GILLETTE Û HEJMARA SÊ

Hejmara sê her roj li dû min bû.

Her kêlî.

Û her car ku min qet hêvî nedikir, ew xuya dibû.

Çend roj berê, dema ez şiyar bûm, min werimek piçûk li binê aliyê rastê yê çeneya xwe dît.

Bi qasî topekê.

Jina min ji min pirsî ka ew çi ye.

Min tenê bersiva ku watedar bû da wê.

Ji ber ku demeke dirêj e ez naçim rêwîtiyê — belkî ji ber li benda mayînê, belkî ji ber hewcedariyê, belkî ji ber hilberîneke zêde ya testosteronê — hêkeke sêyem biryar dabû ku mezin bibe.

Û ne ez bûm yê ku hilbijart ka wê li ku bi cih bike.

Jina min bişirî.

Wê ji min re got ku dev ji ehmeqiyê berdim û biçim cem doktorekî.

Lê kîjan cure doktor?

Doktorekî giştî?

Doktorekî nexweşxaneyê?

Pisporekî?

Doktorê malbatê hindik dizanibû û wisa xuya dikir ku bi ceribandinan dijî.

Doktorê nexweşxaneyê bi destwerdanên bilez dijiya, bêyî ku neçar be tiştekî îsbat bike.

Pispor pere distand û loma ne ji bo min bû.

Xizmeta bijîşkî ya acîl di nav vebijarkên herî xirab de ya herî baş xuya dikir.

Doktoreke jin derî vekir û pirsî ka ez çi dixwazim.

Ez hê li derveyî deriyê hewşê sekinîbûm.

«Ez dizanim ku dikana fêkî û sebzeyan li tenişt e,» min got, «lê ma ev bi rastî klînîka bijîşkî ye?»

«Erê. Hûn çi dixwazin?»

«Du kîlo mûz. Heke hûn min bihêlin werim hundur, ez ê ji we re bibêjim kîjan cure.»

Ew bişirî û derî vekir.

Paşê wê rûyê min û hêka min a sêyem dît.

Lepik xuya bûn.

Cih hate kontrolkirin.

Guhê sor (parotît) yekser hate redkirin.

Min ew jixwe di çar saliya xwe de derbas kiribûn.

Biryar hat.

Girêkeke lenfê ya hilsotî.

Diviya bû yekser bê kontrolkirin.

Operasyona «Dahata Garantîkirî ji bo Doktoran» bi awayekî fermî dest pê kiribû.

Sê reçete:

Antîbiyotîkek.

Steroîdek.

Ultrasonek.

Û soza vegerê piştî sê rojan ji bo nirxandineke din.

Paşê wê pelek kaxez girt û dest bi nivîsandina rêwerzan kir ku rave dikirin ultrason çawa divê bê kirin.

Ez bişirîm.

«Ma hûn bi rastî bawer in ku hevkara we hewcedarê rêwerzên nivîskî ye da ku bizane ultrason çawa dixebite?»

«Hûn rast dibêjin,» wê bersiv da.

Paşê pirsa neçar hat.

«Karê we çi ye?»

«Ez nexweş im.

Lê ez piraniya dema xwe li dikanên fêkî û sebzeyan derbas dikim.»

Ez rabûm ser xwe.

«Ez diçim malê.

Ez ê xwe bi sîrê derman bikim.

Û paşê ez ê ji we re bibêjim.

Hûn di nav wan çend kesên bextewar de ne ku dê bi rastî bigihîjin teqawidiyê.

Gava mirov bandoran kifş bikin, gelek hevkarên we dikarin hewcedarê pîşeyeke nû bibin.»

Dema ez gihîştim malê, jina min li bendê bû.

Bi fikar.

Wê dixwest bizane teşxîs çi bû.

Min ji wê re got ku xem neke.

Zû ez ê dîsa biçim rêwîtiyê.

Û werim belkî dê winda bibe.

Belkî berî ku balafir dakeve jî.