîsa jî em wê ji her cihê ku em bi rastî lê jiyane çêtir nas dikin. Li hundir deh derî hene.

Hinekan em her roj vedikin, bêyî ku em pê bihesin.

Yên din em girtî dihêlin, wek ku têkiliya wan bi me re tune be.

Û paşê odeyên ku me bi xwe ava nekirine jî hene, lê dîsa jî em bi awayekî wan di hundirê xwe de hildigirin. Ev ne teoriyek e.

Ne pirtûkeke rêberiya psîkolojiyê ye ku li ser refikekê toz digire.

Ew vegotina mirovekî ye ku yek bi yek di nav van deh odeyan re derbas bû, gelek caran bêyî ku bizane ew li ku ye, û ku niha, bi çend salên din li ser milên xwe, hewl dide wan tam wek ku wî ew jiyan rave bike.

Deh derî.

Min hemû vekirin.

Hinek bi meraq.

Hinek bi nedilxwazî.

Hinek tenê dema ku êdî ji bo vegerê pir dereng bû.

Heke ev ode ji te re nas xuya dikin, ne ji ber wê ye ku ew çîroka min vedibêjin.

Ji ber wê ye ku, li cihekî kûr, ew ya te jî vedibêjin.

Ferdinando

REFTAR — Derbirîn

Peyv çîrokan vedibêjin.

Reftar wan eşkere dike.

Tiştê ku em in, her tim bi rêya hûrgiliyên ku em nikarin kontrol bikin derdikeve holê.

Destek.

Helwestek.

Bêdengiyek.

Paşvekişînek.

Hembêzek.

Laş nivîskarekî bêwestan e.

Her roj rûpelan tije dike.

Heta dema ku em bawer dikin ku em tiştekî nabêjin.

Bi salan re ez fêr bûm ku piraniya mirovan ne ji xerabiyê derewan dikin.

Ew ji tirsê derewan dikin.

Ji bo ku xwe biparêzin.

Ji bo ku bi hêztir xuya bikin.

Lê dîsa jî reftar berdewam rastiyê dibêje.

Her tim.

Û yên ku fêr dibin guh bidin wê, çîrokên ku tu îtîraf qet nikare di xwe de bigire kifş dikin.

Di dawiyê de, her tişt digihîje du peyvan.

Şêwaz.

Klas.

Lê tu nikarî wan li ser Amazonê bikirî.

Gihandina roja din tune.

Siyaseta vegerandinê tune.

Ev hilberên ku ew şirket nafiroşe ne.

Ji ber ku şêwaz û klas ji karakterê çêdibin.

Û karakter hêdî hêdî ava dibe.

Her carê hilbijartinek.

Ji wan ên ku kes nabîne.

Lê her kes di dawiyê de nas dike.