GILLETTE & L’ORÉAL, WOMEN USA — VOL. VI

அத்தியாயம் பூஜ்ஜியம் — பொதுவான தொடக்கம்

இந்தத் தொடக்க அத்தியாயம் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் பெண்கள் தொடரின் ஆறு தொகுதிகளுக்கும் பொதுவானது. இது இங்கே முழுமையாகத் தரப்பட்டுள்ளது; மீண்டும் மீண்டும் படிக்காமல் தொடரை வரிசையாகப் படிக்க வசதியாக மடிக்கப்பட்டுள்ளது.

அத்தியாயம் பூஜ்ஜியம்

இங்கே உலகம் ஒரு நிலப்பரப்பு அல்ல: அது ஓர் எல்லை. வட துருவம் வரவேற்பதில்லை, மன்னிப்பதில்லை, தவறுக்கு இடம் தருவதில்லை. வெண்மை ஒரு முழுமையான சக்தியாக ஆட்சி செய்கிறது, மௌனமாக, நினைவின்றி. வெப்பநிலை ஒரு வானிலைத் தரவு அல்ல: அது ஒரு வேட்டை விலங்கு. இரவு மாதக்கணக்கில் நீள்கிறது, எண்ணங்களை நசுக்குகிறது, மனிதர்களின் வடிவங்களைச் சிதைக்கிறது, அவர்களின் மன உறுதியை விழுங்குகிறது.

சமூகங்கள் சிலவே, சிறியவை, மூடியவை. இனுவிட், யூப்பிக், ஆர்க்டிக் மக்கள் யாரும் தங்கத் தேர்ந்தெடுக்காத இடத்தில் வாழ்கிறார்கள். இங்கே ஒவ்வொருவரும் குழுவின் உயிர்வாழ்வுக்கு இன்றியமையாதவர். நீங்கள் பயனுள்ளவராக இல்லையென்றால், சுமையாகிவிடுகிறீர்கள். சுமையாகிவிடுபவர்கள் மௌனத்திற்குள், பனிக்குள், எந்தச் சலுகையும் தராத ஒரு சூழலின் விதிக்குள் மறைந்துவிடுகிறார்கள்.

அறிவியல் தளங்கள் இன்னொரு வகைக் குளிரைச் சேர்க்கின்றன: படிநிலைகளின் குளிர். இங்கே ஒரு பெண் அரிதான இருப்பு, தன்னைப் பொருத்திக்கொள்ள வேண்டிய அல்லது வீழ்ந்துபோக வேண்டிய ஒரு விதிவிலக்கு.

இந்த இடத்தில் “காணாமல் போதல்” என்ற கருத்தே இல்லை. எல்லாவற்றையும் அழித்துவிடும் வெண்மை மட்டுமே இருக்கிறது.

இனுவிட் மற்றும் யூப்பிக் பெண்கள்

ஆர்க்டிக் சிறுமி செல்லம் கொஞ்சப்படுவதில்லை: அவள் தயார்படுத்தப்படுகிறாள். குளிரையும் இருளையும் பசியையும் தாங்க அவள் சீக்கிரமே கற்றுக்கொள்கிறாள். அவள் குலத்துக்குப் பயனுள்ளவளாக ஆக வேண்டும், ஏனென்றால் இங்கே அடையாளம் தனிப்பட்டது அல்ல. அது செயல்பாட்டுக்குரியது. குடும்பத்தின், சமூகத்தின் சுமையைப் பெண் சுமக்கிறாள்: உணவு, நெருப்பு, குழந்தைகள், தோல்கள், பராமரிப்பு. யாரும் உரிமைகளைப் பற்றிப் பேசுவதில்லை. யாரும் பலவீனத்தைப் பற்றிப் பேசுவதில்லை. மனச்சோர்வு இருக்கிறது, ஆனால் அதற்குப் பெயர் இல்லை. வன்முறை இருக்கிறது, ஆனால் அதற்குச் சாட்சிகள் இல்லை.

அறிவியல் தளங்களின் பெண்

கல்வி கற்றவள், திறமையானவள், ஒழுங்குக்குப் பழகியவள். ஆய்வாளராக, தொழில்நுட்பராக, மருத்துவராக வருகிறாள். வட துருவம் தகுதிகளை அங்கீகரிப்பதில்லை என்பதை அவள் விரைவில் கண்டுகொள்கிறாள். இங்கே மன உறுதி மட்டுமே கணக்கில் வருகிறது. ஆண்களின் படிநிலைகள் அவளை ஆள்கின்றன, பலவீனத்தின் எந்த அடையாளமும் பலவீனமாகவே பொருள்கொள்ளப்படுகிறது. இது வலிமை மட்டும் போதாத ஒரு சூழல்: தீவிரமான சுயக்கட்டுப்பாடு தேவைப்படுகிறது.

மேற்கத்திய “வெளியிலிருந்து வந்த” பெண்

சுதந்திரத்தில் வளர்ந்தவள், குளிரை வெல்ல முடியும் என்று நம்பி வருகிறாள். ஆனால் இந்த இடம் அவளை உடைத்துவிடுகிறது: தனிமை, சின்னஞ்சிறிய இடங்கள், முடிவில்லாத மௌனங்கள். தளங்கள் சமூகங்கள் அல்ல, அவை இயந்திரங்கள். ஆண்கள் வடிவமைத்த ஓர் இயந்திரத்துக்குள் இருக்கும் ஒரு பெண், மறைந்துபோகாமல் இருக்கப் போராட வேண்டும்.

உலகின் விளிம்புக்கு ஒரு பயணம்

“Nino” என்று அழைக்கப்படும் என் பக்கத்து வீட்டுக்காரர் Antonio, பல ஆண்டுகளாக நார்த் கேப், நள்ளிரவுச் சூரியன், இருளில்லாத மாதங்கள் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தார். அது அவர் பைக்குள் வைத்திருந்த ஒரு கனவு, சாத்தியமே இல்லாத ஒன்றைப் போல. மே மாதத்தின் ஒரு காலையில், நான் அவர் வீட்டு அழைப்பு மணியை அடித்து இதை மட்டும் சொன்னேன்: “உங்கள் பெட்டியைத் தயார் செய்யுங்கள். ஒரு மணி நேரத்தில் வருகிறேன். 30 நாளில் திரும்பி வருவோம்.” அவர் வியப்புடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் என்னைப் பார்த்தார். கவலைப்பட்ட அவர் மனைவி எங்கள் திட்டம் என்னவென்று கேட்டார். “ஒரு கனவைத் துரத்துவது,” என்று நான் பதில் சொன்னேன்.

