ODEYA GILLETTE YA DERVE

Min sagayeke gundî nivîsandibû, ne sagayeke rewşenbîrî, ji ber ku xwendina min destûr nedida ku ez tiştekî din bikim. Bi nota 4an di îtalî de, min dîploma xwe tenê bi saya serkeftinên werzîşî, jinekê û rêveberekî dibistanê wergirt ku diyariya pênc lître şeraba min pir xweş dîtibû.

Hahahaha.

Min dixwest ji mirovan re rahênanekê ji bo hiş bidim, û ji bo wê ne dîploma zanîngehê hewce bû ne jî doktora. Min deh ode afirandibûn û min digot qey min beşek ji jiyana her kesî girtiye, lê min li dora xwe nêrî û fêm kir ku min tiştek li derve hiştibû.

Çi?

Xwe.

Bi kêmasiyên xwe, bi xûyên xwe yên xerab, bi taybetmendiyên xwe, bi aliyên xwe yên xapînok, bi zûxeyidîna xwe, bi xwesteka xwe ya heyfhilanînê, bi wê absurdiyê ku di formatekê de hatiye girtin, û paşê bi wê adetê ku bal her tim li ser min bû bêyî ku ez bi rastî balkêş bim, û ev yek her tim ez dibişirandim.

Erê, her tim kesek li kêleka min hebû ku dixwest rê nîşanî min bide, tiştên ku divê ez bikim, çawa divê ez wan bikim, çima divê ez wan bikim, hema bêje wek ku dixwestin min bixin nav tiştekî. Lê ez ne di nav tarîqeteke olî an manewî de bûm. Ez di nav jiyana xwe de bûm, li wir ku fêrbûna tiştekî mantiqî bû, lê ku kesek ji min re bibêje ka çawa bikim, ne wisa bû.

Em vê dirêj nekin, ji ber ku her xwendevan diweste û dixwaze dawiyê bizane. Belkî rojekê ez dest pê bikim ku dawiya çîrokekê di destpêka wê de binivîsim, da ku her kes fêm bike ku dawî tekane destpêka rastîn e.

Berî ku ez rûnim û li benda mirinê bim, ez ê her tim li cihê îdeal bigerim ku tê de bimirim. Lê ji min bawer bike, di nav ewqas bijare û ewqas îmkanan de, ez cihekî ji hembêza jinekê çêtir nabînim. Heta ku ew ne ya min be jî, ne girîng e. Ji min re pir ne xem e.

Hahahahaha.

Ew cihê herî baş e, ew cih ku her tişt jê dest pê kiriye û her tişt lê diqede. Lê kes tu carî nabe ewqas jibîrnebûyî wek nivîsekê.