Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ ΑΠΟ ΤΗ L’OREAL

Πολλά πράγματα, πολλές στιγμές, δεν γράφτηκαν ποτέ, γιατί ζουν μόνο στη μνήμη ενός ανθρώπου που δεν είναι πια εδώ: του Giorgio.

Όταν όμως γυρίσαμε σπίτι, σωπάσαμε και οι δύο, και κανείς μας δεν σχολίασε αμέσως τη δοκιμή ή το πώς είχε πάει.

Μόνο δύο εβδομάδες αργότερα έλαβα ένα τηλεγράφημα από τον τότε διευθυντή πωλήσεων της L’ORÉAL, με αυτή μόνο τη γραμμή: ΚΥΡΙΕ FREGA ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

Έμαθα ότι οι εταιρείες σού δίνουν γνώση των αγορών μέσα από τα προϊόντα, μέσα από τις πραγματικές και τις επινοημένες ανάγκες του καταναλωτή — και ότι η ίδια εμπορική χειραγώγηση εξακολουθεί, αθόρυβα, να διαμορφώνει τις αποφάσεις αγοράς και σήμερα.

Μου αρέσει να θυμάμαι ένα απόσπασμα του Benny Hill, του Άγγλου ηθοποιού, που υποδυόταν έναν σερβιτόρο ο οποίος σέρβιρε κρασί σε έναν πελάτη που παραπονιόταν συνέχεια και ζητούσε να του το αλλάξουν γιατί δεν ήταν καλό.

Ο Benny άλλαξε την ετικέτα πέντε φορές, και το κρασί ήταν πάντα το ίδιο — μόνο στο τέλος ο πελάτης είπε επιτέλους ότι ήταν καλό.

Το ίδιο συμβαίνει και με τις πωλήσεις — είναι μόνο ζήτημα τρόπου και του είδους της ετικέτας που χρησιμοποιείς. Αυτό που κάνει πραγματικά κάποιον μοναδικό δεν είναι η εμπειρία σε πολλές μάρκες, αλλά η εμπειρία σε πολλές διαφορετικές εταιρείες.

Οι μητέρες κάνουν μόνο ένα λάθος με τους γιους τους: δεν μας μαθαίνουν ποτέ πώς να προστατεύουμε τον εαυτό μας, γιατί το κάνουν φυσικά εκείνες για εμάς — ξέρουν όμως ότι αυτή την εμπειρία θα πρέπει να την κερδίσουμε μόνοι μας, κι αυτό είναι που θα κάνει τον καθένα μας διαφορετικό.

Γύρισα σπίτι ξέροντας ότι δεν ήμουν πια ο ίδιος άνθρωπος, και το είδε κι η γυναίκα μου, όταν με ρώτησε ποια ήταν η Rita — είχα πει το όνομά της στον ύπνο μου μέσα στη νύχτα. Απλώς μια γυναίκα που έψαχνε έναν ιερέα, απάντησα.