நாங்கள் காரில் ஏறினோம். எங்கள் மனைவிகள் எங்களைப் பைத்தியக்காரர்களைப் பார்ப்பதுபோலப் பார்த்தார்கள். ஆனால் இந்தப் பயணம் உண்மையானது. Nino ஏற்கெனவே கேள்விகளால் நிறைந்திருந்தார். “நாம் எங்கே போகிறோம்? எவ்வளவு பணம் எடுத்து வர வேண்டும்?” “நிம்மதியாக இருங்கள்,” என்று நான் சொன்னேன். “54 மணி நேரத்தில் அங்கே இருப்போம். வெறும் 5,000 கி.மீ. புதிய Range Rover-இல் இருக்கிறோம். பயணத்தை அனுபவியுங்கள்.”

ஒவ்வொரு 300 கி.மீ.க்கும் நான் நிறுத்த வேண்டியிருந்தது: என்னைவிடப் பன்னிரண்டு வயது மூத்த அவருக்குத் தனக்கென ஒரு வேகம் இருந்தது. என்னிடம் தண்ணீரும் பானங்களும் இருந்தன; அவருக்குக் காபியும் உடல் தேவைகளும் இருந்தன. நாங்கள் மேலும் மேலும் போகப் போக, அவர் தன் வாழ்க்கையைப் பற்றி அதிகம் பேசினார். அந்த முடிவில்லாத சாலை இல்லையென்றால் நான் ஒருபோதும் அறிந்திருக்க முடியாத விஷயங்கள்.

காரில் தனியாக இருக்கும் இரண்டு ஆண்கள் எப்போதும் பெண்களைப் பற்றியே பேசுகிறார்கள். அவர் தன் மனைவியை மட்டுமே அறிந்திருந்தார். நான் சிரித்தேன். அவருக்கு ஆறுதல் சொன்னேன்: “நாமும் அப்படித்தான்.”

60 மணி நேரம் கார் ஓட்டியும் நான் எப்படித் தெளிவாக இருக்கிறேன் என்று அவர் கேட்டார். ரஷ்யாவைப் பற்றிச் சொன்னேன்: 22 வயதில், நான் ஒருபோதும் சந்தித்திராத ஒரு பெண்ணைச் சந்திக்க 51 மணி நேரம் ஓட்டினேன். “தூரங்கள் எல்லைகள் அல்ல,” என்று அவரிடம் சொன்னேன், “அவை சாக்குப்போக்குகள். எனக்கு ஒருபோதும் அவை இருந்ததில்லை.”

வெண்மைக்குள் வருகை

நாங்கள் நார்வேக்குள் நுழைந்தோம். சாலையோரம் ஒரு தங்கும் விடுதி. காரை அங்கே விட்டுவிட்டு, பனிச்சறுக்கு வண்டியில் தொடர்வோம்.

வழிகாட்டி உடல் முழுவதும் மூடியிருந்தார், யாராலும் ஊடுருவ முடியாதவராக. கண்ணாடியைக் கழற்றியபோதுதான் அது ஒரு பெண் என்று கண்டுகொண்டேன். ஒரு நார்வேஜியப் பெண், மௌனமானவள், நேரடியானவள், பனிக்கட்டி போன்றவள். Nino வண்டியின் நடுவில், அவள் முன்னால், 190 செ.மீ. உயர நான் பின்னால், கடைசியாக.

இன்னும் பகல் வெளிச்சம் இருந்தது. என் கடிகாரம் நேரத்தைக் காட்டியது, ஆனால் அது இரவா காலையா என்று சொல்லவில்லை. அது நள்ளிரவுச் சூரியன். நாங்கள் நார்த் கேப்பை அடைந்திருந்தோம்.

Nino அழுதார். என்னைக் கட்டிப்பிடித்தார். நான் சிரித்துக்கொண்டே அவரிடம் சொன்னேன்: “கவனமாக இருங்கள்… நாம் ஓரினச்சேர்க்கையாளர்கள் என்று மக்கள் நினைக்கக்கூடும்.” நாங்கள் சிரித்தோம், ஆனால் நாங்கள் உலகின் விளிம்பில் இருந்தோம்.

பிறகு உறைபனி வந்தது: –52°C.

உண்மையான ஆர்க்டிக்கிற்குள் நுழைவு

உடை மாற்றுவதற்காக எங்களை ஓர் உலோகக் கொள்கலனுக்கு அழைத்துச் சென்றார்கள். மிகக் கனமான, திண்டு வைத்த உடைகள், சிக்கலான ஜிப்புகளால் மூடப்பட்டவை.

வழிகாட்டிக்கு நான் பணம் கொடுத்தேன். Nino சில ஆண்களுடன் ஓர் இக்லூவில் விடப்பட்டார்; நான் இன்னொன்றில் ஒரு குடும்பத்துடன் விடப்பட்டேன்: 70-க்கும் 80-க்கும் இடைப்பட்ட வயதுடைய ஒரு முதியவர், 30-க்கும் 50-க்கும் இடைப்பட்ட மூன்று பெண்கள்.

அது ஒரு மூடிய உலகம். எளிமையானது. கொடூரமானது.

அந்த ஆண் ஒதுங்கி நின்றார். பெண்கள் வேலையின் வேகத்தைத் தக்கவைத்தார்கள். கழிப்பறை என்பது இக்லூவிலிருந்து ஐந்து மீட்டர் தொலைவில் இருந்த ஒரு மேடு: மலம் தரையைத் தொடுவதற்கு முன்பே உறைந்துவிட்டது. என் முதல் சிறுநீர் ஒரு மஞ்சள் ஆர்க்டிக் நட்சத்திரமாக மாறியது. அது வடக்கு என்னை வரவேற்ற விதம்.

