GILLETTE & L’ORÉAL, WOMEN USA — VOL. V

அத்தியாயம் பூஜ்ஜியம் — பொதுவான தொடக்கம்

இந்தத் தொடக்க அத்தியாயம் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் பெண்கள் தொடரின் ஆறு தொகுதிகளுக்கும் பொதுவானது. இது இங்கே முழுமையாகத் தரப்பட்டுள்ளது; மீண்டும் மீண்டும் படிக்காமல் தொடரை வரிசையாகப் படிக்க வசதியாக மடிக்கப்பட்டுள்ளது.

அத்தியாயம் பூஜ்ஜியம்

இங்கே உலகம் ஒரு நிலப்பரப்பு அல்ல: அது ஓர் எல்லை. வட துருவம் வரவேற்பதில்லை, மன்னிப்பதில்லை, தவறுக்கு இடம் தருவதில்லை. வெண்மை ஒரு முழுமையான சக்தியாக ஆட்சி செய்கிறது, மௌனமாக, நினைவின்றி. வெப்பநிலை ஒரு வானிலைத் தரவு அல்ல: அது ஒரு வேட்டை விலங்கு. இரவு மாதக்கணக்கில் நீள்கிறது, எண்ணங்களை நசுக்குகிறது, மனிதர்களின் வடிவங்களைச் சிதைக்கிறது, அவர்களின் மன உறுதியை விழுங்குகிறது.

சமூகங்கள் சிலவே, சிறியவை, மூடியவை. இனுவிட், யூப்பிக், ஆர்க்டிக் மக்கள் யாரும் தங்கத் தேர்ந்தெடுக்காத இடத்தில் வாழ்கிறார்கள். இங்கே ஒவ்வொருவரும் குழுவின் உயிர்வாழ்வுக்கு இன்றியமையாதவர். நீங்கள் பயனுள்ளவராக இல்லையென்றால், சுமையாகிவிடுகிறீர்கள். சுமையாகிவிடுபவர்கள் மௌனத்திற்குள், பனிக்குள், எந்தச் சலுகையும் தராத ஒரு சூழலின் விதிக்குள் மறைந்துவிடுகிறார்கள்.

அறிவியல் தளங்கள் இன்னொரு வகைக் குளிரைச் சேர்க்கின்றன: படிநிலைகளின் குளிர். இங்கே ஒரு பெண் அரிதான இருப்பு, தன்னைப் பொருத்திக்கொள்ள வேண்டிய அல்லது வீழ்ந்துபோக வேண்டிய ஒரு விதிவிலக்கு.

இந்த இடத்தில் “காணாமல் போதல்” என்ற கருத்தே இல்லை. எல்லாவற்றையும் அழித்துவிடும் வெண்மை மட்டுமே இருக்கிறது.

இனுவிட் மற்றும் யூப்பிக் பெண்கள்

ஆர்க்டிக் சிறுமி செல்லம் கொஞ்சப்படுவதில்லை: அவள் தயார்படுத்தப்படுகிறாள். குளிரையும் இருளையும் பசியையும் தாங்க அவள் சீக்கிரமே கற்றுக்கொள்கிறாள். அவள் குலத்துக்குப் பயனுள்ளவளாக ஆக வேண்டும், ஏனென்றால் இங்கே அடையாளம் தனிப்பட்டது அல்ல. அது செயல்பாட்டுக்குரியது. குடும்பத்தின், சமூகத்தின் சுமையைப் பெண் சுமக்கிறாள்: உணவு, நெருப்பு, குழந்தைகள், தோல்கள், பராமரிப்பு. யாரும் உரிமைகளைப் பற்றிப் பேசுவதில்லை. யாரும் பலவீனத்தைப் பற்றிப் பேசுவதில்லை. மனச்சோர்வு இருக்கிறது, ஆனால் அதற்குப் பெயர் இல்லை. வன்முறை இருக்கிறது, ஆனால் அதற்குச் சாட்சிகள் இல்லை.

அறிவியல் தளங்களின் பெண்

கல்வி கற்றவள், திறமையானவள், ஒழுங்குக்குப் பழகியவள். ஆய்வாளராக, தொழில்நுட்பராக, மருத்துவராக வருகிறாள். வட துருவம் தகுதிகளை அங்கீகரிப்பதில்லை என்பதை அவள் விரைவில் கண்டுகொள்கிறாள். இங்கே மன உறுதி மட்டுமே கணக்கில் வருகிறது. ஆண்களின் படிநிலைகள் அவளை ஆள்கின்றன, பலவீனத்தின் எந்த அடையாளமும் பலவீனமாகவே பொருள்கொள்ளப்படுகிறது. இது வலிமை மட்டும் போதாத ஒரு சூழல்: தீவிரமான சுயக்கட்டுப்பாடு தேவைப்படுகிறது.

மேற்கத்திய “வெளியிலிருந்து வந்த” பெண்

சுதந்திரத்தில் வளர்ந்தவள், குளிரை வெல்ல முடியும் என்று நம்பி வருகிறாள். ஆனால் இந்த இடம் அவளை உடைத்துவிடுகிறது: தனிமை, சின்னஞ்சிறிய இடங்கள், முடிவில்லாத மௌனங்கள். தளங்கள் சமூகங்கள் அல்ல, அவை இயந்திரங்கள். ஆண்கள் வடிவமைத்த ஓர் இயந்திரத்துக்குள் இருக்கும் ஒரு பெண், மறைந்துபோகாமல் இருக்கப் போராட வேண்டும்.

உலகின் விளிம்புக்கு ஒரு பயணம்

“Nino” என்று அழைக்கப்படும் என் பக்கத்து வீட்டுக்காரர் Antonio, பல ஆண்டுகளாக நார்த் கேப், நள்ளிரவுச் சூரியன், இருளில்லாத மாதங்கள் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தார். அது அவர் பைக்குள் வைத்திருந்த ஒரு கனவு, சாத்தியமே இல்லாத ஒன்றைப் போல. மே மாதத்தின் ஒரு காலையில், நான் அவர் வீட்டு அழைப்பு மணியை அடித்து இதை மட்டும் சொன்னேன்: “உங்கள் பெட்டியைத் தயார் செய்யுங்கள். ஒரு மணி நேரத்தில் வருகிறேன். 30 நாளில் திரும்பி வருவோம்.” அவர் வியப்புடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் என்னைப் பார்த்தார். கவலைப்பட்ட அவர் மனைவி எங்கள் திட்டம் என்னவென்று கேட்டார். “ஒரு கனவைத் துரத்துவது,” என்று நான் பதில் சொன்னேன்.

நாங்கள் காரில் ஏறினோம். எங்கள் மனைவிகள் எங்களைப் பைத்தியக்காரர்களைப் பார்ப்பதுபோலப் பார்த்தார்கள். ஆனால் இந்தப் பயணம் உண்மையானது. Nino ஏற்கெனவே கேள்விகளால் நிறைந்திருந்தார். “நாம் எங்கே போகிறோம்? எவ்வளவு பணம் எடுத்து வர வேண்டும்?” “நிம்மதியாக இருங்கள்,” என்று நான் சொன்னேன். “54 மணி நேரத்தில் அங்கே இருப்போம். வெறும் 5,000 கி.மீ. புதிய Range Rover-இல் இருக்கிறோம். பயணத்தை அனுபவியுங்கள்.”

ஒவ்வொரு 300 கி.மீ.க்கும் நான் நிறுத்த வேண்டியிருந்தது: என்னைவிடப் பன்னிரண்டு வயது மூத்த அவருக்குத் தனக்கென ஒரு வேகம் இருந்தது. என்னிடம் தண்ணீரும் பானங்களும் இருந்தன; அவருக்குக் காபியும் உடல் தேவைகளும் இருந்தன. நாங்கள் மேலும் மேலும் போகப் போக, அவர் தன் வாழ்க்கையைப் பற்றி அதிகம் பேசினார். அந்த முடிவில்லாத சாலை இல்லையென்றால் நான் ஒருபோதும் அறிந்திருக்க முடியாத விஷயங்கள்.

காரில் தனியாக இருக்கும் இரண்டு ஆண்கள் எப்போதும் பெண்களைப் பற்றியே பேசுகிறார்கள். அவர் தன் மனைவியை மட்டுமே அறிந்திருந்தார். நான் சிரித்தேன். அவருக்கு ஆறுதல் சொன்னேன்: “நாமும் அப்படித்தான்.”

60 மணி நேரம் கார் ஓட்டியும் நான் எப்படித் தெளிவாக இருக்கிறேன் என்று அவர் கேட்டார். ரஷ்யாவைப் பற்றிச் சொன்னேன்: 22 வயதில், நான் ஒருபோதும் சந்தித்திராத ஒரு பெண்ணைச் சந்திக்க 51 மணி நேரம் ஓட்டினேன். “தூரங்கள் எல்லைகள் அல்ல,” என்று அவரிடம் சொன்னேன், “அவை சாக்குப்போக்குகள். எனக்கு ஒருபோதும் அவை இருந்ததில்லை.”

வெண்மைக்குள் வருகை

நாங்கள் நார்வேக்குள் நுழைந்தோம். சாலையோரம் ஒரு தங்கும் விடுதி. காரை அங்கே விட்டுவிட்டு, பனிச்சறுக்கு வண்டியில் தொடர்வோம்.

வழிகாட்டி உடல் முழுவதும் மூடியிருந்தார், யாராலும் ஊடுருவ முடியாதவராக. கண்ணாடியைக் கழற்றியபோதுதான் அது ஒரு பெண் என்று கண்டுகொண்டேன். ஒரு நார்வேஜியப் பெண், மௌனமானவள், நேரடியானவள், பனிக்கட்டி போன்றவள். Nino வண்டியின் நடுவில், அவள் முன்னால், 190 செ.மீ. உயர நான் பின்னால், கடைசியாக.

இன்னும் பகல் வெளிச்சம் இருந்தது. என் கடிகாரம் நேரத்தைக் காட்டியது, ஆனால் அது இரவா காலையா என்று சொல்லவில்லை. அது நள்ளிரவுச் சூரியன். நாங்கள் நார்த் கேப்பை அடைந்திருந்தோம்.

Nino அழுதார். என்னைக் கட்டிப்பிடித்தார். நான் சிரித்துக்கொண்டே அவரிடம் சொன்னேன்: “கவனமாக இருங்கள்… நாம் ஓரினச்சேர்க்கையாளர்கள் என்று மக்கள் நினைக்கக்கூடும்.” நாங்கள் சிரித்தோம், ஆனால் நாங்கள் உலகின் விளிம்பில் இருந்தோம்.

பிறகு உறைபனி வந்தது: –52°C.

உண்மையான ஆர்க்டிக்கிற்குள் நுழைவு

உடை மாற்றுவதற்காக எங்களை ஓர் உலோகக் கொள்கலனுக்கு அழைத்துச் சென்றார்கள். மிகக் கனமான, திண்டு வைத்த உடைகள், சிக்கலான ஜிப்புகளால் மூடப்பட்டவை.

வழிகாட்டிக்கு நான் பணம் கொடுத்தேன். Nino சில ஆண்களுடன் ஓர் இக்லூவில் விடப்பட்டார்; நான் இன்னொன்றில் ஒரு குடும்பத்துடன் விடப்பட்டேன்: 70-க்கும் 80-க்கும் இடைப்பட்ட வயதுடைய ஒரு முதியவர், 30-க்கும் 50-க்கும் இடைப்பட்ட மூன்று பெண்கள்.

அது ஒரு மூடிய உலகம். எளிமையானது. கொடூரமானது.

அந்த ஆண் ஒதுங்கி நின்றார். பெண்கள் வேலையின் வேகத்தைத் தக்கவைத்தார்கள். கழிப்பறை என்பது இக்லூவிலிருந்து ஐந்து மீட்டர் தொலைவில் இருந்த ஒரு மேடு: மலம் தரையைத் தொடுவதற்கு முன்பே உறைந்துவிட்டது. என் முதல் சிறுநீர் ஒரு மஞ்சள் ஆர்க்டிக் நட்சத்திரமாக மாறியது. அது வடக்கு என்னை வரவேற்ற விதம்.

நடுத்தர வயதுப் பெண் Magi கொஞ்சம் ஆங்கிலம் பேசினாள். மற்றவை எல்லாம் சைகைகள், கண்கள், கைகள். குளிரின் மொழி.

உடையை எப்படிப் பயன்படுத்துவது என்று எனக்குத் தெரியாதபோது, அவள் யோசிக்காமல், மறைவான ஒரு ஜிப்பைக் காட்ட என் இடுப்புக்குக் கீழே தொட்டாள். அதில் எந்தக் கள்ளமும் இல்லை, எந்தக் கூச்சமும் இல்லை: வெறும் செயல்பாடு. உயிர்வாழ்தல்.

இக்லூவில் மூன்று நாட்கள்

அவர்கள் உணவு கொண்டு வந்தார்கள். புகையிட்ட மீன், பச்சை மீன், காட் மீனின் கல்லீரல், திமிங்கலத்தின் வயிறு. சுறா உருண்டைகளும். வேறு வழி இல்லை. மாற்று இல்லை. இயற்கை தருவது இதுதான்.

