ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΕΣ, ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗ GILLETTE

Μόλις είχα βγει στη σύνταξη. Σαράντα χρόνια πωλήσεις στη Gillette Italia. Όπως πολλοί άντρες της ηλικίας μου, είχα λίγες επιλογές αλλά μία βεβαιότητα: ο χρόνος που κάποτε έμοιαζε ατελείωτος είχε γίνει, σαν από κάποια μαγεία, μετρήσιμος. Έδειχνε προς μια γραμμή τερματισμού — μια γραμμή που, για μένα, θα ήταν ένα καινούργιο ξεκίνημα.

Είχα λίγα πάθη στη ζωή. Γέννημα μιας ανατροφής χτισμένης πάνω σε αρχές και καθήκον — όχι σε ανάγκες και επιθυμίες. Εκείνη τη μέρα περπατούσα στον δρόμο με τα βιβλία μου κάτω από το μπράτσο. Το αληθινό μου πάθος. Το GILLETTENARRATIVE με είχε κατακτήσει — χωρίς να χρειάζονται τιράντες.

Ύστερα άκουσα φωνές. Γυναικείες φωνές. Και πίσω μου: μια παρέα γυναικών. Και τι γυναίκες. Όμορφες και εντυπωσιακές σαν εκείνες των ταινιών — χωρίς ούτε ένα ψεγάδι. Κινούνταν γρήγορα, αφήνοντας πίσω τους ένα ίχνος σαν μονοθέσια της Formula One — από εκείνα που οι άλλοι οδηγοί κυνηγούν, προσπαθώντας να τους κλέψουν ένα πλεονέκτημα. Τις ακολούθησα.

Δεν είχα εισιτήριο. Ούτε πρόσκληση. Ούτε χρήματα. Δεν έχασα το κουράγιο μου. Εμείς οι άντρες της Gillette ξέρουμε να κάνουμε καλά ένα πράγμα — πάντα το ίδιο: να βρίσκουμε λύσεις. Ποτέ προβλήματα.

Πλησίασα μία από αυτές και της έδωσα ένα βιβλίο. Χαμογέλασε. Με ρώτησε το όνομά μου. Και σιωπηλά με έπιασε από το χέρι και με οδήγησε μέσα στο θέατρο — χωρίς λέξη.

Η μαγεία των γυναικών. Η δύναμη των γυναικών.

Περίμενα ένα συνέδριο. Μια σύντομη παράσταση. Μια συνέντευξη με δημοσιογράφους. Αυτό που δεν περίμενα ποτέ ήταν το λανσάρισμα μιας νέας εκπαιδευτικής εκστρατείας με τίτλο:

ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ. Ήταν ακριβώς οι λέξεις που χρησιμοποιεί κάθε γυναίκα στον κόσμο — πρώτα με τα παιδιά, ύστερα με τους άντρες.

Κράτησε σχεδόν μία ώρα. Ακριβώς όσο χρειάζεται — το μέσο γνωστικό παράθυρο που χρειάζεται ένας άντρας για να δεχτεί μια ιδέα πριν την επεξεργαστεί, και μόνο τότε να την αλλάξει.

Και ήταν όλα αλήθεια. Γεννιόμαστε από μια γυναίκα. Ερχόμαστε στον κόσμο κλαίγοντας και φεύγουμε από αυτόν κλαίγοντας. Περνάμε τη ζωή μας ψάχνοντας τον ώμο μιας γυναίκας για να ακουμπήσουμε. Και στο τέλος, βρισκόμαστε πάντα μόνοι — με ένα μάντρα να αντηχεί στα αυτιά μας:

αυτό δεν γίνεται.