நடுத்தர வயதுப் பெண் Magi கொஞ்சம் ஆங்கிலம் பேசினாள். மற்றவை எல்லாம் சைகைகள், கண்கள், கைகள். குளிரின் மொழி.

உடையை எப்படிப் பயன்படுத்துவது என்று எனக்குத் தெரியாதபோது, அவள் யோசிக்காமல், மறைவான ஒரு ஜிப்பைக் காட்ட என் இடுப்புக்குக் கீழே தொட்டாள். அதில் எந்தக் கள்ளமும் இல்லை, எந்தக் கூச்சமும் இல்லை: வெறும் செயல்பாடு. உயிர்வாழ்தல்.

இக்லூவில் மூன்று நாட்கள்

அவர்கள் உணவு கொண்டு வந்தார்கள். புகையிட்ட மீன், பச்சை மீன், காட் மீனின் கல்லீரல், திமிங்கலத்தின் வயிறு. சுறா உருண்டைகளும். வேறு வழி இல்லை. மாற்று இல்லை. இயற்கை தருவது இதுதான்.

பிறகு நான் குடித்தேன்: ஒரு சிவப்புத் திரவம். அது ஒயின் என்று நினைத்தேன். அது வடிகட்டி, கொதிக்கவைத்து, இனிப்புச் சேர்த்த திமிங்கல ரத்தம். அதைக் குடித்தேன். இதுவரை உணர்ந்திராத ஒரு வலிமையை அது எனக்குத் தந்தது. ஆதிகால ஆற்றல். அது கொக்கைன் என்று நினைத்தேன். இல்லை. அது உடலுக்குள் நுழையும் வடக்கு.

பெண்கள் என்னைக் கவனித்தார்கள். முதியவர் வேட்டைக்குப் போனார். நான் ஓய்வெடுத்து ரத்தம் குடித்தேன். தொலைபேசி இல்லாமல், இணையம் இல்லாமல், கணினி இல்லாமல், Nino இல்லாமல் மூன்று நாட்கள். நானும் அவர்களும் மட்டும்.

இரவு இல்லை. ஒளி, நெருப்பு, பனி, மூச்சு மட்டுமே.

மூன்று பெண்களும் தூங்கப் படுத்தார்கள். நான் ஓர் இடம் தேடினேன். அவர்களில் இளையவள் கையை உயர்த்தி என்னை அருகில் வரச் சைகை செய்தாள். அவர்கள் வெடித்துச் சிரித்தார்கள். எனக்குப் புரியவில்லை. நான் அவர்களுடைய “கிறிஸ்துமஸ்” என்று சொன்னார்கள்.

நான் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டேன் என்று சொல்லும் ஒரு வழி.

நன்றி சொல்வதற்காக அவர்களுக்குக் கொஞ்சம் பணம் கொடுக்க முயன்றேன். அவர்கள் மறுத்துவிட்டார்கள். அவர்களுக்கு ஓர் அணைப்பு மட்டுமே வேண்டும். அருகில் இருப்பதுபோல உணர Calabria வட்டார மொழியில் சில வார்த்தைகளும்.

அங்கேதான் உண்மையான பரிசுகளின் மதிப்பைப் புரிந்துகொண்டேன்: வாங்கவோ விற்கவோ முடியாதவை.

வழிகாட்டியின் விடைபெறல்

மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு வழிகாட்டி வந்தாள். அவள் அந்த மூன்று பெண்களுடன் ஒரு மணி நேரம் பேசினாள். நான் வெளியே இருந்தேன். அவர்கள் என்ன பேசுகிறார்கள் என்று எனக்குப் புரியவில்லை. அது என் விஷயம் அல்ல. அது அவர்களுடைய மொழி, அவர்களுடைய உலகம், அவர்களுடைய சட்டம்.

கொள்கலனில், நான் உடை கழற்றிக்கொண்டிருந்தபோது, வழிகாட்டி உள்ளே வந்தாள். ஆர்வத்துடன். நேரடியாக. வடக்கத்தியப் பெண்ணாக. என்னை இறுக அணைத்தாள். என்னை முத்தமிட்டாள். அவள் தோல் பால் போல வெண்மையாக இருந்தது. அவள் கண்கள் ஆகஸ்ட் மாத வானம் போல நீலமாக இருந்தன.

தன்னை அழைத்துச் செல்லும்படி என்னைக் கேட்டாள். அந்த உலகத்திலிருந்து வெளியேற அவள் எதையும் செய்திருப்பாள்.

நான் மரியாதையுடன் புன்னகைத்தேன். என்னால் முடியவில்லை. நான் அப்படிச் செய்திருக்கக் கூடாது.

அவளிடம் ஒரே ஒரு வாக்குறுதியை மட்டும் விட்டுச் சென்றேன்: “உனக்கு ஏதாவது தேவைப்பட்டால், எனக்கு ஒரு கடிதம் எழுது. நான் உதவுகிறேன்.” அவள் பணத்தைக்கூட மறுத்தாள். அவள் ஓர் அழகான பெண், ஆனால் தனிமையானவள். தூரத்திலிருந்து பார்க்க முடியாத ஒரு தனிமை. குளிர் மன்னிக்காத ஒரு தனிமை.

வீடு திரும்புதல்

நாங்கள் Nino-வை அழைத்துவரப் போனோம். அவர் பரவசத்தில் இருந்தார். திரும்பிப் போக அவருக்கு விருப்பமில்லை. ஆனால் அவர் மனைவியுடன் எனக்கு ஒரு சந்திப்பு இருந்தது.

அவர் தன் மூன்று நாட்களைப் பற்றி எல்லோரிடமும் சொன்னார். நான் மௌனமாக இருந்தேன். அந்த மனிதரிடம் நான் ஒருபோதும் எதையும் பகிர்ந்துகொள்ளவில்லை. காகிதத்திடம் மட்டுமே.

அப்படியாக, Nino தன் உலகத்துக்குத் திரும்பியபோது, நான் ஏற்கெனவே இன்னொரு உலகத்தை நோக்கிப் போய்க்கொண்டிருந்தேன். இன்னொரு இலக்கு. இன்னொரு சந்திப்பு.

வருக.