பிறகு நான் குடித்தேன்: ஒரு சிவப்புத் திரவம். அது ஒயின் என்று நினைத்தேன். அது வடிகட்டி, கொதிக்கவைத்து, இனிப்புச் சேர்த்த திமிங்கல ரத்தம். அதைக் குடித்தேன். இதுவரை உணர்ந்திராத ஒரு வலிமையை அது எனக்குத் தந்தது. ஆதிகால ஆற்றல். அது கொக்கைன் என்று நினைத்தேன். இல்லை. அது உடலுக்குள் நுழையும் வடக்கு.

பெண்கள் என்னைக் கவனித்தார்கள். முதியவர் வேட்டைக்குப் போனார். நான் ஓய்வெடுத்து ரத்தம் குடித்தேன். தொலைபேசி இல்லாமல், இணையம் இல்லாமல், கணினி இல்லாமல், Nino இல்லாமல் மூன்று நாட்கள். நானும் அவர்களும் மட்டும்.

இரவு இல்லை. ஒளி, நெருப்பு, பனி, மூச்சு மட்டுமே.

மூன்று பெண்களும் தூங்கப் படுத்தார்கள். நான் ஓர் இடம் தேடினேன். அவர்களில் இளையவள் கையை உயர்த்தி என்னை அருகில் வரச் சைகை செய்தாள். அவர்கள் வெடித்துச் சிரித்தார்கள். எனக்குப் புரியவில்லை. நான் அவர்களுடைய “கிறிஸ்துமஸ்” என்று சொன்னார்கள்.

நான் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டேன் என்று சொல்லும் ஒரு வழி.

நன்றி சொல்வதற்காக அவர்களுக்குக் கொஞ்சம் பணம் கொடுக்க முயன்றேன். அவர்கள் மறுத்துவிட்டார்கள். அவர்களுக்கு ஓர் அணைப்பு மட்டுமே வேண்டும். அருகில் இருப்பதுபோல உணர Calabria வட்டார மொழியில் சில வார்த்தைகளும்.

அங்கேதான் உண்மையான பரிசுகளின் மதிப்பைப் புரிந்துகொண்டேன்: வாங்கவோ விற்கவோ முடியாதவை.

வழிகாட்டியின் விடைபெறல்

மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு வழிகாட்டி வந்தாள். அவள் அந்த மூன்று பெண்களுடன் ஒரு மணி நேரம் பேசினாள். நான் வெளியே இருந்தேன். அவர்கள் என்ன பேசுகிறார்கள் என்று எனக்குப் புரியவில்லை. அது என் விஷயம் அல்ல. அது அவர்களுடைய மொழி, அவர்களுடைய உலகம், அவர்களுடைய சட்டம்.

கொள்கலனில், நான் உடை கழற்றிக்கொண்டிருந்தபோது, வழிகாட்டி உள்ளே வந்தாள். ஆர்வத்துடன். நேரடியாக. வடக்கத்தியப் பெண்ணாக. என்னை இறுக அணைத்தாள். என்னை முத்தமிட்டாள். அவள் தோல் பால் போல வெண்மையாக இருந்தது. அவள் கண்கள் ஆகஸ்ட் மாத வானம் போல நீலமாக இருந்தன.

தன்னை அழைத்துச் செல்லும்படி என்னைக் கேட்டாள். அந்த உலகத்திலிருந்து வெளியேற அவள் எதையும் செய்திருப்பாள்.

நான் மரியாதையுடன் புன்னகைத்தேன். என்னால் முடியவில்லை. நான் அப்படிச் செய்திருக்கக் கூடாது.

அவளிடம் ஒரே ஒரு வாக்குறுதியை மட்டும் விட்டுச் சென்றேன்: “உனக்கு ஏதாவது தேவைப்பட்டால், எனக்கு ஒரு கடிதம் எழுது. நான் உதவுகிறேன்.” அவள் பணத்தைக்கூட மறுத்தாள். அவள் ஓர் அழகான பெண், ஆனால் தனிமையானவள். தூரத்திலிருந்து பார்க்க முடியாத ஒரு தனிமை. குளிர் மன்னிக்காத ஒரு தனிமை.

வீடு திரும்புதல்

நாங்கள் Nino-வை அழைத்துவரப் போனோம். அவர் பரவசத்தில் இருந்தார். திரும்பிப் போக அவருக்கு விருப்பமில்லை. ஆனால் அவர் மனைவியுடன் எனக்கு ஒரு சந்திப்பு இருந்தது.

அவர் தன் மூன்று நாட்களைப் பற்றி எல்லோரிடமும் சொன்னார். நான் மௌனமாக இருந்தேன். அந்த மனிதரிடம் நான் ஒருபோதும் எதையும் பகிர்ந்துகொள்ளவில்லை. காகிதத்திடம் மட்டுமே.

அப்படியாக, Nino தன் உலகத்துக்குத் திரும்பியபோது, நான் ஏற்கெனவே இன்னொரு உலகத்தை நோக்கிப் போய்க்கொண்டிருந்தேன். இன்னொரு இலக்கு. இன்னொரு சந்திப்பு.

வருக.

பின்னுரை

வடக்கு உங்களை எடுத்துக்கொள்வதில்லை: அது உங்களை மாற்றுகிறது. அது ஒருபோதும் உங்களை

முழுமையாகத் திருப்பித் தருவதில்லை. ஆண்கள் வட துருவத்துக்கு ஒளியைத் தேடி, மௌனத்தைத் தேடி, புகைப்படங்களைத் தேடி, கனவுகளைத் தேடி வருகிறார்கள். பெண்கள் உயிர்வாழ்வதற்காகத் தங்குகிறார்கள்.

ஆண்கள் தாங்கள் பார்த்ததைச் சொல்கிறார்கள். பெண்கள் தாங்கள் அனுபவித்ததைப் பற்றி மௌனம் காக்கிறார்கள்.

ஆண்கள் திரும்புகிறார்கள். பெண்கள் தங்குகிறார்கள். அவர்கள் குளிரில், பனி வீடுகளில், யாரும் கேட்காத மௌனங்களில் தங்குகிறார்கள். தங்களைக் கொண்டாடாத சமூகங்களைத் தாங்குவதற்காகத் தங்குகிறார்கள். குழந்தைகளையும் முதியவர்களையும் அந்நியர்களையும் காப்பதற்காகத் தங்குகிறார்கள். கண்ணுக்குத் தெரியாதவர்களாகத் தங்குகிறார்கள்.

அங்கிருந்து நான் ஒரே ஒரு நினைவை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டேன்: ஓர் அழகான, நம்ப முடியாத அளவுக்கு அழகான பெண், ஆனால் தனிமையானவள். காதல் அர்த்தத்தில் அல்ல. மனித அர்த்தத்தில். துயர அர்த்தத்தில்.

சிந்தனை

வடக்கு உடலைக் கொல்வதில்லை. அது இருப்பைக் கொல்கிறது. எஞ்சியிருப்பது வெண்மை: பெண்கள் வாழ்ந்துகொண்டே அதே நேரத்தில் மறைந்துபோகும் ஓர் இடம்.

அதனால்தான் நான் எழுதுகிறேன். ஏனென்றால் தீவிரமான இடங்கள் தங்கள் கதையைத் தாங்களே சொல்வதில்லை. அவற்றின் வழியே பயணிப்பவர்களுக்கு மௌனமாக இருக்கும் ஆடம்பரம் கட்டுப்படியாகாது.

நான் அல்ல. நான் அல்ல. என் மண் என்னைப் பெற்றெடுத்தது, உலகின் மற்ற பகுதிகள் என்னை ஒரு விருந்தினராக அல்ல, குடும்பத்தில் ஒருவனாக வரவேற்கின்றன.

வடக்கின் முழுமையான வெண்மையிலிருந்து, அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் முழுமையான குழப்பத்துக்குள் இறங்கினேன்.

அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள்

சாத்தியமற்ற பணி

ஓர் அமெரிக்க நிறுவனத்தில் பதினெட்டு ஆண்டுகள் வேலை செய்வது, உலகின் வேறு எந்த நிறுவனமும் தர முடியாத ஒன்றைத் தருகிறது: ஒரு பணிக் கலாச்சாரம், நடைமுறைகள், தெளிவான ஒரு நோக்கம், வெறும் கோட்பாடாக இல்லாமல் அன்றாட நடைமுறையாக இருக்கும் மதிப்பீடுகளின் ஓர் அமைப்பு. அவர்கள் அவற்றை உங்களுக்கு விளக்குவதில்லை; உங்களுக்காக அவற்றைக் கட்டியெழுப்புகிறார்கள். அதை உங்கள் அனுமதி கேட்காமலே செய்கிறார்கள்.

நியூயார்க் அலுவலகத்தில் இருந்தபோது, நான் ஒருபோதும் கற்பனை செய்திராத ஒரு வேலை எனக்கு வழங்கப்பட்டது. பதவி உயர்வு அல்ல. இடமாற்றம் அல்ல. ஒரு சோதனை.

அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளுக்குள் மனித உறவுகளின் ஒரு மாதிரியைச் சரிபார்க்க உருவாக்கப்பட்ட ஒரு ரகசியத் திட்டம். அவர்கள் மேலாளர்களையோ உளவியலாளர்களையோ பயிற்சியாளர்களையோ தேர்ந்தெடுக்கவில்லை. நிஜ உலகில் ஒரு குறிப்பிட்ட வகை அனுபவம் கொண்டவர்களைத் தேர்ந்தெடுத்தார்கள். என் பெயர் வந்தது—நான் பதினெட்டு ஆண்டுகளாக விற்பனைத் துறையில் இருந்தபோதிலும். அவர்கள் பதவியைப் பார்க்கவில்லை: மனதைப் பார்த்தார்கள்.

சோதனையை விளக்குவது எளிது, நிறைவேற்றுவது மிகக் கடினம்:

ஓர் ஆண்டில் 50 அமெரிக்க மாநிலங்களுக்கும் செல்ல வேண்டும், நகரங்களை நானே தேர்ந்தெடுத்து, ஒவ்வொன்றிலும் குறைந்தது ஒரு வாரம் தங்க வேண்டும்.

கடைசி இரண்டு வாரங்கள் கட்டாய விடுமுறையாக இருக்கும். எல்லாச் செலவுகளையும் அவர்கள் ஏற்பார்கள். நான் வாழ வேண்டும், கவனிக்க வேண்டும், புரிந்துகொள்ள வேண்டும், ஒவ்வொரு திங்கள்கிழமையும் ஓர் அறிக்கை அனுப்ப வேண்டும். மனிதத்தன்மையான, உலர்ந்த, துல்லியமான ஒரு கணக்கு.

ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டேன். வீட்டுக்குத் தெரிவித்தேன். அவர்கள் எதுவும் கேட்கவில்லை. மாதாந்திரப் பொருட்கள் வந்துவிட்டனவா என்று மட்டும் தெரிந்துகொள்ள விரும்பினார்கள். நான் அமெரிக்காவில் ஓர் ஆண்டை எதிர்கொள்ளவிருந்தேன். அவர்கள், எப்போதும் போல, அடுத்த மாதத்தை எதிர்கொண்டிருந்தார்கள்.

பாதுகாப்புக்காக, என் சம்பளம் நேரடியாக இத்தாலியில் உள்ள என் வங்கிக் கணக்கில் செலுத்தப்பட்டது. அது என்னிடம் நாகரிகமாகச் சொல்லும் ஒரு வழி: “முட்டாள்தனமாக எதுவும் செய்யாதீர்கள். உங்களிடம் இருப்பதை வைத்து வாழுங்கள். நீங்கள் உண்மையில் யார் என்று பார்ப்போம்.”

பதினைந்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகுதான் என் மூல அறிக்கைகளையும், பகுப்பாய்வுகளையும், என்னைப் பற்றி அவர்கள் சேகரித்திருந்த தகவல்களையும் பார்க்க எனக்கு அனுமதி கிடைத்தது. இந்தப் புத்தகம் அங்கிருந்துதான் பிறந்தது. இதை வெளியிட எனக்கு ஒப்புதல் கிடைத்தது, ஒரே ஒரு நிபந்தனையுடன்: இதை ஆணையிட்ட நிறுவனத்தின் பெயரை ஒருபோதும் குறிப்பிடக் கூடாது.

அது முக்கியமில்லை. இந்தக் கதை இலச்சினைகளைப் பற்றியது அல்ல. நேரில் அனுபவிக்காமல் புரிந்துகொள்ளவே முடியாத ஒரு நாட்டில் இருக்கும் ஒரு மனிதனைப் பற்றியது.

மிகத் தொலைவான இடத்திலிருந்து தொடங்கட்டுமா?

தர்க்கரீதியான தேர்வு மையத்திலிருந்து அல்ல, விளிம்புகளிலிருந்து தொடங்குவதுதான். இரண்டு எளிய காரணங்களுக்காக:

1. சோதனையிலிருந்து அப்போதுதான் வந்திருந்தேன்: உயர்ந்த தெளிவு, முழுமையான கவனம்.

2. எல்லையிலிருந்து தொடங்குவதால், பாதையைச் சரிசெய்து பயணத்தைச் சுத்தமாக முடிக்க முடியும்.

