ΚΑΘΟΛΟΥ ΠΕΙΝΑ, ΜΟΝΟ ΦΗΜΗ: ΕΝΑ ΓΕΥΜΑ ΜΕ ΤΗ L’OREAL

Όλο το πρωί είχε περάσει δουλεύοντας, και αυτό που με ξάφνιασε περισσότερο ήταν οι σιωπές του Giorgio — παρακολουθούσε πολύ προσεκτικά αυτή την εκδοχή μου, ανακαλύπτοντας ότι στην πραγματικότητα δεν με ήξερε καθόλου.

Η Rita, η αγοράστρια, έφτασε στο εστιατόριο με μηχανή, σχεδόν την ίδια ώρα με εμάς. Έβγαλε το κράνος της και άφησε τα μακριά της μαλλιά να πέσουν ελεύθερα, σαν να έλεγε: μόλις βγήκα από το κομμωτήριο, για να δούμε αν σας αρέσει.

Ο Giorgio άρχισε να χαμογελά και είπε: γαμώτο, το ήξερα ότι θα πήγαινε να φτιαχτεί για σένα, τυχερό κάθαρμα.

Τι λες, τρελάθηκες, είπα, προσπαθώντας να ηρεμήσω τα πράγματα, και μπήκαμε μέσα, όπου εκείνη διάλεξε ένα τραπέζι στη γωνία — ιδιαίτερο, αλλά όχι στρογγυλό, σκόπιμα ορθογώνιο — και μου ζήτησε να καθίσω δίπλα της.

Ας αφήσουμε τους τύπους, είπε, νομίζω ότι είμαστε περίπου συνομήλικοι — εντάξει από μένα, αλλά δεν θα σε ρωτήσω την πραγματική σου ηλικία όπως είναι γραμμένη στα μητρώα του δήμου της Κατάνιας, αυτό είναι για όσους κάθονται στο άλλο τραπέζι.

Έβαλε τα γέλια και ύστερα με ρώτησε αν ήμουν ηθοποιός του θεάτρου. Κατά κάποιον τρόπο ναι, είπα — αλλά η σκηνή μου είναι ο δρόμος.

Με τι ασχολείσαι; Ο μάγος, προφανώς — τι ερώτηση! Χα χα χα χα χα χα.

Λοιπόν, θα σου πω τι κάνω στ’ αλήθεια: μαθαίνω στους άντρες πώς να γίνονται ελκυστικοί και ενδιαφέροντες, ώστε να βρίσκουν έξυπνες γυναίκες — σαν εσένα — και, αν τύχει, να τις κάνουν να τους ερωτευτούν.

Καλό ξεκίνημα — και πώς θα έλεγες αυτή τη δουλειά;

Είμαι ένας ιερέας χωρίς ράσο, αλλά με φωνή.

Ο Giorgio πήρε τον λόγο και είπε ό,τι είχε συμφωνήσει με τα κεντρικά του, κι εγώ σταμάτησα να αστειεύομαι.

Εκείνη τη μέρα κανείς δεν μίλησε για δουλειές ή για πωλήσεις, αλλά κατάλαβα ένα πράγμα: ένας άντρας αξίζει μόνο όσο η μητέρα που τον έφτιαξε.