பின்னுரை

வடக்கு உங்களை எடுத்துக்கொள்வதில்லை: அது உங்களை மாற்றுகிறது. அது ஒருபோதும் உங்களை

முழுமையாகத் திருப்பித் தருவதில்லை. ஆண்கள் வட துருவத்துக்கு ஒளியைத் தேடி, மௌனத்தைத் தேடி, புகைப்படங்களைத் தேடி, கனவுகளைத் தேடி வருகிறார்கள். பெண்கள் உயிர்வாழ்வதற்காகத் தங்குகிறார்கள்.

ஆண்கள் தாங்கள் பார்த்ததைச் சொல்கிறார்கள். பெண்கள் தாங்கள் அனுபவித்ததைப் பற்றி மௌனம் காக்கிறார்கள்.

ஆண்கள் திரும்புகிறார்கள். பெண்கள் தங்குகிறார்கள். அவர்கள் குளிரில், பனி வீடுகளில், யாரும் கேட்காத மௌனங்களில் தங்குகிறார்கள். தங்களைக் கொண்டாடாத சமூகங்களைத் தாங்குவதற்காகத் தங்குகிறார்கள். குழந்தைகளையும் முதியவர்களையும் அந்நியர்களையும் காப்பதற்காகத் தங்குகிறார்கள். கண்ணுக்குத் தெரியாதவர்களாகத் தங்குகிறார்கள்.

அங்கிருந்து நான் ஒரே ஒரு நினைவை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டேன்: ஓர் அழகான, நம்ப முடியாத அளவுக்கு அழகான பெண், ஆனால் தனிமையானவள். காதல் அர்த்தத்தில் அல்ல. மனித அர்த்தத்தில். துயர அர்த்தத்தில்.

சிந்தனை

வடக்கு உடலைக் கொல்வதில்லை. அது இருப்பைக் கொல்கிறது. எஞ்சியிருப்பது வெண்மை: பெண்கள் வாழ்ந்துகொண்டே அதே நேரத்தில் மறைந்துபோகும் ஓர் இடம்.

அதனால்தான் நான் எழுதுகிறேன். ஏனென்றால் தீவிரமான இடங்கள் தங்கள் கதையைத் தாங்களே சொல்வதில்லை. அவற்றின் வழியே பயணிப்பவர்களுக்கு மௌனமாக இருக்கும் ஆடம்பரம் கட்டுப்படியாகாது.

நான் அல்ல. நான் அல்ல. என் மண் என்னைப் பெற்றெடுத்தது, உலகின் மற்ற பகுதிகள் என்னை ஒரு விருந்தினராக அல்ல, குடும்பத்தில் ஒருவனாக வரவேற்கின்றன.

வடக்கின் முழுமையான வெண்மையிலிருந்து, அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் முழுமையான குழப்பத்துக்குள் இறங்கினேன்.

அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள்

சாத்தியமற்ற பணி

ஓர் அமெரிக்க நிறுவனத்தில் பதினெட்டு ஆண்டுகள் வேலை செய்வது, உலகின் வேறு எந்த நிறுவனமும் தர முடியாத ஒன்றைத் தருகிறது: ஒரு பணிக் கலாச்சாரம், நடைமுறைகள், தெளிவான ஒரு நோக்கம், வெறும் கோட்பாடாக இல்லாமல் அன்றாட நடைமுறையாக இருக்கும் மதிப்பீடுகளின் ஓர் அமைப்பு. அவர்கள் அவற்றை உங்களுக்கு விளக்குவதில்லை; உங்களுக்காக அவற்றைக் கட்டியெழுப்புகிறார்கள். அதை உங்கள் அனுமதி கேட்காமலே செய்கிறார்கள்.

நியூயார்க் அலுவலகத்தில் இருந்தபோது, நான் ஒருபோதும் கற்பனை செய்திராத ஒரு வேலை எனக்கு வழங்கப்பட்டது. பதவி உயர்வு அல்ல. இடமாற்றம் அல்ல. ஒரு சோதனை.

அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளுக்குள் மனித உறவுகளின் ஒரு மாதிரியைச் சரிபார்க்க உருவாக்கப்பட்ட ஒரு ரகசியத் திட்டம். அவர்கள் மேலாளர்களையோ உளவியலாளர்களையோ பயிற்சியாளர்களையோ தேர்ந்தெடுக்கவில்லை. நிஜ உலகில் ஒரு குறிப்பிட்ட வகை அனுபவம் கொண்டவர்களைத் தேர்ந்தெடுத்தார்கள். என் பெயர் வந்தது—நான் பதினெட்டு ஆண்டுகளாக விற்பனைத் துறையில் இருந்தபோதிலும். அவர்கள் பதவியைப் பார்க்கவில்லை: மனதைப் பார்த்தார்கள்.

சோதனையை விளக்குவது எளிது, நிறைவேற்றுவது மிகக் கடினம்:

ஓர் ஆண்டில் 50 அமெரிக்க மாநிலங்களுக்கும் செல்ல வேண்டும், நகரங்களை நானே தேர்ந்தெடுத்து, ஒவ்வொன்றிலும் குறைந்தது ஒரு வாரம் தங்க வேண்டும்.

கடைசி இரண்டு வாரங்கள் கட்டாய விடுமுறையாக இருக்கும். எல்லாச் செலவுகளையும் அவர்கள் ஏற்பார்கள். நான் வாழ வேண்டும், கவனிக்க வேண்டும், புரிந்துகொள்ள வேண்டும், ஒவ்வொரு திங்கள்கிழமையும் ஓர் அறிக்கை அனுப்ப வேண்டும். மனிதத்தன்மையான, உலர்ந்த, துல்லியமான ஒரு கணக்கு.

ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டேன். வீட்டுக்குத் தெரிவித்தேன். அவர்கள் எதுவும் கேட்கவில்லை. மாதாந்திரப் பொருட்கள் வந்துவிட்டனவா என்று மட்டும் தெரிந்துகொள்ள விரும்பினார்கள். நான் அமெரிக்காவில் ஓர் ஆண்டை எதிர்கொள்ளவிருந்தேன். அவர்கள், எப்போதும் போல, அடுத்த மாதத்தை எதிர்கொண்டிருந்தார்கள்.