பாஸ்டனிலோ சிகாகோவிலோ தொடங்க வேண்டிய அவசியம் எனக்கு இல்லை. நான் ஓர் எல்லையிலிருந்து தொடங்க வேண்டும். காகிதத்தில் மட்டுமே அமெரிக்காவாக இருக்கும் ஓர் இடத்திலிருந்து.

அலாஸ்காவின் தலைநகரான ஜூனோவைத் தேர்ந்தெடுத்தேன். தனிமைப்பட்டது. படகிலோ விமானத்திலோ மட்டுமே அடையக்கூடியது. யாருக்கும் சொந்தமில்லாத ஒரு நகரம். தொடங்குவதற்கு மிகச் சரியான இடம்.

வளங்களை உகந்ததாக்குதல்

புறப்படுவதற்கு முன், ஓர் அமெரிக்கர் முதன்மையாக மதிக்கும் ஒன்றைச் செய்தேன்: ஒரு சுற்றுலாப் பயணியைப் போல அல்ல, ஒரு தொழில்முறையாளரைப் போல என்னை ஒழுங்குபடுத்திக்கொண்டேன்.

மிகப் பெரிய உள்நாட்டு வலையமைப்புகளைக் கொண்ட, மிகப் பிரபலமான மூன்று விமான நிறுவனங்களை அழைத்தேன். ஒரு மணி நேரத்துக்குள், ஐம்பது உள்நாட்டு விமானப் பயணங்களுக்கான ஒரு சீட்டுப் புத்தகத்தை 60% தள்ளுபடியில் வாங்கினேன்.

கால வரம்பு இல்லை. நாள் வரம்பு இல்லை. கட்டுப்பாடுகள் இல்லை. ஒரே ஒரு நிபந்தனை: ஓர் ஆண்டுக்குள் பயன்படுத்த வேண்டும்.

ஹோட்டல் சங்கிலிகள், Uber டாக்சிகள், கார் வாடகை நிறுவனங்களிடமும் இதையே செய்தேன், பிறகு கட்டங்களின், வழிமுறைகளின் ஒழுங்கான ஓர் அட்டவணையைத் தயாரித்தேன், ஆனால் நேரங்களை அல்ல.

நான் தயாராக இருந்தேன்.

அது என் முதல் உண்மையான வெற்றி. எனக்கு நகரத் தெரியும் என்பதற்கான முதல் அடையாளம். அமெரிக்கா காத்திருப்பவர்களுக்கு அல்ல, செயல்படுபவர்களுக்கே வெகுமதி தருகிறது.

நிறுவனம் அந்தப் பரிவர்த்தனையைப் பார்த்தபோது, ஓர் அமெரிக்கக் கலாச்சாரம் எப்போதும் செய்வதைச் செய்தது: நம்பகத்தன்மையைச் சரிபார்த்தது.

தொடர்ச்சியான பயணத்தில் ஓர் ஆண்டைக் கையாள என்னால் முடியுமா? எதிர்பாராத நிகழ்வுகளையும் தூரங்களையும் அவசரநிலைகளையும் சமாளிக்க என்னால் முடியுமா? நான் சுயமாக இயங்கக்கூடியவனா?

இந்தக் காரணத்துக்காக, புறப்படுவதற்கு முன், இன்னொரு முக்கியமான விவரத்தைச் சரிசெய்தேன்:

என் கிரெடிட் கார்டில் மாதத்துக்குக் குறைந்தது $100,000 கடன் வரம்பு இருப்பதை உறுதிசெய்தேன்.

அது செலவழிப்பதற்காக அல்ல. அவற்றை நிர்வகிக்க எங்களால் முடியும் என்று காட்டுவதற்காக. அமெரிக்கர்கள் இப்படித்தான் நினைக்கிறார்கள்: உங்களுக்குச் சுயாட்சி இல்லையென்றால், சுதந்திரம் இல்லை. சுதந்திரம் இல்லையென்றால், உங்களை மதிப்பிட முடியாது.

அந்தக் கணத்திலிருந்து, அந்தத் திட்டம் இனி ஒரு பணி அல்ல. அது ஒரு லட்சியப் பயணம்.

இப்போது உண்மையாகவே பயணிக்கிறோம்

அலாஸ்கா புவியியலால் மட்டுமே அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் பகுதி. அது இன்னோர் உலகம்.

பெண்கள் தடயமே இல்லாமல் மறைந்துபோகும் இடம் அது. ஒரு புகார் ஒருபோதும் தன் இலக்கை அடையாத இடம். நகரங்கள் ஒரு காட்டுமிராண்டிக் கண்டத்தின் நடுவில் இருக்கும் நாகரிகத் தீவுகள் மட்டுமே ஆன இடம்.

ஜூனோ என் முதல் சோதனை: நாட்டின் மற்ற பகுதிகளுடன் இணைக்கும் சாலைகள் இல்லாத ஒரு தலைநகரம். அமெரிக்காவாகத் தோன்றாத அமெரிக்காவின் ஒரு துண்டு.

இங்கே நான் ஒன்றைப் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கினேன்: இந்தப் பயணம் புவியியல் சார்ந்ததாக இருக்காது. அது மனிதம் சார்ந்ததாக இருக்கும்.

பகுதி 1 (தொகுதி I)

அலபாமா – அலாஸ்கா – அரிசோனா – ஆர்கன்சா – கலிபோர்னியா – கொலராடோ – கனெக்டிகட் – டெலவேர் – ஃப்ளோரிடா – ஜார்ஜியா

பகுதி 2 (தொகுதி II)

ஹவாய் – ஐடஹோ – இல்லினாய் – இந்தியானா – அயோவா – கன்சாஸ் – கென்டக்கி – லூசியானா – மெயின் – மேரிலாந்து

பகுதி 3 (தொகுதி III)

மசாசூசெட்ஸ் – மிச்சிகன் – மினசோட்டா – மிசிசிப்பி – மிசோரி – மொன்டானா – நெப்ராஸ்கா – நெவாடா – நியூ ஹாம்ப்ஷயர் – நியூ ஜெர்சி – நியூ மெக்சிகோ

பகுதி 4 (தொகுதி IV)

நியூயார்க் – வாஷிங்டன்

பகுதி 5 (தொகுதி V)

வட கரோலினா – வட டகோட்டா – ஒஹையோ – ஓக்லஹோமா – ஒரிகன் – பென்சில்வேனியா – ரோட் தீவு – தென் கரோலினா

பகுதி 6 (தொகுதி VI)

தென் டகோட்டா – டென்னசி – டெக்சஸ் – யூட்டா – வெர்மான்ட் – வர்ஜீனியா – மேற்கு வர்ஜீனியா – விஸ்கான்சின் – வயோமிங்

வட கரோலினா

வட கரோலினா இரண்டு தடங்களில் வாழும் ஒரு மாநிலம். ஒரு பக்கம் “புதிய அமெரிக்கா”: பல்கலைக்கழக ஆராய்ச்சி, தொழில்நுட்பம், ஸ்டார்ட்அப்கள், மருத்துவர்கள், பொறியாளர்கள், ஆய்வாளர்கள், வளர்ந்துவரும் நவீன நகரங்கள். மறு பக்கம் “பழைய அமெரிக்கா”: – ஏழ்மையான கிராமப்புறம் – தனிமைப்பட்ட சமூகங்கள் – கனமான மரபுகள் – உடல் உழைப்பு – தொலைவில் உள்ள மருத்துவ வசதி – இன்னும் இறுக்கமான பாத்திரங்கள். அவை சேர்ந்து வாழ்வதில்லை. ஒன்றையொன்று புறக்கணிக்கின்றன. இங்கே பெண்கள் எங்கே பிறக்கிறார்கள் என்பதைப் பொறுத்து மறைந்துபோகிறார்கள்: – நவீனத்தில், அழுத்தத்தாலும் போட்டியாலும் – கிராமப்புறத்தில், தனிமையாலும் மரபாலும் – நடுத்தர நகரங்களில், குறைந்த ஊதிய வேலையாலும் சேவைகள் இல்லாமையாலும் – வரலாற்றுக் கறுப்பினச் சமூகங்களில், இரட்டைப் போராட்டத்தால்: இனமும் பாலினமும்.

வட கரோலினா மேற்பரப்பில் மரியாதையானது, விவரங்களில் கொடூரமானது.

ஆராய்ச்சி முக்கோணத்தின் பெண் – 33 வயது

Sara ஒரு ஸ்டார்ட்அப்பில் தரவுப் பகுப்பாய்வாளர். படிப்பில் ஆர்வமுள்ளவள், புத்திசாலி, நன்கு தயாரானவள்; முற்போக்கானதாக, “ஐரோப்பியத்தன்மை” கொண்டதாக, நவீனமானதாகத் தன்னை விளம்பரப்படுத்திக்கொள்ளும் ஒரு சூழலில் வேலை செய்கிறாள்.

உண்மை: – நீண்ட வேலை நேரம் – முடிவில்லாத எதிர்பார்ப்புகள் – ஒவ்வொரு வாரமும் மாறும் இலக்குகள் – உணராமலேயே மனிதர்களை எரித்துவிடும் இளம் மேலாளர்கள் – பாதி அங்கீகாரம் பெற இரண்டு மடங்கு முயல வேண்டிய பெண்கள்.

Sara படித்தாள், ஆண்டுகளை முதலீடு செய்தாள், தன் வாழ்க்கையையும் நேரத்தையும் தியாகம் செய்தாள். இப்போது அவளை ஒரே நாளில் பாராட்டவும் விழுங்கவும் செய்யும் ஓர் அமைப்பில் இருக்கிறாள்.

அவளுடைய இல்லாமை தொழில்முறையானது: எதிர்காலத்தைக் கட்டியெழுப்ப அவள் இன்றியமையாதவள், ஆனால் அவளைக் காக்க எந்த வலையமைப்பும் அவளிடம் இல்லை.

கிராமப்புறப் பெண் – 49 வயது

நவீனத்திலிருந்து நூறு கிலோமீட்டர் தொலைவில் இன்னொரு வட கரோலினா இருக்கிறது. தொலைதூர வீடுகள், புகையிலை மற்றும் சோயா வயல்கள், நீண்ட குளிர்காலங்கள், கடுமையான கோடைகள். நடைபாதைகள் இல்லாத, கடைகள் இல்லாத, எதுவுமே இல்லாத தெருக்கள்.

Linda இப்படிப்பட்ட ஒரு பகுதியில் வாழ்கிறாள். ஓர் உள்ளூர்க் கடையில் பகுதிநேரம் வேலை செய்கிறாள். எல்லாவற்றுக்கும் அவள் மைல் கணக்கில் பயணிக்கிறாள்: மருத்துவர், மருந்தகம், பள்ளி, வங்கி. அவளுடைய நாள் முழுவதும் அவள் தோள்களில்: – குழந்தைகள் – வீடு – முதியவர்கள் – வேலை – அலுவல்கள் – அவளே தனியாகத் தீர்க்கும் அவசரநிலைகள்.

அவளால் தேர்ந்தெடுக்க முடியாது. அவளால் மாற முடியாது. மைல்கள் திணிக்கும் அன்றாட வழக்கத்தை அவளால் உடைக்க முடியாது.

அவளுடைய இல்லாமை புவியியல் சார்ந்தது: பார்க்கப்பட முடியாத அளவுக்கு அவள் வெகு தொலைவில் வாழ்கிறாள்.

நகரின் நடுப்பகுதியைச் சேர்ந்த ஆப்பிரிக்க அமெரிக்கப் பெண் –

38 வயது. Kim சார்லட்டில் ஓர் அழைப்பு மையத்தில் வேலை செய்கிறாள். ஸ்கிரிப்டுகள், டைமர்கள், அளவீடுகள், ஒவ்வொரு இடைவேளையையும் கண்காணிக்கும் மேற்பார்வையாளர்கள் மத்தியில் வேலை செய்கிறாள்.

அவளுக்கு இரண்டு குழந்தைகளும் பராமரிக்க ஒரு தாயும் இருக்கிறார்கள். நகரம் வளர்கிறது, நிறுவனங்கள் வருகின்றன, வானளாவிய கட்டடங்கள் எழுகின்றன. ஆனால் உண்மையான வாய்ப்புகள் அவளிடம் வருவதில்லை.

வட கரோலினா வளர்ச்சியைப் பற்றிப் பேசுகிறது, ஆனால் அந்த வளர்ச்சி கறுப்பினச் சமூகங்களின் மேல் நிற்காமல் கடந்து போகிறது.

Kim தாங்குகிறாள்: – உணர்வுகளை உறிஞ்சும் வேலை – குழந்தைகளின் படிப்பு – அன்றாடச் சோர்வு – உயர்ந்துவரும் செலவுகள் – உண்மையில் இல்லாத சமூக முன்னேற்றம்.

அவளுடைய இல்லாமை இனம் சார்ந்ததும் பொருளாதாரம் சார்ந்ததும்: அவள் நகரத்தின் தூண், ஆனால் ஒருபோதும் உச்சிக்கு உயர்வதில்லை.

கடற்கரைகளின் பெண் – 41 வயது

Tanya கடற்கரையில் வாழ்கிறாள். கடல் அழகாக இருக்கிறது, வீடுகள் நன்கு பராமரிக்கப்படுகின்றன, சுற்றுலா வலுவாக இருக்கிறது. ஆனால் உண்மையான வாழ்க்கை வேறு.

