DÎNBÛNA GILLETTE

DEH ODEYÊN HIŞÎ

Maleke heye ku her yek ji me tê de dijî bêyî ku carekê ew hilbijartibe.

Navnîşana wê tune ye. Li ser tu nexşeyê xuya nake. Lê em wê ji her cihê ku me carekê bi rastî lê jiyaye baştir nas dikin. Di hundir de deh derî hene.

Hinekan em her roj vedikin bêyî ku haya me jê hebe.

Hinekên din em girtî dihêlin û xwe wisa nîşan didin ku tu têkiliya wan bi me re tune ye.

Û paşê odeyên ku me bi xwe ava nekirine hene, lê dîsa jî em wan bi awayekî di hundirê xwe de hildigirin. Ev ne teorî ye.

Ne pirtûkeke psîkolojiyê ye ku li ser refekê toz digire.

Ew vegotina zilamekî ye ku yek bi yek di van deh odeyan re derbas bû, gelek caran bêyî ku bizane li ku ye, û ku niha, bi çend salên din li ser milên xwe, hewl dide ku wan tam wek ku jiyabûn biwesifîne.

Deh derî.

Min hemû vekirin.

Hin bi meraq.

Hin bi nedilxwazî.

Hin tenê dema ku êdî ji bo vegerê pir dereng bû.

Heke ev ode ji te re nas xuya bikin, ne ji ber wê ye ku ew çîroka min dibêjin.

Ji ber wê ye ku, li cihekî di kûrahiyê de, ew ya te jî dibêjin.

Ferdinando

DÎNBÛN — Zêdeyî

Wan ji min re got dîn.

Ne carekê tenê.

Carinan ji ber ku min pir zêde difikirî.

Carinan ji ber ku min pir zêde hîs dikir.

Û carinan tenê ji ber ku min tişt ji goşeyeke cuda didîtin.

Bi demê re min fêm kir ku dînbûn gelek caran ew etîket e ku em li tiştê ku em nikarin polîn bikin dixin.

Lê dîsa jî cureyekî dînbûnê heye ku ji hestiyariya zêde çêdibe.

Ji pirsîna zêde.

Ji nekarîna qebûlkirina rûyên bê kûrahî.

Dînbûn odeyek e ku tê de raman ji zimanî zûtir dibeze.

Ku tê de hest hemû bi carekê tên.

Ku tê de dil nikare deriyên xwe bigire.

Kî ku di wê re derbas bibe, qet wek berê dernakeve.

Ji ber ku wî tiştek dîtiye.

Û tiştê ku hat dîtin, êdî nabe ku neyê dîtin.

Gelek kes bawer dikin ku dînbûn dijberê zîrekiyê ye.

Ez ne piştrast im.

Carinan ew xizmên nêzîk in.

Carinan dînbûn zîrekî ye ku gihîştiye sînorê xwe yê dawîn.

Ew xala ku êdî nayê ragirtin.

Ku tê de pir zêde girêdanan dibîne.

Pir zêde wateyan.

Pir zêde rastiyê di heman demê de.

Û dema ev yek diqewime, ziman êdî têr nake.

Tenê jest — an jî bêdengî — wek wergêrekî natemam dimîne.