பாதுகாப்புக்காக, என் சம்பளம் நேரடியாக இத்தாலியில் உள்ள என் வங்கிக் கணக்கில் செலுத்தப்பட்டது. அது என்னிடம் நாகரிகமாகச் சொல்லும் ஒரு வழி: “முட்டாள்தனமாக எதுவும் செய்யாதீர்கள். உங்களிடம் இருப்பதை வைத்து வாழுங்கள். நீங்கள் உண்மையில் யார் என்று பார்ப்போம்.”

பதினைந்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகுதான் என் மூல அறிக்கைகளையும், பகுப்பாய்வுகளையும், என்னைப் பற்றி அவர்கள் சேகரித்திருந்த தகவல்களையும் பார்க்க எனக்கு அனுமதி கிடைத்தது. இந்தப் புத்தகம் அங்கிருந்துதான் பிறந்தது. இதை வெளியிட எனக்கு ஒப்புதல் கிடைத்தது, ஒரே ஒரு நிபந்தனையுடன்: இதை ஆணையிட்ட நிறுவனத்தின் பெயரை ஒருபோதும் குறிப்பிடக் கூடாது.

அது முக்கியமில்லை. இந்தக் கதை இலச்சினைகளைப் பற்றியது அல்ல. நேரில் அனுபவிக்காமல் புரிந்துகொள்ளவே முடியாத ஒரு நாட்டில் இருக்கும் ஒரு மனிதனைப் பற்றியது.

மிகத் தொலைவான இடத்திலிருந்து தொடங்கட்டுமா?

தர்க்கரீதியான தேர்வு மையத்திலிருந்து அல்ல, விளிம்புகளிலிருந்து தொடங்குவதுதான். இரண்டு எளிய காரணங்களுக்காக:

1. சோதனையிலிருந்து அப்போதுதான் வந்திருந்தேன்: உயர்ந்த தெளிவு, முழுமையான கவனம்.

2. எல்லையிலிருந்து தொடங்குவதால், பாதையைச் சரிசெய்து பயணத்தைச் சுத்தமாக முடிக்க முடியும்.

பாஸ்டனிலோ சிகாகோவிலோ தொடங்க வேண்டிய அவசியம் எனக்கு இல்லை. நான் ஓர் எல்லையிலிருந்து தொடங்க வேண்டும். காகிதத்தில் மட்டுமே அமெரிக்காவாக இருக்கும் ஓர் இடத்திலிருந்து.

அலாஸ்காவின் தலைநகரான ஜூனோவைத் தேர்ந்தெடுத்தேன். தனிமைப்பட்டது. படகிலோ விமானத்திலோ மட்டுமே அடையக்கூடியது. யாருக்கும் சொந்தமில்லாத ஒரு நகரம். தொடங்குவதற்கு மிகச் சரியான இடம்.

வளங்களை உகந்ததாக்குதல்

புறப்படுவதற்கு முன், ஓர் அமெரிக்கர் முதன்மையாக மதிக்கும் ஒன்றைச் செய்தேன்: ஒரு சுற்றுலாப் பயணியைப் போல அல்ல, ஒரு தொழில்முறையாளரைப் போல என்னை ஒழுங்குபடுத்திக்கொண்டேன்.

மிகப் பெரிய உள்நாட்டு வலையமைப்புகளைக் கொண்ட, மிகப் பிரபலமான மூன்று விமான நிறுவனங்களை அழைத்தேன். ஒரு மணி நேரத்துக்குள், ஐம்பது உள்நாட்டு விமானப் பயணங்களுக்கான ஒரு சீட்டுப் புத்தகத்தை 60% தள்ளுபடியில் வாங்கினேன்.

கால வரம்பு இல்லை. நாள் வரம்பு இல்லை. கட்டுப்பாடுகள் இல்லை. ஒரே ஒரு நிபந்தனை: ஓர் ஆண்டுக்குள் பயன்படுத்த வேண்டும்.

ஹோட்டல் சங்கிலிகள், Uber டாக்சிகள், கார் வாடகை நிறுவனங்களிடமும் இதையே செய்தேன், பிறகு கட்டங்களின், வழிமுறைகளின் ஒழுங்கான ஓர் அட்டவணையைத் தயாரித்தேன், ஆனால் நேரங்களை அல்ல.

நான் தயாராக இருந்தேன்.

அது என் முதல் உண்மையான வெற்றி. எனக்கு நகரத் தெரியும் என்பதற்கான முதல் அடையாளம். அமெரிக்கா காத்திருப்பவர்களுக்கு அல்ல, செயல்படுபவர்களுக்கே வெகுமதி தருகிறது.

நிறுவனம் அந்தப் பரிவர்த்தனையைப் பார்த்தபோது, ஓர் அமெரிக்கக் கலாச்சாரம் எப்போதும் செய்வதைச் செய்தது: நம்பகத்தன்மையைச் சரிபார்த்தது.

தொடர்ச்சியான பயணத்தில் ஓர் ஆண்டைக் கையாள என்னால் முடியுமா? எதிர்பாராத நிகழ்வுகளையும் தூரங்களையும் அவசரநிலைகளையும் சமாளிக்க என்னால் முடியுமா? நான் சுயமாக இயங்கக்கூடியவனா?

இந்தக் காரணத்துக்காக, புறப்படுவதற்கு முன், இன்னொரு முக்கியமான விவரத்தைச் சரிசெய்தேன்:

என் கிரெடிட் கார்டில் மாதத்துக்குக் குறைந்தது $100,000 கடன் வரம்பு இருப்பதை உறுதிசெய்தேன்.

அது செலவழிப்பதற்காக அல்ல. அவற்றை நிர்வகிக்க எங்களால் முடியும் என்று காட்டுவதற்காக. அமெரிக்கர்கள் இப்படித்தான் நினைக்கிறார்கள்: உங்களுக்குச் சுயாட்சி இல்லையென்றால், சுதந்திரம் இல்லை. சுதந்திரம் இல்லையென்றால், உங்களை மதிப்பிட முடியாது.

அந்தக் கணத்திலிருந்து, அந்தத் திட்டம் இனி ஒரு பணி அல்ல. அது ஒரு லட்சியப் பயணம்.