ஒரு ரிசார்ட்டில் வேலை: – அறைகள் – சலவை – சுத்தம் – சுற்றுலாப் பயணிகள் வரவேற்பு – நீண்ட ஷிஃப்டுகள் – குறைந்த ஊதியம்

கோடை அளவுக்கு மீறிய சுமை. குளிர்காலம் மௌனமும் சரிவராத கணக்குகளும்.

கடலோர வட கரோலினா புகைப்படத்துக்கு அழகானது, ஆனால் அந்தச் செல்வத்தை ஒருபோதும் காணப்போகாத பெண்களின் உழைப்பில்தான் அது நிற்கிறது.

அவளுடைய இல்லாமை பொருளாதாரம் சார்ந்தது: எல்லாம் சுற்றுலாவைச் சுற்றியே சுழல்கிறது, ஆனால் அதைத் தாங்குபவர்களுக்கு உரியது கிடைப்பதில்லை.

பின்னுரை – வட கரோலினா

வட கரோலினா ஒன்றுக்கொன்று மிகத் தொலைவான இயக்கங்களால் பிளவுபட்ட ஒரு மாநிலம். பெண்கள் எல்லா இடங்களிலும் விலை கொடுக்கிறார்கள்: வாய்ப்புகளை வாக்களித்து ஆதரவு தராத தொழில்நுட்பத்தில், தனிமைப்படுத்தும் கிராமப்புறத்தில், அனைவரையும் சேர்த்துக்கொள்ளாமல் வளரும் நகரங்களில், குறுகிய கடினமான பருவங்களில் வாழும் கடற்கரைகளில்.

இது ஒரே நேரத்தில் நவீனமானதும் பழமையானதுமான ஓர் அழிப்பு. மாநிலத்தின் ஒவ்வொரு மூலையிலும் பெண்கள் உந்துசக்திகள், ஆனால் மாநிலம் அவர்களை ஓர் அவசியமான இருப்பாக மட்டுமே கருதுகிறது.

சிந்தனை – வட கரோலினா

இந்தத் தொகுதியில் ஒவ்வொரு மாநிலமும் இல்லாமையின் ஒரு வெவ்வேறு வடிவத்தைச் சித்தரிக்கிறது. வட கரோலினா உள் தூரத்திலிருந்து பிறக்கும் இல்லாமையைக் காட்டுகிறது: பணக்காரர்களுக்கும் ஏழைகளுக்கும் இடையே, நகரத்துக்கும் கிராமத்துக்கும் இடையே, புதியதற்கும் பழையதற்கும் இடையே, மாநிலம் வாக்களிப்பதற்கும் அது தருவதற்கும் இடையே உள்ள இடைவெளி.

பெண் எப்போதும் நடுவிலேயே வாழ்கிறாள். ஒன்றோடொன்று பேசாத உலகங்களை இணைக்கும் கோடு அவள். எல்லாவற்றையும் அவள் ஒன்றாகப் பிடித்து வைத்திருப்பதால்தான், யாரும் அவளை மையத்தில் வைப்பதில்லை.

இதை வடிகட்டாமல் சொல்வதற்கே இந்த அத்தியாயம்: நவீனம் தானாக யாரையும் விடுவிப்பதில்லை. அதை உண்மையில் தாங்குபவர்களை நாம் அங்கீகரிக்க வேண்டும்.

வட டகோட்டா

வட டகோட்டா மன்னிக்காத ஒரு நிலம். கடும் குளிர்காலங்கள், தோலைக் கிழிக்கும் காற்று, நீண்ட வெறிச்சோடிய சாலைகள், சிறிய தொலைதூர ஊர்கள், கண்ணுக்குத் தெரியாத பூர்வகுடிச் சமூகங்கள், நிலக்காட்சியை ஆக்கிரமிக்கும் எண்ணெய் வயல்கள்.

பெண்கள் இரண்டு எதிர்ச் சக்திகளுக்கு இடையே வாழும் மாநிலம் இது: ஆணையிடும் இயற்கை, மாறாத ஒரு சமூகம்.

மகிழ்ச்சியைவிடத் தாக்குப்பிடித்தலுக்கே வெகுமதி அளிக்கும் இடம் இது. இந்தத் தர்க்கத்துக்குள், பெண்கள் அன்றாட விவரங்களில் மறைந்துபோகிறார்கள்: – குறைந்த ஊதிய வேலைகளில் – புவியியல் தனிமையில் – சேவைகள் இல்லாமையில் – கடுமையான குடும்பப் பாத்திரங்களில் – தனிமைப்பட்ட சமூகங்களில் – ஆண் ஆதிக்கப் பொருளாதாரம் திணிக்கும் தாளங்களில்.

வட டகோட்டா கெட்டது அல்ல. அது கரடுமுரடானது. அந்தக் கரடுமுரட்டில், பல பெண்கள் சத்தமில்லாமல் விழுங்கப்படுகிறார்கள்.

எண்ணெய்க் கிணற்றுப் பெண் – 35 வயது

Jessica எண்ணெய் நகரமான வில்லிஸ்டனில் வாழ்கிறாள். ஓர் ஆலையில் ஒருங்கிணைப்புப் பணியாளராக வேலை செய்கிறாள். கனமான ஷிஃப்டுகள், பிரம்மாண்டமான லாரிகள், பணிமனைகள், இடைவிடாத சத்தம் நிறைந்த, ஆண் ஆதிக்கம் கொண்ட ஒரு வளாகத்தில் உள்ள மிகச் சில பெண்களில் அவளும் ஒருத்தி.

ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு சோதனை: – பொருத்தமற்ற நகைச்சுவைகள் – பயனற்ற கருத்துகள் – பத்து மடங்கு உழைத்துச் சம்பாதிக்க வேண்டிய மரியாதை – வேலையில் ஆபத்து – தனிமை என்பதே இல்லை.

ஊதியம் நல்லது, ஆனால் மனிதச் செலவு மிகப் பெரியது. அவளுக்கு உண்மையான நண்பர்கள் இல்லை. நிலையான உறவுகள் இல்லை. ஆதரவு வலையமைப்பு இல்லை.

அவளுடைய இல்லாமை சமூகம் சார்ந்தது: ஆண்களால் சூழப்பட்டிருந்தும், தனிமையில்.

பூர்வகுடிப் பெண் – 40 வயது

வட டகோட்டாவில் பல பூர்வகுடிச் சமூகங்கள் மறக்கப்பட்டு வாழ்கின்றன. வீடுகள் குறைவு, வாய்ப்புகள் இல்லை, பள்ளிகள் பலவீனமானவை, மருத்துவமனைகள் வெகு தொலைவில். மாநிலம் ஒருபோதும் ஆற்றாத காயங்களின் மரபைப் பூர்வகுடிப் பெண்கள் சுமக்கிறார்கள்.

Alana-வுக்கு நான்கு குழந்தைகள். ஒரு சமூக மையத்தில் பகுதிநேரம் வேலை செய்கிறாள். அவளுடைய மக்களின் வரலாறு எங்கும் எழுதப்பட்டிருக்கிறது: அவர்களுடைய முகங்களில், மௌனங்களில், இல்லாமைகளில்.

பிரச்சினைகள் இடைவிடாதவை: – வேலையின்மை – பரவலான போதைப் பழக்கங்கள் – கிட்டத்தட்ட இல்லாத அரசு ஆதரவு – பலவீனமான உள்கட்டமைப்பு – சமூக மனச்சோர்வு.

அவளுடைய இல்லாமை வரலாற்றுரீதியானதும் கட்டமைப்புரீதியானதும்: பண்பாடு வலுவானது, ஆனால் நிகழ்காலம் அதைப் புறக்கணிக்கிறது.

சிறு ஊர்களின் பெண் – 50 வயது

வரைபடங்களில் தோன்றாத ஊர்களால் ஆனது வட டகோட்டா. ஐந்து தெருக்கள், ஒரு பள்ளி, ஒரு தேவாலயம், ஒரு பெட்ரோல் நிலையம்.

Karen இவற்றில் ஒன்றில் வாழ்கிறாள். ஒரு சிறிய மளிகைக் கடையில் வேலை செய்கிறாள். ஒவ்வொரு நாளும் அதே மனிதர்கள், அதே சைகைகள், அதே உரையாடல்கள்.

ஒரு மருத்துவமனையைக் கண்டுபிடிக்க ஒரு மணி நேரம் காரோட்ட வேண்டும். வேறு வேலையைக் கண்டுபிடிக்க, இன்னும் அதிக நேரம். கொஞ்சமாவது புதிதான ஒன்றைக் கண்டுபிடிக்க, இரண்டு மணி நேரம் ஆகும்.

அவளுடைய இல்லாமை புவியியல் சார்ந்தது: அவளுக்கு மாற்று வழிகள் இல்லை. அவள் வாழும் இடமே அவள் வாழ்க்கையை வரையறுக்கிறது.

விவசாய எல்லைப்புறத்தின் பெண் – 47

வயது

Megan மாநிலத்தின் மிக அதிக விவசாயப் பகுதியில் வாழ்கிறாள். முடிவில்லாத வயல்கள், டிராக்டர்கள், பயிர்கள், மிக முன்னதாகவே பெய்யும் பனி.

பண்ணையில் வேலை: – விலங்குகள் – கருவிகள் – தொழுவங்கள் – பராமரிப்பு – கணக்குகள் – சமையல் – குடும்பம் – எப்போதும் சமாளிக்க வேண்டிய அவசரநிலைகள்.

இங்கே பண்ணைப் பெண் வெளியே தெரிவதைவிட இரண்டு மடங்குக்கும் அதிகமான சுமையைச் சுமக்கிறாள். கைகள், மனம், நிர்வாகம், முதுகெலும்பு. ஆனால் அவை அனைத்தும் “பண்ணை உதவி” என்றே விவரிக்கப்படுகின்றன.

அவளுடைய இல்லாமை பண்பாடு சார்ந்தது: அவள் எல்லாவற்றையும் செய்கிறாள், ஆனால் பொருளாதாரத்தின் மையப் பகுதியாக ஒருபோதும் அங்கீகரிக்கப்படுவதில்லை.

பின்னுரை – வட டகோட்டா

வட டகோட்டா பாதுகாக்காத ஒரு மாநிலம். அது வலிமையைக் கோருகிறது, தாக்குப்பிடித்தலைக் கோருகிறது, பொறுமையைக் கோருகிறது. பெண் முழு அர்ப்பணிப்புடன் பதிலளிக்கிறாள், ஆனால் மாநிலம் அவளுக்குப் பதிலளிப்பதில்லை.

எண்ணெய்க் கிணற்றிலிருந்து பூர்வகுடிக் காப்பகம் வரை, சிறு கிராமங்களிலிருந்து தனிமைப்பட்ட பண்ணைகள் வரை, பெண்கள் மறைந்துபோவதில்லை; அவர்கள் இருப்பு இயல்பானது என்று எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டதுபோல, நிலப்பரப்பால் உறிஞ்சப்படுகிறார்கள்.

சிந்தனை – வட டகோட்டா

ஒவ்வொரு இல்லாமைக்கும் ஒரு காரணம் உண்டு. வட டகோட்டாவில் காரணம் நிலமே: பெரியது, கடுமையானது, தொலைதூரமானது, திறனற்றது, பொருளாதாரத்தில் ஆண்மையானது, மாற்றத்தில் மெதுவானது.

பலவீனத்துக்கு இடமே இல்லாத ஒரு நிலக்காட்சியில், அவளுடைய உழைப்பைக் காட்சியின் தவிர்க்க முடியாத ஒரு பகுதியாகக் கருதும் ஒரு சமூகத்தில் பெண் வாழ்கிறாள்.

அவள் தகுதியற்றவள் என்பதால் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் போகவில்லை: இங்கே நிலம் மனிதர்களைவிடப் பெரியது என்பதால் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் போகிறாள்.

இந்த அத்தியாயம் நினைவூட்டுவது இதுதான்: வலிமை ஒரு தேர்வு அல்ல. சில இடங்களில் அது ஒன்றே வழி.

ஒஹையோ

ஒஹையோ மௌனமான அமெரிக்காவின் கண்ணாடி. சரிந்துபோன தொழில் நகரங்கள், திசையற்ற புறநகர்கள், வெறுமையான குடும்பங்கள், வெளியேறும் இளைஞர்கள், இனி எதற்கும் உத்தரவாதம் தராத வேலைகள் கொண்ட மாநிலம் இது. ஒரு காலத்தில் எல்லாவற்றையும் உற்பத்தி செய்த, இப்போது காத்திருப்புகளை உற்பத்தி செய்யும் நிலம்: சிறந்த எதிர்காலத்துக்கான காத்திருப்பு, ஒருபோதும் வராத வாய்ப்புக்கான காத்திருப்பு, மெதுவாக, கிட்டத்தட்ட அசையாமல் நகரும் மாற்றத்துக்கான காத்திருப்பு.

மாநிலம் தாங்க வேண்டிய பகுதிகளை இங்கே பெண் ஒன்றாகப் பிடித்து வைத்திருக்கிறாள்: – உடைந்த குடும்பங்கள் – நிலையற்ற வருமானங்கள் – போதைப்பொருளால் காயப்பட்ட சமூகங்கள் – இடிந்து விழும் வீடுகள் – தடுமாறும் பள்ளிகள் – நிரம்பி வழியும் சமூக சேவைகள்.

