Η ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗ L’OREAL

Από την εμπειρία με τη L’Oréal κατάλαβα ότι ζούσα μέσα σε ένα πρότυπο Gillette, και ότι αυτό δεν ήταν το ίδιο με την πραγματική αγορά — κι αν βρισκόμουν ποτέ έξω από ένα εταιρικό πλαίσιο, θα ήμουν εντελώς απροετοίμαστος να αντιμετωπίσω τον κόσμο.

Ο πατέρας μου τηλεφώνησε και με κάλεσε για φαγητό — όχι στο σπίτι, θα βρισκόμασταν έξω, σαν να ήταν απλώς δουλειά, ενώ στην πραγματικότητα περνούσαμε τον καλύτερό μας χρόνο μαζί, πατέρας και γιος που ξαναβρίσκονταν. Μου λείπει.

Ήταν περίεργος να μάθει πώς ένιωθα μετά από αυτή την επαγγελματική εμπειρία — δεν ήθελε τις λεπτομέρειες ή τα συγκεκριμένα, ήταν πάντα συγκρατημένος άνθρωπος, δεν ρωτούσε ποτέ, απλώς άκουγε και χαμογελούσε.

Του είχα πει ότι ήθελα να σπουδάσω — όχι σε σχολείο ή πανεπιστήμιο, αλλά πηγαίνοντας σε μια βιβλιοθήκη και εξερευνώντας, μέρα με τη μέρα, τι είχαν να πουν τα βιβλία.

Χάρηκε γι’ αυτό και είπε: η κουλτούρα δεν έρχεται μόνο από την εμπειρία — να θυμάσαι ότι η ιστορία πάντα επαναλαμβάνεται, οι ίδιοι κύκλοι ξανά και ξανά, αρκεί να τη διαβάσεις μία φορά και να καταλάβεις πώς λειτουργεί.

Λίγα λόγια, καθόλου θεατρινισμοί — είναι κομμάτι αυτού που είμαι κι εγώ σήμερα. Την ειρωνεία την έχω από τη μητέρα μου, ένα γνώρισμα που στην πραγματικότητα το κληρονόμησε από τον παππού μου από τη μεριά της μητέρας μου.

Θα έπρεπε όμως πάντα να προσαρμόζω τη γλώσσα μου σε όποιον μιλούσα, γιατί μια περίπλοκη λέξη συχνά δεν δείχνει καθόλου κουλτούρα — απλώς σε κάνει να μοιάζεις με αμόρφωτο ανόητο που δεν έχει ιδέα για τι στον διάολο μιλάει.

Σκέφτηκα να πάω στο Μιλάνο και να γραφτώ σε ένα σεμινάριο διοίκησης στο Kaiser, αλλά ζητούσαν 3.760.000 λιρέτες, και αφού διάβασα το πρόγραμμα δεν πείστηκα ότι άξιζε την επένδυση.

Ήθελα να δοκιμάσω τον εαυτό μου απέναντι στη γνώση των άλλων, και βρήκα τι να κάνω: ΕΝΑ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ MERCHANDISER, όπου θα μπορούσα να τελειοποιήσω και να βελτιώσω ό,τι έκανα ήδη στην πράξη, στηρίζοντάς το στη θεωρία.

Πλήρωσα 650.000 λιρέτες για είκοσι ώρες μαθημάτων την εβδομάδα — αλλά το πώς πήγε θα σας το πω στο επόμενο επεισόδιο.

Μόνο μια σκέψη: ήδη τότε διαισθανόμουν ότι κάτι μέσα μου δεν λειτουργούσε, ή ίσως λειτουργούσε μια χαρά, αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω τι ήταν. Η γραφή, αργότερα, ήταν αυτή που τα ξεκαθάρισε όλα.

Ήμουν κάποιος που κανείς δεν περίμενε ότι υπάρχει — κι όμως, ήμουν κάποιος.