இப்போது உண்மையாகவே பயணிக்கிறோம்

அலாஸ்கா புவியியலால் மட்டுமே அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் பகுதி. அது இன்னோர் உலகம்.

பெண்கள் தடயமே இல்லாமல் மறைந்துபோகும் இடம் அது. ஒரு புகார் ஒருபோதும் தன் இலக்கை அடையாத இடம். நகரங்கள் ஒரு காட்டுமிராண்டிக் கண்டத்தின் நடுவில் இருக்கும் நாகரிகத் தீவுகள் மட்டுமே ஆன இடம்.

ஜூனோ என் முதல் சோதனை: நாட்டின் மற்ற பகுதிகளுடன் இணைக்கும் சாலைகள் இல்லாத ஒரு தலைநகரம். அமெரிக்காவாகத் தோன்றாத அமெரிக்காவின் ஒரு துண்டு.

இங்கே நான் ஒன்றைப் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கினேன்: இந்தப் பயணம் புவியியல் சார்ந்ததாக இருக்காது. அது மனிதம் சார்ந்ததாக இருக்கும்.

பகுதி 1 (தொகுதி I)

அலபாமா – அலாஸ்கா – அரிசோனா – ஆர்கன்சா – கலிபோர்னியா – கொலராடோ – கனெக்டிகட் – டெலவேர் – ஃப்ளோரிடா – ஜார்ஜியா

பகுதி 2 (தொகுதி II)

ஹவாய் – ஐடஹோ – இல்லினாய் – இந்தியானா – அயோவா – கன்சாஸ் – கென்டக்கி – லூசியானா – மெயின் – மேரிலாந்து

பகுதி 3 (தொகுதி III)

மசாசூசெட்ஸ் – மிச்சிகன் – மினசோட்டா – மிசிசிப்பி – மிசோரி – மொன்டானா – நெப்ராஸ்கா – நெவாடா – நியூ ஹாம்ப்ஷயர் – நியூ ஜெர்சி – நியூ மெக்சிகோ

பகுதி 4 (தொகுதி IV)

நியூயார்க் – வாஷிங்டன்

பகுதி 5 (தொகுதி V)

வட கரோலினா – வட டகோட்டா – ஒஹையோ – ஓக்லஹோமா – ஒரிகன் – பென்சில்வேனியா – ரோட் தீவு – தென் கரோலினா

பகுதி 6 (தொகுதி VI)

தென் டகோட்டா – டென்னசி – டெக்சஸ் – யூட்டா – வெர்மான்ட் – வர்ஜீனியா – மேற்கு வர்ஜீனியா – விஸ்கான்சின் – வயோமிங்

தென் டகோட்டா

தென் டகோட்டா காற்றின், பனிக்கட்டியின், தூரத்தின் நிலம். இயற்கை ஆள, சமூகம் பின்தொடரும் — பெரும்பாலும் பின்தங்கியபடி — இடங்களில் ஒன்று. நிலம், கால்நடைப் பண்ணைகள், பூர்வகுடி அமெரிக்கக் காப்பகங்கள், சிறிய நகரங்கள், வேலியிட்ட குடியிருப்புகள், மிக நீண்ட குளிர்காலங்கள், சீக்கிரமே முடிந்துவிடும் வாய்ப்புகள் கொண்ட மாநிலம் இது.

இங்கே பெண் இவற்றுக்கு நடுவே வாழ்கிறாள்:

– பெரும் தனிமை – தொலைவான சேவைகள் – கடுமையான காலநிலை – சுமையான குடும்பப் பாத்திரங்கள் – மிகக் குறைந்த வேலைகள் – நசுக்கப்பட்ட பூர்வகுடிச் சமூகங்கள் – மறைந்திருக்கும் கிராமப்புற வறுமை

தென் டகோட்டா தீயதல்ல. அது இரக்கமின்றி யதார்த்தமானது. அந்த யதார்த்தத்தில், பெண்கள் இயல்பாகவே இருப்பார்கள் என்று எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறார்கள்.

லகோட்டா பூர்வகுடிக் காப்பகத்தின் பெண் – 38

வயது

பைன் ரிட்ஜ் ஒரு திறந்த காயம். கடும் வறுமை, வேலையின்மை, பலவீனமான பள்ளிகள், போதைப் பழக்கங்கள், ஆறாத வரலாற்றுக் காயங்கள்.

38 வயதான, நான்கு குழந்தைகளின் தாயான Alana, ஒக்லாலா லகோட்டா தேசத்தைச் சேர்ந்தவள். ஒரு சிறிய பள்ளியில் வேலை செய்கிறாள். அவளுடைய நாள் குடும்பம், வேலை, சமூகம், இடைவிடாத அவசரநிலைகள் ஆகியவற்றுக்கு நடுவே ஒரு சமநிலை விளையாட்டு.

பல சேவைகள் இல்லவே இல்லை. பல உதவிகள் வந்து சேர்வதில்லை. பலர் பழங்கால வலியுடனும் நிலையற்ற நிகழ்காலத்துடனும் வாழ்கிறார்கள்.

அவளுடைய இல்லாமை வரலாற்று ரீதியானது, அரசியல் ரீதியானது:

ஒரு மக்கள் கூட்டத்தைத் தாங்குவதற்காக அல்ல, அடைத்து வைப்பதற்காகவே அரசு அந்தக் காப்பகத்தைக் கட்டியது.

லகோட்டா பெண் தனக்குரியதாக இருக்கக் கூடாத ஒரு சுமையைச் சுமக்கிறாள்.

கிழக்குப் பகுதியின் விவசாயப் பெண் – 52 வயது

மாநிலத்தின் கிழக்குப் பகுதியில் மிகப் பெரிய பண்ணைகள் இருக்கின்றன. கணிக்க முடியாத வானிலை, விலங்குகள், இயந்திரங்கள், ஒருபோதும் சரியாகக் கூடிவராத கணக்குகள்.

Julie இந்தப் பண்ணைகளில் ஒன்றில் வாழ்கிறாள், வேலை செய்கிறாள். அவள் தன் கணவனுக்கு “உதவுவதில்லை”: வேலையில் பாதியை, அதற்கும் மேலாகவே, அவள் செய்கிறாள்.