ஒஹையோ பெண்ணைக் கொல்வதில்லை. அவள் மூச்சைப் பறிக்கிறது. மெதுவாக, மௌனமாக, ஒவ்வொரு நாளும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக.

சரிந்துபோன தொழில் நகரத்தின் பெண் – 46

வயது

Michelle கிளீவ்லேண்டில், ஒரு காலத்தில் வேலையால் சலசலத்த ஒரு பகுதியில் வாழ்கிறாள். அவள் தந்தை ஒரு தொழிற்சாலையில் வேலை செய்தார். அவள் தாத்தாவும். பிறகு எல்லாம் மாறியது: இடமாற்றங்கள், மூடல்கள், திவால்கள்.

இப்போது அவள் ஒரு சூப்பர் மார்க்கெட்டில் வேலை செய்கிறாள்: மாறும் ஷிஃப்டுகள், குறைந்த ஊதியம், பாதுகாப்பு இல்லை. திவாலாகாமல் இருக்க ஒவ்வொரு மாதமும் அறுவைசிகிச்சை போன்ற துல்லியமான கணக்குகள் போட வேண்டும்.

வீடு பழையது, பகுதி பலவீனமானது, வாய்ப்புகள் குறைவு.

அவளுடைய இல்லாமை பொருளாதாரம் சார்ந்ததும் தலைமுறை சார்ந்ததும்: ஒரு முழுத் தொழில் அடையாளமும் சரிந்த அதே புள்ளியில் அவள் வாழ்கிறாள்; வேறோர் எதிர்காலத்தைத் தேர்ந்தெடுக்க முடியாத பெண்களையும் அது தன்னுடன் இழுத்துச் சென்றது.

ஓபியாய்டு நெருக்கடியின்போது குடும்பத்தை வளர்க்கும் பெண்

– 38 வயது. ஓபியாய்டு பெருந்தொற்றின் அமெரிக்கத் தலைநகரங்களில் ஒன்று ஒஹையோ. மருந்து நிறுவனங்கள், கண்டுகொள்ளாத மருத்துவர்கள், பலவீனமான சமூகங்கள்: முழுக் குடும்பங்களையும் சிதைத்த ஒரு மெதுவான வெடிப்பு.

Emily டேட்டனில் வாழ்கிறாள். மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன் அவள் கணவர் அளவுக்கு மீறிய போதைப்பொருளால் இறந்தார். அவளுக்கு இரண்டு குழந்தைகள்; ஒரு மருத்துவமனையில் வரவேற்பாளராக வேலை செய்கிறாள். ஒவ்வொரு நாளும் பழக்கமான முகங்களைப் பார்க்கிறாள்: விரக்தியடைந்த தாய்மார்கள், உடைந்த இளைஞர்கள், பிழைக்காத தந்தைகள்.

ஒஹையோ “ஓபியாய்டு நெருக்கடி” பற்றிப் பேசுகிறது. அவள் இல்லாமையைப் பற்றிப் பேசுகிறாள்: இழந்த ஒரு மனிதன், உடைந்த ஒரு குடும்பம், முழுக்க அவள் தோள்களில் விழும் ஒரு சுமை.

அவளுடைய இல்லாமை உணர்வு சார்ந்ததும் சமூகம் சார்ந்ததும்: பிரச்சினையை உருவாக்கிய அமைப்பு அதைச் சரிசெய்ய எதுவும் செய்யாதபோது, அவள் குழந்தைகளை வீட்டில் காக்கிறாள், வேலையை மிதக்க வைக்கிறாள்.

புறநகரின் ஏழை வெள்ளையினப் பெண் – 28 வயது

சலிப்பான ஒரு திரைப்படத்திலிருந்து வெளிவந்தது போலத் தோன்றும் ஒரு புறநகரில் Samantha வாழ்கிறாள்: Walmart, பெட்ரோல் நிலையங்கள், முன்கட்டமைக்கப்பட்ட வீடுகள், துரித உணவகங்கள், முடிவில்லாத வாகன நிறுத்துமிடங்கள்.

அவள் ஒரு McDonald’s-இல் வேலை செய்கிறாள். திரும்பத் திரும்ப வரும் ஷிஃப்டுகள், இயந்திரத்தனமான அசைவுகள், பதற்றமான வாடிக்கையாளர்கள், மாதந்தோறும் மாறும் நிர்வாகம். உயிர்வாழப் போதுமான அளவு சம்பாதிக்கிறாள், ஆனால் வளரப் போதுமான அளவு ஒருபோதும் இல்லை.

அவள் தாய் இப்போது வேலை செய்வதில்லை. அவள் துணை வருவதும் போவதுமாக இருக்கிறார். எங்கே வைப்பது என்று தெரியாத கனவுகள் அவளிடம் இருக்கின்றன. அவளுடைய இல்லாமை சமூகம் முழுவதும் பகிரப்பட்டது: அதே நிலையில் உள்ள மனிதர்களால் அவள் சூழப்பட்டிருக்கிறாள், இது அவள் முயற்சியை இன்னும் கண்ணுக்குத் தெரியாததாக்குகிறது.

பலருக்கு இயல்பானதாக இருப்பதை யாரும் பார்ப்பதில்லை.

விவசாயப் பகுதியின் பெண் – 54 வயது

நகரங்களுக்கு வெளியே, விவசாயம், சிறிய கால்நடை வளர்ப்பு, உடல் உழைப்பு ஆகியவற்றில் வாழும் ஓர் ஒஹையோ இருக்கிறது. இங்கே பெண்கள் எல்லாவற்றையும் கவனித்துக்கொள்கிறார்கள்: கணக்கு, விலங்குகள், பயிர்கள், குழந்தைகள், முதியவர்கள், வீடு.

Linda லங்காஸ்டர் அருகே ஒரு பண்ணையில் வாழ்கிறாள். அவள் குழந்தைகள் வளர்ந்துவிட்டார்கள், கணவர் வெளியே வேலை செய்கிறார், நிலம் கோரும் எல்லாவற்றையும் சமாளிக்க அவள் பின்னால் தங்குகிறாள்.

வெயிலில், குளிரில், மழையில், பனியில், வாரத்தின் ஏழு நாட்களும் வேலை செய்கிறாள். விடுமுறை நாள் இல்லை. மன ஓய்வு இல்லை. அங்கீகாரம் இல்லை.

அவளுடைய இல்லாமை பண்பாடு சார்ந்தது: விவசாயப் பெண் “சமாளித்துவிடுவாள்” என்பது இயல்பாக எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது. ஆம், அவள் சமாளித்தாள். ஆனால் விலை எப்போதும் அவளுடையதுதான்.

பின்னுரை – ஒஹையோ

ஒஹையோ தன்னிடமிருந்து நிறையப் பறிக்கப்பட்ட ஒரு மாநிலம்; குறைந்த குரல் உள்ளவர்களிடமிருந்து பறிக்கக் கற்றுக்கொண்டது.

இங்கே பெண்கள் அற்புதங்களைக் கேட்பதில்லை. நிலைத்தன்மை, பாதுகாப்பு, உண்மையான வாய்ப்புகள் கேட்கிறார்கள். அவற்றின் துண்டுகளையே பெறுகிறார்கள்.

வீழ்ந்த தொழில் நகரங்களிலிருந்து ஓபியாய்டால் சிதைந்த பகுதிகள் வரை, எதிர்காலமில்லாத வெள்ளையினப் புறநகர்கள் வரை, ஒருபோதும் ஓயாத விவசாய நிலங்கள் வரை, மாநிலம் இனி தாங்காததைப் பெண்கள் ஒன்றாகப் பிடித்து வைத்திருக்கிறார்கள்.

சிந்தனை – ஒஹையோ

ஒஹையோவில் பெண்களின் இல்லாமை ஒரே காரணத்தின் விளைவு அல்ல. அது எல்லா முறிவுகளின் சேர்க்கையின் விளைவு: பொருளாதாரம், சமூகம், உடல்நலம், குடும்பம், சமூகக் குழு.

இங்கே பெண், ஒஹையோ முன்பு எப்படி இருந்தது என்பதற்கும் இனி எதுவாக ஆக முடியாது என்பதற்கும் இடையிலான பிளவில் வாழ்கிறாள்.

இது சத்தம் எழுப்பாத ஓர் இல்லாமை, ஏனெனில் அது இயல்பாகிவிட்டது.

இந்தப் பக்கங்களின் பணி துல்லியமாக இதுதான்: கண்ணுக்குத் தெரியாததைக் கண்ணுக்குத் தெரியவைப்பது, ஒருபோதும் பெயரிடப்படாமல் எல்லாவற்றையும் தாங்குபவர்களுக்கு ஒரு முகம் கொடுப்பது.

ஓக்லஹோமா

ஓக்லஹோமா கடந்த காலத்துக்கும் நிகழ்காலத்துக்கும் இடையிலான இடைவிடாத பதற்றத்தில் வாழ்கிறது. நிலம், காற்று, தேவாலயங்கள், கிராமப்புறச் சமூகங்கள், மாற்றத்துக்கு உள்ளாகும் நடுத்தர நகரங்கள், மாநிலம் பாதி மட்டுமே அங்கீகரித்த ஒரு பூர்வகுடி மரபு நிறைந்த மாநிலம் இது. எல்லா வகைப் புயல்களாலும் அடிபட்ட நிலம்: பொருளாதார, காலநிலை, சமூக, பண்பாட்டுப் புயல்கள்.

ஒவ்வொரு புயலும் எப்போதும் அதே தோள்களில்தான் விழுகிறது: பெண்களின் தோள்களில்.

ஓக்லஹோமாவில் பெண்கள் இறுக்கமான பாத்திரங்களுக்குள் சுவர் எழுப்பி அடைக்கப்படுகிறார்கள், பரவலான வறுமையால் நசுக்கப்படுகிறார்கள், குடும்பத்தைப் பற்றி நிறையவும் உண்மையான பாதுகாப்பைப் பற்றிக் குறைவாகவும் பேசும் ஒரு மதத்தால் கண்ணுக்குத் தெரியாதவர்களாக்கப்படுகிறார்கள். தாக்குப்பிடித்தலில் செழிக்கும் மாநிலம் இது; பெண்களே அதன் மிகத் தேய்ந்த தூண்கள்.

பைபிள் பெல்ட்டின் பெண் – 32 வயது

Hannah எல்லாமே ஏற்கெனவே முடிவு செய்யப்பட்ட ஓர் உலகில் பிறந்தாள்: எப்படி உடுத்துவது, எப்படிப் பேசுவது, எப்படி நடந்துகொள்வது, எதை நம்புவது, எதைத் தவிர்ப்பது.

குடும்பம், சமூகம், தேவாலயம்: அவள் வாழ்க்கையை வரையறுக்கும் மூன்று பொதுமைய வட்டங்கள்.

அவளுக்கு ஒரு கணவர், இரண்டு குழந்தைகள், ஓர் எளிய வீடு. அவளுடைய நாள் இவற்றால் குறிக்கப்படுகிறது: – குழந்தைகளின் பள்ளி – மளிகைப் பொருள் வாங்குதல் – தேவாலயம் – கட்டாயத் தன்னார்வப் பணி – குடும்பக் கடமைகள் – மனதுக்கு ஓர் அங்குலமும் இடமில்லை.

அவளால் சந்தேகங்களை வெளிப்படுத்த முடியாது. உண்மையாகத் தேர்ந்தெடுக்க முடியாது. சமூகத்துக்குத் துரோகி என்று மதிப்பிடப்படாமல் கூண்டை விட்டு வெளியேற முடியாது.

அவளுடைய இல்லாமை பண்பாடு சார்ந்ததும் ஆன்மிகம் சார்ந்ததும்: அவள் இடைவிடாமல் இருக்கிறாள், ஆனால் ஒரு செயல்பாட்டு உருவமாக, முழு மனிதராக அல்ல.

பூர்வகுடிப் பெண் – 45 வயது

நாட்டின் மிகப் பெரிய பூர்வகுடி அமெரிக்க மக்கள்தொகைகளில் ஒன்று ஓக்லஹோமாவில் உள்ளது. ஆனால் பண்பாட்டுக்கும் வளமைக்கும் இடையிலான இடைவெளி மிகப் பெரியது.

Kayla செரோக்கீ தேசத்தின் உறுப்பினர். ஒரு பண்பாட்டு மையத்தில் வேலை செய்கிறாள். மொழியையும் மரபுகளையும் சடங்குகளையும் கதைகளையும் அவள் உயிரோடு வைத்திருக்கிறாள்.

ஆனால் அந்த உலகுக்கு வெளியே, யதார்த்தம் கடுமையானது: – நிதி பற்றாக்குறையுள்ள பள்ளிகள் – பலவீனமான மருத்துவ வசதி – பரவலான போதைப் பழக்கங்கள் – மோசமான ஊதிய வேலைகள் – நுட்பமான, இடைவிடாத பாகுபாடு. அவள் சமூகத்தையும் குடும்பத்தையும் அடையாளத்தையும் தாங்குகிறாள். அவளுக்குத் தகுந்தபடி யாரும் அவளைக் காப்பதில்லை.