– விலங்குகளைப் பராமரிக்கிறாள் – டிராக்டர்களை ஓட்டுகிறாள் – கணக்குகளை வைக்கிறாள் – பெரிய கூட்டுக் குடும்பங்களுக்குச் சமைக்கிறாள் – காலநிலை அவசரநிலைகளைக் கையாள்கிறாள் – உறைய வைக்கும் குளிர்காலங்களை எதிர்கொள்கிறாள் – இருப்புநிலைக் குறிப்புகளில் ஒருபோதும் இடம்பெறாத ஆயிரம் வேலைகளைச் செய்கிறாள்

அவளுடைய இல்லாமை கலாச்சார ரீதியானது:

அவளுடைய வேலை இன்றியமையாதது, ஆனால் “வீட்டு வேலை” என்று வரையறுக்கப்படுகிறது. வீட்டு வேலையாம், மண்ணாங்கட்டி: அது விவசாய வேலை, கடினமானது, இடைவிடாதது.

சிறு நகரப் பெண் – 44 வயது

மத்திய மேற்கின் நடுத்தர அளவு நகரங்களில் வாழ்க்கை அமைதியாகத் தோன்றுகிறது, ஆனால் அது அரித்துத் தின்னும் அமைதி.

Karen ரேபிட் சிட்டியில் வாழ்கிறாள். ஒரு பெரிய பல்பொருள் அங்காடியில் காசாளராக வேலை செய்கிறாள். குறைந்தபட்சச் சம்பளம், “வணிகத் தேவைக்கேற்ப” மாறும் வேலை நேரங்கள், உயரும் செலவுகள், குறைவான மாற்று வழிகள்.

அவளுடைய வாழ்க்கை இவற்றால் ஆனது:

– திரும்பத் திரும்ப ஒரே வேலை – கடக்க வேண்டிய நீண்ட தூரங்கள் – கலாச்சார நிகழ்வுகள் இல்லை – இங்கே மக்கள் தனிமையில் வாழ்வதால் சில நட்புகளே – சிக்கிக்கொண்டிருக்கும் ஓர் இடைவிடாத உணர்வு

அவளுடைய இல்லாமை புவியியல் ரீதியானது, உணர்வு ரீதியானது:

செய்வதற்கு வேலைகளுக்குக் குறைவில்லை; மற்ற எல்லாமே இல்லை.

மீண்டும் தொடங்க வந்த பெண் – 31 வயது

மீண்டும் தொடங்குவதற்குக் கட்டுப்படியாகும் ஓர் இடத்தைத் தேடிப் பல பெண்கள் தென் டகோட்டாவுக்கு வருகிறார்கள். குறைந்த வாடகை, அமைதியான தெருக்கள், அமைதி பற்றிய ஒரு மாயை.

Emma அவர்களில் ஒருத்தி. வாழ்க்கை மிகவும் செலவு மிகுந்ததாக இருந்த மேற்குக் கடற்கரையிலிருந்து வருகிறாள். இங்கே மீண்டும் தொடங்கலாம் என்று நினைத்தாள்.

பிறகு உண்மையைக் கண்டுகொண்டாள்: – சமூகம் இல்லை – ஆதரவு இல்லை – மிகக் குறைந்த வேலை – பெரும் தனிமை – களைப்படைய வைக்கும் குளிர்காலம் – எல்லாவற்றிலிருந்தும் தூரம்.

அவளுடைய இல்லாமை உறவு சார்ந்தது:

அவள் இடத்தைக் கண்டுகொண்டாள், ஆனால் வாழ்க்கையைக் கண்டுகொள்ளவில்லை.

பின்னுரை – தென் டகோட்டா

தென் டகோட்டா எதிர்த்து நிற்கும் நிலம். எதிர்த்து நிற்பதில் பெண்களே முதலாவது, அங்கீகரிக்கப்படுவதில் கடைசி.

பூர்வகுடிக் காப்பகங்களில், பண்ணைகளில், சிறிய நகரங்களில், அவளுடைய வாழ்க்கை பாதுகாப்பு வலை இல்லாத ஒரு சமநிலை விளையாட்டு: ஒரு தவறான அடி அவளுக்கு எல்லாவற்றையும் இழக்கச் செய்யலாம்.

பெண்களிடம் ஒரு பெரும் பொறுப்பை ஒப்படைத்துவிட்டு, அதை எதிர்கொள்ள அவர்களைத் தனியே விட்டுவிடும் மாநிலம் இது.

சிந்தனை – தென் டகோட்டா

இங்கே பெண்களின் இல்லாமை நேரடியான சமூக மோதலிலிருந்து எழுவதில்லை. மூன்று காரணிகளின் கூட்டுத்தொகையிலிருந்து எழுகிறது:

– பரந்த, தனிமைப்படுத்தும் நிலப்பரப்பு – கனமான, தீர்க்கப்படாத வரலாறு – இறுக்கமான, இயல்பாக எடுத்துக்கொள்ளப்படும் பாத்திரங்கள்

பெண்கள் கண்ணுக்குத் தெரியாதவர்களாக இருக்கிறார்கள், ஏனென்றால் அவர்களுடைய போராட்டங்கள் “இயல்பானவை” என்று பார்க்கப்படுகின்றன. அதுதான் பிரச்சினை.

இந்த அத்தியாயம் ஒரு விஷயத்தைத் தெளிவுபடுத்துகிறது: தென் டகோட்டா பெண்கள் வேலை செய்யாத இடம் அல்ல. பெண்கள் எல்லோரையும்விட அதிகமாக உழைத்து, மிகக் குறைவாக அங்கீகரிக்கப்படும் இடம்.

டென்னசி

டென்னசி இசையின், புழுதியின், மலைகளின், விவிலியப் பட்டையின், வயல்களின், நவீனமாக ஆகப் போராடும் நகரங்களின், ஒருபோதும் மாற விரும்பாத உள்நாட்டுப் பகுதியின் மாநிலம். இங்கே பெண்கள் எதிரெதிரான இரண்டு சக்திகளுக்கு நடுவே சிக்கி வாழ்கிறார்கள்: நவீனத்தின் உந்துதல் (நாஷ்வில், மெம்பிஸ்), மரபின் சுவர் (மற்ற எல்லாமே).