அவளுடைய இல்லாமை வரலாற்றுரீதியானது: மாநிலம் தன் அடையாளத்தைப் பூர்வகுடி மக்கள் மேல் கட்டியெழுப்பியது, பிறகு அவர்களைத் தனியே விட்டுவிட்டது.

சூறாவளி தாக்கிய பகுதிகளின் பெண் – 39 வயது

சூறாவளிகளால் மிக அதிகம் பாதிக்கப்படும் மாநிலங்களில் ஓக்லஹோமாவும் ஒன்று. அது ஒவ்வோர் ஆண்டும், ஒவ்வொரு பருவத்திலும் நிகழலாம். நிகழும்போது, எல்லாவற்றையும் அழித்துவிடுகிறது.

Rachel மீண்டும் மீண்டும் பாதிக்கப்படும் ஒரு பகுதியில் வாழ்கிறாள். தன் வாழ்க்கையில் இரண்டு வீடுகளை இழந்திருக்கிறாள்: ஒன்றைச் சிறுமியாக, ஒன்றைப் பெரியவளாக.

அவள் ஆசிரியையாக வேலை செய்கிறாள். ஒவ்வோர் ஆண்டும் தன் மாணவர்களுக்குப் பயிற்சிகள் கொடுக்க வேண்டும்: ஒளிந்துகொள்வது, தங்களைக் காத்துக்கொள்வது, பயத்தின் ஓசையைப் புறக்கணிப்பது.

அவள் வாழ்க்கை மறுகட்டமைப்புகளால் ஆனது: வீடுகளின், அன்றாட வழக்கத்தின், நிலைத்தன்மையின்.

அவளுடைய இல்லாமை காலநிலை சார்ந்தது: இங்கே இயற்கை ஆட்சி செய்கிறது, விளைவுகளுக்கு விலை கொடுப்பது எப்போதும் குடும்பங்கள், அதாவது பெண்கள்.

குறைந்த வருமானப் பெண் – 29 வயது

Brooklyn, இந்தப் பகுதியில் பொதுவான ஒரு பெயர், நகரம் அல்ல, டல்சாவின் ஒரு புறநகரில் வாழ்கிறாள். பழைய வீடுகள், உடைந்த சாலைகள், தோன்றும்போது வரும் பேருந்துகள்.

அவள் ஒரு துரித உணவகத்தில் வேலை செய்கிறாள். பிரிக்கப்பட்ட ஷிஃப்டுகள், கடைசி நிமிட அட்டவணை மாற்றங்கள், மிகக் குறைந்த ஊதியம். அவளுக்கு மூன்று வயது மகள் இருக்கிறாள். குழந்தைகள் காப்பகத்தின் கட்டணம் அவள் சம்பளத்தைவிட அதிகம். அவளுக்கு இரண்டு வழிகள்: நம்பாத ஒருவரிடம் குழந்தையை விடுவது, அல்லது வேலையை இழப்பது. அவள் உலகம் இவற்றால் ஆனது: – தவணை தவறிய கட்டணச்சீட்டுகள் – உணவுக் கூப்பன்கள் – ஓட்டம் – இடைவிடாத பதற்றம் – சிறிய, ஆனால் ஒருபோதும் நிறைவேறாத கனவுகள்.

அவளுடைய இல்லாமை பொருளாதாரம் சார்ந்ததும் அமைப்பு சார்ந்ததும்: ஏற்கெனவே முன்னேறியவர்களை ஓக்லஹோமா முன்னே தள்ளுகிறது, இந்தப் புறநகர்களில் பிறந்தவர்களைப் பின்னால் விட்டுவிடுகிறது.

பின்னுரை – ஓக்லஹோமா

ஓக்லஹோமா எளிமையாகத் தோன்றும் ஒரு மாநிலம், ஆனால் வாழ்வதற்கு மிகக் கடினமானவற்றில் ஒன்று.

பெண்கள் மூன்று பிரம்மாண்டமான சக்திகளின் கைதிகள்: – அவர்களைச் சிக்கவைக்கும் மதம் – அவர்களை வற்றச்செய்யும் வறுமை – அவர்களை அழிக்கும் காலநிலை.

ஒவ்வொரு மறுகட்டமைப்பும், ஒவ்வொரு மீட்பும், ஒவ்வொரு பலவீனமான சமநிலையும் அவள் வழியாகவே கடந்து செல்கிறது. ஆனால் மாநிலம் அரிதாகவே எதையாவது திருப்பித் தருகிறது.

சிந்தனை – ஓக்லஹோமா

ஓக்லஹோமாவின் பெண் இல்லாமை ஓர் ஆபத்தான கலவையிலிருந்து பிறக்கிறது: வலுவான மரபு, நீடிக்கும் வறுமை, கண்ணுக்குத் தெரியாத பூர்வகுடி அடையாளங்கள், மன்னிக்காத இயற்கை.

இங்கே பெண் இடைவிடாத ஒரு முரண்பாட்டில் வாழ்கிறாள்: இன்றியமையாதவளாக இருப்பதும் புறக்கணிக்கப்படுவதும்.

இந்த அத்தியாயம் ஒன்றைத் தெளிவாக நிரூபிக்கிறது: கஷ்டம் நீதி அல்ல. தாக்குப்பிடித்தல் சுதந்திரம் அல்ல. உயிர்பிழைத்தல் முன்னேற்றம் அல்ல.

ஓக்லஹோமாவில், மிக அடிக்கடி, பெண்கள் வாழ்வதில்லை: தாக்குப்பிடிக்கிறார்கள்.

ஒரிகன்

அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் மிக நுட்பமான முரண்பாட்டில் ஒரிகன் செழிக்கிறது: சுற்றுலாப் பயணிகளுக்கும் அரசியல் பிரச்சாரங்களுக்கும் மிகப் பொருத்தமான, சுத்தமான, பசுமையான, தாராளவாதப் பிம்பம்; அதனுடன் ஆழமான விரிசல்கள் நிறைந்த ஒரு சமூக யதார்த்தம்.

முற்போக்கு நகரமாகக் கொண்டாடப்படும் போர்ட்லேண்ட், வீடற்றோர், போதைப் பழக்கம், மனநல நெருக்கடி, வளர்ந்துவரும் ஏற்றத்தாழ்வு ஆகியவற்றின் ஒரு பெரிய மையமும்கூட. போர்ட்லேண்டுக்கு வெளியே ஒரிகன் மாறுகிறது: தனிமைப்பட்ட கிராமப்புறம், மிக ஏழ்மையான வெள்ளையினச் சமூகங்கள், நிலையற்ற வேலைகள், மிகக் குறைந்த வளங்கள், உள்ளுறையும் பதற்றங்கள்.

இங்கே பெண் மறைந்துபோவது பாத்திரம் இல்லாததால் அல்ல, அதிகப்படியான சுமையால்:

– ஒற்றை வருமானக் குடும்பங்கள் – துணையைச் சார்ந்திருத்தல் – சேவைகள் இல்லாமை – புவியியல் தனிமை – நிலையற்ற வேலை – அளவுக்கு மீறிய செலவுகள் – உண்மையான பாதுகாப்பு இல்லாமை

ஒரிகன் பார்ப்பதற்கு அழகானது, ஆனால் வாழ்வதற்குக் கடினமானது.

போர்ட்லேண்ட் பெண் – 29 வயது

Julia போர்ட்லேண்டின் கிழக்குப் பகுதியில் வாழ்கிறாள். ஓர் இயற்கை உணவுக் கடையில் வேலை செய்கிறாள், வாடகையை அரிதாகவே கட்டுகிறாள், இன்னும் இருவருடன் ஒரு வீட்டைப் பகிர்ந்துகொள்கிறாள்.

போர்ட்லேண்ட் தன்னை “திறந்த, உணர்வுள்ள, சமூக அக்கறையுள்ள” நகரமாகக் காட்டிக்கொள்கிறது, ஆனால் உண்மை இவற்றால் ஆனது: – வீடற்றோர் நிறைந்த தெருக்கள் – எங்கும் மனநல நெருக்கடி – அடைபட்ட சேவைகள் – குறைந்த ஊதிய வேலைகள் – இடைவிடாமல் உயரும் வாடகைகள். நகரம் தன் “இளமை உணர்வின்” அடையாளமாகப் பயன்படுத்தும் மனிதர்களில் Julia-வும் ஒருத்தி, ஆனால் அவளை ஒரு பெயரில்லா எண்ணாகவே நடத்துகிறது.

அவளுடைய இல்லாமை சமூகம் சார்ந்தது: விவாதங்களில் எங்கும் அவள் இருக்கிறாள், தீர்வுகளில் எங்கும் இல்லை.

உணவகத் துறையில் குடியேறிய பெண் –

34 வயது. Rosa குவாத்தமாலாவிலிருந்து வந்தவள். எப்போதும் கூட்டமான, எப்போதும் சத்தமான, எப்போதும் பதற்றமான ஓர் உணவகத்தின் சமையலறையில் வேலை செய்கிறாள்.

நாளுக்குப் பத்து மணி நேரம், வாரத்துக்கு ஆறு நாட்கள். குறைந்த ஊதியம், காப்பீடு இல்லை, இடைவிடாத வியர்வை, வெப்பம், சத்தம்.

பல ஆண் சக ஊழியர்கள் தாங்கள் விரும்பியபடி கேலி செய்யலாம் என்று நினைக்கிறார்கள். அவர்கள் அதைத் தீய எண்ணத்தால் செய்வதில்லை; அறியாமையாலும் பழக்கத்தாலும் செய்கிறார்கள். ஆனால் அது அவள் மேல் பாரமாக இருக்கிறது. கருத்துகளாலும் பார்வைகளாலும் கடுமையான கேலிகளாலும் அவள் தேய்கிறாள்.

வேலைக்கு வெளியே, தன் உறவினர்களுக்குப் பணம் அனுப்புகிறாள். உள்ளே, எல்லாவற்றையும் மிதக்க வைக்கிறாள்.

அவளுடைய இல்லாமை பொருளாதாரம் சார்ந்ததும் பண்பாடு சார்ந்ததும்: ஒரு முழுத் துறையையும் அவள் சுழல வைக்கிறாள், ஆனால் எல்லோருக்கும் கண்ணுக்குத் தெரியாதவளாகவே இருக்கிறாள்.

கிராமப்புறப் பெண் – 52 வயது

கிழக்கு ஒரிகனில், 1985-இல் சிக்கிக்கொண்டது போலத் தோன்றும் ஊர்கள் உள்ளன. சில வீடுகள், நீண்ட சாலைகள், கடுமையான குளிர்காலங்கள், அவ்வப்போது மட்டுமே கிடைக்கும் தொலைபேசி இணைப்பு.

Karen இவற்றில் ஒன்றில் வாழ்கிறாள். அவளுக்கு ஒரு சிறிய பண்ணை, சில விலங்குகள், ஒரு கடையில் கூடுதல் வேலை. எல்லாவற்றையும் அவளே செய்கிறாள். மருத்துவர் தேவைப்படும்போது, ஒரு மணி நேரம் காரோட்ட வேண்டும். எந்தச் சேவை தேவைப்பட்டாலும், நாட்கள் முன்கூட்டியே திட்டமிட வேண்டும். ஏதாவது தவறாகப் போனால், அங்கே யாரும் இல்லை.

அவளுடைய இல்லாமை புவியியல் சார்ந்தது: அவள் உலகிலிருந்து வெகு தொலைவில் வாழ்கிறாள், அதுவும் தன் விருப்பத்தால் அல்ல.

போதைப் பழக்கத்தால் அழிந்த குடும்பத்தைத் தாங்கும் பெண்

– 43 வயது. போதைப் பழக்க விகிதம் மிக அதிகமாக உள்ள மாநிலங்களில் ஒரிகனும் ஒன்று. ஓபியாய்டுகள், மெத்தாம்பெட்டமைன்கள், மது. ஒருபோதும் நிற்காத ஒரு மெதுவான பனிச்சரிவு.

Tessa-வுக்கு இப்போது தொலைந்துபோன ஒரு துணை இருக்கிறார். இரண்டு சிறு குழந்தைகள். ஒரு சூப்பர் மார்க்கெட்டில் காசாளர் வேலை. ஒவ்வொரு நாளும் அவள் குழந்தைகளைக் காக்க வேண்டும், இனி அடையாளம் தெரியாத ஒரு மனிதனைச் சமாளிக்க வேண்டும், கணக்குகளைச் சரிக்கட்ட வேண்டும், எந்தத் தீர்வும் தராத ஓர் அமைப்புக்கு எதிராகப் போராட வேண்டும்.

அவளுடைய இல்லாமை நிறுவனம் சார்ந்தது: சமூகம் பல ஆண்டுகளாக ஒரு “நெருக்கடி” பற்றிப் பேசுகிறது, ஆனால் அதை வீட்டில் அனுபவிப்பவர்களுக்கு எதுவும் மாறுவதில்லை.

பின்னுரை – ஒரிகன்

ஒரிகன் தன்னை நன்றாக விளம்பரப்படுத்திக்கொள்ளும், ஆனால் மோசமாகப் பாதுகாக்கும் ஒரு மாநிலம்.

பெண்கள் இரண்டு உச்சங்களுக்கு இடையே வாழ்கிறார்கள்: – ஓர் அழகியல் முற்போக்குவாதம் – ஓர் ஆக்ரோஷமான சமூக யதார்த்தம்.

ஏற்றத்தாழ்வின் தாக்கத்தைத் தாங்குபவள் அவள்தான்; பலவீனமான குடும்பங்களைத் தாங்குபவள், மிகவும் சுரண்டப்படும் துறைகளில் வேலை செய்பவள், அரசியல் மறந்த சமூகங்களைத் தாங்குபவள் அவள்தான்.

ஒரிகனின் அழகு அதைக் காப்பாற்றப் போதுமானதல்ல.

சிந்தனை – ஒரிகன்

ஒரிகனில் பெண்களின் இல்லாமை ஒரு கடுமையான உண்மையிலிருந்து பிறக்கிறது: நவீனமானவர் என்று சொல்லிக்கொள்வது மட்டுமே நவீனமாக இருக்கப் போதாது.

இங்கே பெண்கள் மூன்று விலைகள் கொடுக்கிறார்கள்: – வாழ்க்கைச் செலவு – நிலையற்ற வேலை – சமூக, புவியியல் தனிமை.

இது நேரடி மோதலிலிருந்து அல்ல, பொதுவான அக்கறையின்மையிலிருந்து பிறக்கும் ஓர் இல்லாமை.

இந்த அத்தியாயம் தெளிவாக்குவது இதுதான்: காடுகள், மலைகள், மிகச் சரியான ஏரிகளுக்குப் பின்னால் இயங்காத ஓர் அமெரிக்கா இருக்கிறது. அதன் முழுப் பாரமும் பெண்கள் மேல்.

பென்சில்வேனியா

பென்சில்வேனியா அமெரிக்காவின் மிகவும் பிளவுபட்ட மாநிலங்களில் ஒன்று. ஒரு பக்கம் பெரிய நகரங்கள், பிலடெல்பியாவும் பிட்ஸ்பர்க்கும், வரலாறு, ஏற்றத்தாழ்வு, முழுமையடையாத மறுபிறப்புகள், இன்னும் திறந்த வடுக்களைச் சுமக்கும் சமூகங்கள் நிறைந்தவை. மறு பக்கம் கிராமப்புற, பழமைவாத உள்நாடு: பண்ணைகள், மூடப்பட்ட சுரங்கங்கள், தேங்கிப்போன ஊர்கள், பழங்கால மனப்பான்மைகள்.

இங்கே பெண்கள் நான்கு வழிகளில் மறைந்துபோகிறார்கள்: – ஏழ்மையான புறநகர்களில் – வன்முறையால் குறிக்கப்பட்ட ஆப்பிரிக்க அமெரிக்கச் சமூகங்களில் – தேங்கிப்போன கிராமப்புறத்தில் – அவர்களை விழுங்கும் நவீன நகரங்களில்.

குறைவாகக் கொண்டு பிறந்தவர்களை மன்னிக்காத மாநிலம் பென்சில்வேனியா. பெண்கள், எப்போதும்போல, மிக அதிக விலை கொடுப்பவர்கள்.

பிலடெல்பியாவின் ஏழ்மையான புறநகர்களிலிருந்து வந்த பெண்

– 34 வயது. Shan வட பிலடெல்பியாவில் வாழ்கிறாள். அது கடினமான ஒரு பகுதி; தடுமாறும் பள்ளிகள், பட்டப்பகலிலும் பதற்றத்தை உணரக்கூடிய தெருக்கள்.

அவள் ஒரு தள்ளுபடிக் கடையில் வேலை செய்கிறாள். அவளுக்கு ஆறு வயது மகள் இருக்கிறாள். ஒவ்வொரு காலையும், நம்பிக்கையும் பயமும் கலந்த மனதுடன் அவளைப் பள்ளிக்கு நடத்தி அழைத்துச் செல்கிறாள்: அவளுக்கு ஒரு சிறந்த எதிர்காலம் கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கை, பகுதி அவளை விழுங்கிவிடுமோ என்ற பயம்.

ஊதியம் குறைவு, செலவுகள் அதிகம், சேவைகள் போதாது. நகரம் தன் “மறுமலர்ச்சியைக்” கொண்டாடுகிறது, ஆனால் அந்த மறுமலர்ச்சி ஒருபோதும் அவள் வீட்டை அடைவதில்லை.

அவளுடைய இல்லாமை நகரம் சார்ந்தது: யார் கவனத்துக்குத் தகுதியானவர், யார் இல்லை என்று நகரம் முடிவு செய்யும் அதே புள்ளியில் அவள் வாழ்கிறாள்.

பிட்ஸ்பர்க்கின் ரஸ்ட் பெல்ட் பெண் – 48 வயது

பிட்ஸ்பர்க் “தொழில்நுட்ப,” “பல்கலைக்கழக,” “புத்தாக்க” நகரமாகிவிட்டது. ஆனால் தொழிலாளர் நகரம் மறைந்துவிடவில்லை: யாரும் பார்க்காத புறநகர்களுக்கு இடம்பெயர்ந்திருக்கிறது, அவ்வளவுதான்.

Linda ஒரு வெல்டராக இருந்தாள். தொழிற்சாலை மூடியபோது, அவளுக்குப் பகுதிநேர வேலைகள் மட்டுமே கிடைத்தன: சூப்பர் மார்க்கெட்டுகள், சுத்தம் செய்தல், சேவைப் பணிகள்.

பொருளாதார மாற்றம் உயர்கல்வி கற்ற இளைஞர்களுக்கு வெகுமதி அளித்தது. அவளைப் போன்ற பெண்களுக்கு அல்ல.

அவளுடைய இல்லாமை தொழில் சார்ந்தது: பழைய நகரத்தைக் கட்டியவர்களுக்குப் புதிய நகரம் இடம் தரவில்லை.

கிராமப்புறப் பெண் – 55 வயது

நகரங்களுக்கு வெளியே, பென்சில்வேனியா இன்னொரு நாடு: குன்றுகள், பண்ணைகள், மிகச் சிறிய ஊர்கள், எங்கும் தேவாலயங்கள், தலைமுறைகளாக மாறாத ஒரு மனப்பான்மை.

Mary இங்கே வளர்ந்தவள். அவளுக்கு ஒரு வீடு, ஒரு துண்டு நிலம், அவ்வப்போது வேலை செய்யும் ஒரு கணவர், வளர்ந்த குழந்தைகள்.

அவள் எல்லாவற்றையும் செய்கிறாள்: – வீடு – விலங்குகள் – கட்டணச்சீட்டுகள் – சமையல் – முதியவர்களைப் பராமரித்தல் – குடும்பங்களுக்கு இடையே பாலமாக இருத்தல்.

அவள் மதிக்கப்படுகிறாள், நிச்சயமாக. ஆனால் ஒரு செயல்பாடாக, ஒரு தனிநபராக அல்ல.

அவளுடைய இல்லாமை பண்பாடு சார்ந்தது: ஒவ்வொரு பாத்திரமும் ஏற்கெனவே எழுதப்பட்டுவிட்டது.

அலென்டவுனில் குடியேறிய பெண் – 37 வயது

அலென்டவுன் லத்தீன் அமெரிக்க, ஆப்பிரிக்க, அரபு, ஆசியக் குடியேறிகளால் நிறைந்தது. பொருளாதாரம் அவர்களைச் சார்ந்திருக்கிறது.

Rime ஒரு தொழிற்சாலையில் காலை ஷிஃப்டில் வேலை செய்கிறாள். அவள் கணவர் இரவு ஷிஃப்டில் வேலை செய்கிறார். நாளுக்குச் சில மணி நேரம் மட்டுமே அவர்கள் ஒருவரையொருவர் பார்க்கிறார்கள்.

ஊதியம் ஒருபோதும் போதுமானதல்ல, வேலை உடல் உழைப்பு, உற்பத்தி வரிசைகள் சத்தமானவை, இரக்கமற்றவை.

அவள் இரண்டு மொழிகள் பேசுகிறாள், மூன்று குழந்தைகளை வளர்க்கிறாள், தேவைப்படும்போது இரட்டை ஷிஃப்டுகள் வேலை செய்கிறாள். அவளுடைய இல்லாமை பொருளாதாரம் சார்ந்ததும் மொழி சார்ந்ததும்: நகரத்தில் அவள் இன்றியமையாத இருப்பு, ஆனால் முடிவெடுப்பவர்களுக்கு அவள் இருப்பதே இல்லை.

பின்னுரை – பென்சில்வேனியா

பென்சில்வேனியா நடுவில் வாழும் ஒரு மாநிலம்: பாதி நவீனம், பாதி தேக்கம், பாதி பணக்காரம், பாதி ஏழ்மை, பாதி முற்போக்கு, பாதி கடந்த காலத்தில் சிக்கியது.

பெண்கள் விரிசல்களில் வாழ்கிறார்கள். நொறுங்கிக்கொண்டிருக்கும் எல்லாவற்றையும் அவர்கள் ஒன்றாகப் பிடித்து வைத்திருக்கிறார்கள்: குடும்பங்கள், பள்ளிகள், பகுதிகள், பலவீனமான பொருளாதாரங்கள்.

ஆனால் அமைப்பு அவளை ஒரு துணைப் பாத்திரமாகவே கருதுகிறது, ஒருபோதும் கதாநாயகியாக அல்ல.

சிந்தனை – பென்சில்வேனியா. பென்சில்வேனியாவில் பெண்களின் இல்லாமை உள் தூரத்திலிருந்து எழுகிறது: மாநிலம் முன்பு எப்படி இருந்தது என்பதற்கும் எப்படி இருக்க விரும்புகிறது என்பதற்கும் இடையிலான தூரம்.

பெரிய நகரங்கள் விழுங்குகின்றன, கிராமப்புறம் சுருங்குகிறது, நடுத்தரப் பொருளாதாரங்கள் கைவிடுகின்றன.

யாரும் உண்மையில் பார்க்காத மையத்தில் பெண் நசுங்கிப்போகிறாள்.

இந்த அத்தியாயம் தெளிவாக்குவது இதுதான்: களைப்பு ஒரு நாள் அவசரநிலை அல்ல, ஆயிரக்கணக்கான பெண்களுக்கு அது அன்றாட வழக்கம்.

ரோட் தீவு

அமெரிக்காவில் இயங்கும் எல்லாவற்றின், உடையும் எல்லாவற்றின் ஒரு சிறிய மாதிரி ரோட் தீவு: – விலையுயர்ந்த கடலோர நகரங்கள் – ஏழ்மையான புறநகர்கள் – மறைந்துபோன தொழில்துறை – பெரிய குடியேறிச் சமூகங்கள் – குறைந்த சேவைகள் – கண்ணைக் குத்தும் சமூக முரண்பாடுகள்.

ப்ராவிடன்ஸ் அதன் மையம்: பண்பாட்டு, கல்வி, கலை மையம். ஆனால் பல்கலைக்கழகங்களுக்கு அருகிலேயே, கிழக்கின் மிகவும் குறைத்து மதிப்பிடப்பட்ட நகர வறுமையின் ஒரு பகுதி இருக்கிறது. நகரத்துக்கு வெளியே, சிறு ஊர்கள் மிகக் குறைந்த வேலைகளிலும் பருவகாலக் கடல் தொழிலிலும் திரும்பி வராத தொழில்களிலும் பிழைத்திருக்கின்றன.

இங்கே பெண் நெருக்கத்தால் மறைந்துபோகிறாள்:

எல்லாம் மிக அதிக விலை, எல்லாம் மிக நெருக்கம், தப்பிக்க முடியாத அளவுக்கு எல்லாம் மிகச் சிறியது.

ப்ராவிடன்ஸின் லத்தீன் அமெரிக்கப் பெண் – 30 வயது

Marisol நகரின் மிக ஏழ்மையான பகுதிகளில் ஒன்றான தெற்குப் பகுதியில் வாழ்கிறாள். விடியற்காலையில் அலுவலகங்களையும் இரவில் உணவகங்களையும் சுத்தம் செய்கிறாள். இரண்டு வேலைகள், பாதுகாப்பு இல்லை.

ப்ராவிடன்ஸ் தன்னை “படைப்பாற்றல் நகரம்” என்று அழைத்துக்கொள்ள விரும்புகிறது. அவளுக்கு, படைப்பாற்றல் என்றால் மாதத்தை எப்படியாவது ஓட்டுவது மட்டுமே.

அவளுக்குக் காப்பீடு இல்லை. விடுமுறை இல்லை. எந்த இடைவெளியும் இல்லை.

அவளுடைய இல்லாமை பொருளாதாரம் சார்ந்ததும் மொழி சார்ந்ததும்: அவள் மூன்று பேர் அளவுக்கு உழைக்கிறாள், ஆனால் அரசுக்கு அவள் ஒரு புள்ளிவிவரம்.

படித்துக்கொண்டே உழைக்கும் பெண் – 22 வயது

Brown University உலகம் முழுவதிலுமிருந்து மாணவர்களை ஈர்க்கிறது. ஆனால் எளிய குடும்பங்களிலிருந்து வருபவர்கள் வேறு ஒரு ரோட் தீவை அனுபவிக்கிறார்கள்.

Rachel சமூகவியல் படிக்கிறாள், ஒரு நூலகத்தில் வேலை செய்கிறாள், வார இறுதிகளில் மதுக்கூடப் பணியாளராக வேலை செய்கிறாள், அளவுக்கு மீறிய வாடகையுள்ள ஒரு சிறிய அறையைப் பகிர்ந்துகொள்கிறாள்.

அவள் புத்திசாலி, திறமையானவள், உறுதியானவள், ஆனால் பெரும் அழுத்தத்தில் இருக்கிறாள்: – படிப்பு – வேலை – கடன் – நிச்சயமற்ற எதிர்காலம்.

அவளுடைய இல்லாமை கல்வி சார்ந்தது: பல்கலைக்கழகம் பன்முகத்தன்மையைக் கொண்டாடுகிறது, ஆனால் படிப்பையும் பிழைப்பையும் சேர்த்துச் சுமப்பவர்களைக் காப்பதில்லை.

பருவகாலக் கடற்கரையின் பெண் – 41 வயது

நியூபோர்ட் வருகை தருபவர்களுக்கு அழகானது. ஆண்டு முழுவதும் அங்கே வாழ்பவர்களுக்கு ஒரு பேரழிவு.

Tanya கோடையில் துறைமுகத்தில் உள்ள ஓர் உணவகத்தில் வேலை செய்கிறாள். குளிர்காலத்தில், கிடைக்கும் எந்த வேலையையும் தேடுகிறாள்: கடைகள், சுத்தம், சிறு ஒப்பந்தங்கள்.

பணக்காரச் சுற்றுலாப் பயணிகள், ஏழை உள்ளூர்வாசிகள்.

அவளுடைய இல்லாமை பருவகாலம் சார்ந்தது: மூன்று மாதங்களுக்கு இன்றியமையாதவள், மற்ற ஒன்பது மாதங்களுக்குக் கண்ணுக்குத் தெரியாதவள்.

சிறு ஊரின் பெண் – 54 வயது

ப்ராவிடன்ஸுக்கு வெளியே மறக்கப்பட்ட ஒரு ரோட் தீவு இருக்கிறது: பழைய நெசவாலைகள், சிவப்புக் கட்டடங்கள், காலத்தால் தேய்ந்த தெருக்கள். Linda ஒரு தொழில்துறைச் சலவையகத்தில் வேலை செய்கிறாள். திரும்பத் திரும்ப வரும் அசைவுகள், சூடான நீராவி, முடிவில்லாத ஷிஃப்டுகள்.

ஊதியம் மிகக் குறைவு, வேலை கடினம், எதிர்காலம் மாறாமலேயே இருக்கிறது.

அவளுடைய இல்லாமை தொழில் சார்ந்தது: ஒருபோதும் திரும்பி வராத ஒரு பொருளாதாரக் கடந்த காலத்தின் நிழலில் அவள் உழைக்கிறாள்.

பின்னுரை – ரோட் தீவு

ரோட் தீவு சிறியது, ஆனால் அதன் பிரச்சினைகள் மிகப் பெரியவை: அதிக வாடகைகள், குறைந்த ஊதியம், குறைந்த வாய்ப்புகள்.

இவை அனைத்தாலும் நசுக்கப்பட்டு பெண்கள் வாழ்கிறார்கள். எப்போதும் முன்வரிசையில், ஒருபோதும் பாதுகாக்கப்படாமல்.

சிந்தனை – ரோட் தீவு

இங்கே பெண்களின் இல்லாமை ஒரு முரண்நகையிலிருந்து எழுகிறது: யாரையும் காக்க முடியாத ஒரு மிகச் சிறிய மாநிலம்.

இது நுண்ணிய இடங்களாலும் நுண்ணிய வாய்ப்புகளாலும் ஆன ஓர் இல்லாமை: ஏறுவதற்கு மிகச் சிறியது, தப்பிப்பதற்கு மிகக் குறுகியது.

மூச்சுத்திணறும் இந்த இடங்களில், அவர்களை நிலக்காட்சியின் ஒரு பகுதியாகக் கருதும் ஒரு முழு மாநிலத்தையும் பெண்கள் நடத்துகிறார்கள்.

தென் கரோலினா

தென் கரோலினா கடுமையான முரண்பாடுகளின் மாநிலம்: மிகச் சரியான கடற்கரைகளும் தீவிர வறுமையும், காலனிய வரலாறும் இன்னும் வறுமையில் உள்ள கறுப்பினச் சமூகங்களும், வளரும் நகரங்களும் தேங்கிய புறநகர்களும், அஞ்சல் அட்டை போன்ற சுற்றுலாவும் குறைந்த ஊதிய வேலைகளும். மரபு, மதம், குடும்பம், தாங்க முடியாத செலவுகள், மோசமான சேவைகள் இவற்றுக்கு இடையே பெண்கள் மிகப் பெரிய சுமையைச் சுமக்கும் இடங்களில் இதுவும் ஒன்று. பெண்களின் சுதந்திரம் இன்னும் விவாதிக்கப்படும், வரம்பிடப்படும், கட்டுப்படுத்தப்படும் நாடுகளில் இதுவும் ஒன்று.

தென் கரோலினா தேவைப்படும்போது நன்றாக உடுத்திக்கொள்கிறது, ஆனால் அதன் முதுகெலும்பை யாரும் பார்க்காத பெண்களே தாங்கிப் பிடிக்கிறார்கள்.

லோ கன்ட்ரியின் ஆப்பிரிக்க அமெரிக்கப் பெண் – 36

வயது

Amina சார்லஸ்டனில், ஒரு குல்லா கீச்சி சமூகத்தில் வாழ்கிறாள். அவள் ஒரு மாபெரும் பண்பாட்டு மரபைச் சுமக்கிறாள்: அடிமைத்தனத்தின், எதிர்ப்பின், எல்லாவற்றையும் மீறிக் காக்கப்பட்ட அடையாளத்தின் வரலாறு.

நகர மையத்தில் உள்ள ஒரு சுற்றுலா உணவகத்தில் வேலை செய்கிறாள். தன் பண்பாட்டால் ஈர்க்கப்பட்ட உணவுகளை, அதன் வரலாற்றைப் பற்றி எதுவும் தெரியாத மனிதர்களுக்குப் பரிமாறுகிறாள்.

அவள் ஒரு தாய், ஒரு மகள், ஒரு தொழிலாளி. நீண்ட ஷிஃப்டுகள் வேலை செய்கிறாள்; நகரத்துக்கு அதிகமான, ஆனால் இங்கே வாழ்வதற்குக் குறைவான செலவுகளைச் செலுத்துகிறாள், ஏனெனில் சார்லஸ்டன் அங்கே பிறந்தவர்களுக்கு மிக விலையுயர்ந்ததாகிவிட்டது.

அவளுடைய இல்லாமை வரலாற்றுரீதியானதும் நகரம் சார்ந்ததும்: இங்கே கறுப்பின மக்களின் வரலாறே எல்லாவற்றின் அடித்தளம், ஆனால் அது அதிகாரபூர்வக் கதையாடலுக்கு வெளியே இருக்கிறது.

பழமைவாதத் தெற்கின் வெள்ளையினப் பெண் – 42

வயது

Megan ஆண்டர்சனுக்கும் கிரீன்வுட்டுக்கும் இடையே உள்ள ஒரு கிராமப்புறப் பகுதியில் வாழ்கிறாள். அவள் குடும்பம் பழமைவாதமானது, தேவாலயம் மையமானது, சமூகம் மூடியது. இங்கே விதிகள் எழுதப்படவில்லை, ஆனால் அவை சட்டத்தைவிடக் கடுமையானவை. அவள் கணவர் கட்டுமானத் துறையில் வேலை செய்கிறார், அவள் ஒரு பல்பொருள் அங்காடியில் காசாளராக வேலை செய்கிறாள்.

ஒவ்வொரு தேர்வும் எடைபோடப்படுகிறது: எப்படி உடுத்துவது, என்ன சொல்வது, என்ன நினைப்பது. விவாகரத்து ஓர் அவமானமாகக் கருதப்படுகிறது. குழந்தைகள் இல்லாதிருப்பது ஒரு பாவம். தன்னாட்சி கேட்பது “நம்பிக்கைக் குறைவு.”

அவளுடைய இல்லாமை பண்பாடு சார்ந்தது: மற்றவர்கள் முடிவு செய்த ஒரு பாத்திரத்தில் அவள் வாழ்கிறாள், அதை மாற்றுவது என்றால் எல்லாவற்றையும் இழப்பது.

மிர்ட்டல் பீச்சின் சுற்றுலாத் துறைப் பெண் – 29 வயது

Jamie கடற்கரையில் உள்ள ஒரு ஹோட்டலில் வேலை செய்கிறாள். கோடையில் வரவேற்பு மேசை, குளிர்காலத்தில் சுத்தம், தேவை எதுவோ அது.

மிர்ட்டல் பீச் வருகை தருபவர்களுக்குச் சொர்க்கம் போலத் தோன்றுகிறது, ஆனால் அங்கே வேலை செய்பவர்களுக்கு அது ஒரு கூண்டு: குறைந்த ஊதியம், அதிக வாடகைகள், முழுக்கப் பருவகால வேலை, நிலைத்தன்மை என்பதே இல்லை.

Jamie ஒரு சிறிய, பகிர்ந்துகொள்ளப்பட்ட அடுக்ககத்தில் வாழ்கிறாள். வாரத்துக்கு ஆறு நாட்கள் வேலை செய்கிறாள். பருவம் முடியும்போது, ஒரு மிதமான குளிர்காலத்துக்காக அவள் நம்பிக்கை வைக்க வேண்டும்.

அவளுடைய இல்லாமை பொருளாதாரம் சார்ந்தது: எல்லாம் சுற்றுலாப் பயணிகளைச் சுற்றிச் சுழல்கிறது; உள்ளூர்வாசிகளைச் சுற்றி எதுவும் சுழல்வதில்லை.

காப்பீடு இல்லாத பெண் – 55 வயது

மருத்துவ வசதி மிகக் குறைவாகக் கிடைக்கும் மாநிலங்களில் தென் கரோலினாவும் ஒன்று. வேலை செய்யும் பல பெண்களுக்குக் காப்பீடு இல்லை. பலர் அத்தியாவசியச் சிகிச்சையைக் கைவிடுகிறார்கள். Linda ஒரு மருத்துவமனையில் சுத்தம் செய்பவராக வேலை செய்கிறாள். ஒவ்வொரு நாளும் மருத்துவத்தை உள்ளிருந்து பார்க்கிறாள், ஆனால் தனக்கு அதைக் கட்டுப்படியாக்க முடியாது.

அவள் கைகளில் நாள்பட்ட வலி இருக்கிறது, ஆனால் அவளால் நிறுத்த முடியாது. மருத்துவப் பரிசோதனைக்கு அவள் பயப்படுகிறாள், ஏனெனில் சிகிச்சைக்குப் பணம் கட்ட முடியாது என்று அவளுக்குத் தெரியும்.

அவளுடைய இல்லாமை ஒரு சுகாதாரப் பிரச்சினை: அவள் மற்றவர்களின் சிகிச்சையைச் சுற்றி வேலை செய்கிறாள், தனக்கான சிகிச்சைக்கு அவளுக்கு உரிமை இல்லை.

பின்னுரை – தென் கரோலினா

தென் கரோலினா நவீனத்துக்கும் மரபுக்கும் இடையே, கண்ணுக்குத் தெரியும் செல்வத்துக்கும் மறைந்திருக்கும் வறுமைக்கும் இடையே, இடைவிடாத பதற்றத்தில் வாழும் ஒரு மாநிலம்.

எல்லா முரண்பாடுகளுக்கும் பெண்கள் விலை கொடுக்கிறார்கள்: – இறுக்கமான மதம் – மூடிய பாத்திரங்கள் – சுரண்டும் சுற்றுலா – ஆழமாக வேரூன்றிய இனவெறி – எட்ட முடியாத மருத்துவ வசதி – மிகக் குறைந்த ஊதியம்.

அவள் தாங்கும் தூண், ஆனால் ஒரு சிறிய அலங்காரமாக நடத்தப்படுகிறாள்.

சிந்தனை – தென் கரோலினா

இங்கே பெண்களின் இல்லாமை இவற்றின் மிகச் சரியான பின்னலிலிருந்து எழுகிறது: பாரமான வரலாறு, ஆதிக்க மதம், பலவீனமான பொருளாதாரம்.

பெண்கள் கடந்த காலத்துக்கும் நிகழ்காலத்துக்கும் இடையே சிக்கி வாழ்கிறார்கள்: கடந்த காலம் அவர்களை வரம்பிடுகிறது, நிகழ்காலம் அவர்களை விழுங்குகிறது, எதிர்காலம் உத்தரவாதமில்லை.

இந்த அத்தியாயம் வெட்டவெளிச்சமான உண்மையை அம்பலப்படுத்துவதற்கே: தென் கரோலினா மெதுவாக இருப்பது அது விரும்புவதால் அல்ல. மாற விரும்பாததால்தான் அது மெதுவாக இருக்கிறது. இந்தச் செயலின்மைக்கு விலை கொடுப்பவர்கள் எப்போதும் பெண்களே.