நகரங்கள் வளர்கின்றன. புறநகர்கள் தேங்கியே இருக்கின்றன. மதம் அரசியலுக்குள் நுழைகிறது, அரசியல் தனிப்பட்ட வாழ்க்கைக்குள் நுழைகிறது. பெண்கள் பழங்கால விதிகள், குறைந்த சம்பளங்கள், அரிதான சேவைகள், பதிலுக்கு எதையும் தராமல் அளவுக்கு மீறிக் கோரும் சமூகங்கள் ஆகியவற்றுக்கு நடுவே மாட்டிக்கொள்கிறார்கள்.

பார்வையிட அழகான நாடு, ஆனால் வாழ்வதற்குச் சிக்கலானது.

நாஷ்வில் பெண் – 29 வயது

நாஷ்வில் கன்ட்ரி இசையின் தலைநகரம், ஆனால் மாயைகளின் தலைநகரமும்கூட. “பெரிய ஆளாக” ஆக ஆயிரக்கணக்கான இளைஞர்கள் வருகிறார்கள்; குறைந்த சம்பள வேலைகளிலும், கடினமான இரவு வாழ்க்கையிலும், முடிவில்லாத பணி நேரங்களிலும் முடிகிறார்கள்.

வளர்ந்துவரும் கலைஞர்கள் ஒவ்வோர் இரவும் நிகழ்ச்சி நடத்தும் ஒரு பாரில் Jessica பரிமாறுபவளாக வேலை செய்கிறாள். நள்ளிரவைத் தாண்டும் பணி நேரங்களில் வேலை செய்கிறாள், புகையைச் சுவாசிக்கிறாள், அளவுக்கு மீறிப் பேசும் வாடிக்கையாளர்களைப் பார்த்துப் புன்னகைக்கிறாள், களைப்புடன் வீடு திரும்புகிறாள்.

நகரம் இசையைப் பற்றிப் பேசுகிறது. அவள் வாடகையைப் பற்றிப் பேசுகிறாள்.

அவளுடைய இல்லாமை பொருளாதார ரீதியானது, கலாச்சார ரீதியானது:

அவள் கனவுக்கு எரிபொருள் தரும் அமைப்பின் ஒரு பகுதி, ஆனால் அந்தக் கனவுக்குள் நுழைய அவளுக்கு வழி இல்லை.

மெம்பிஸின் ஆப்பிரிக்க அமெரிக்கப் பெண் – 43

வயது

மெம்பிஸ் பிரம்மாண்டமான ஆன்மா கொண்ட நகரம்: ப்ளூஸ், சோல், கறுப்பின வரலாறு. ஆனால் அமெரிக்காவின் மிக ஏழ்மையான, மிகச் சமத்துவமற்ற நகரங்களில் ஒன்றும்கூட.

Aisha ஒரு கடினமான பகுதியில் உள்ள ஒரு தொடக்கப் பள்ளியில் வேலை செய்கிறாள். பல குடும்பங்கள் விளிம்பில் வாழ்கின்றன; கல்வியால் மட்டுமே குணப்படுத்த முடியாத காயங்களுடன் பல குழந்தைகள் வருகிறார்கள்.

அவள் எல்லாவற்றையும் தாங்குகிறாள்: – வகுப்புப் பிரச்சினைகள் – இல்லாத குடும்பங்கள் – நிதிப் பற்றாக்குறை – சிக்கலான பகுதி – முழுப் பொறுப்பு.

அவளுடைய இல்லாமை சமூக ரீதியானது, இன ரீதியானது:

அவள் சமூகத்தின் மையத்தில் இருக்கிறாள், ஆனால் அரசு அவளைப் பள்ளி இயந்திரத்தின் ஒரு பகுதியாக மட்டுமே கருதுகிறது.

கிராமப்புறப் பெண் – 50 வயது

நாஷ்வில்லுக்கும் மெம்பிஸுக்கும் வெளியே இன்னும் கடுமையான ஒரு டென்னசி இருக்கிறது: ஏழ்மையான கிராமங்கள், சிதறிய வீடுகள், திறந்து மூடும் கடைகள், உடல் உழைப்பு, இருக்கும் ஒரே நிறுவனங்களாகத் தேவாலயங்கள்.

Brenda தெற்கு அப்பலாச்சியாவில் ஒரு சிறிய நகரத்தில் வாழ்கிறாள். அங்கேயே வளர்ந்தாள்; இரண்டு வளர்ந்த பிள்ளைகளும், விட்டுவிட்டு வேலை செய்யும் ஒரு கணவனும் இருக்கிறார்கள்.

அவள் எல்லாவற்றையும் கவனித்துக்கொள்கிறாள்: – வீடு – வயதான பெற்றோர் – வெளி வேலைகள் – பராமரிப்பு – ஒரு கடையில் அவ்வப்போது சில பணி நேரங்கள்.

அவளுடைய இல்லாமை புவியியல் ரீதியானது:

அவள் வாய்ப்புகளின் வரைபடத்துக்கு வெளியே வாழ்கிறாள். அவளுக்கு மாற்று வழிகள் இல்லை. அவளுக்கு இடைவெளிகள் இல்லை.

தனியார் சுகாதாரத்தில் சிக்கிய பெண் – 37

வயது

காப்பீடு இல்லாதவர்களுக்கு மிக மோசமான சுகாதார அமைப்புகளில் ஒன்று டென்னசியில் இருக்கிறது. தாங்க முடியாத செலவுகள், குறைவான ஆதரவு, ஏராளமான தனியார் மருத்துவமனைகள்.

Michelle ஒரு மருத்துவமனையில் உதவியாளராக வேலை செய்கிறாள். பணம் செலுத்த முடியாத நோயாளிகளை, சிகிச்சையைத் தள்ளிப்போடும் மனிதர்களை, மிகத் தாமதமாக வரும் தாய்மார்களை ஒவ்வொரு நாளும் பார்க்கிறாள்.

ஆனால் அவளும் நடுவில்தான் இருக்கிறாள்: மிகக் குறைந்த காப்பீடு, போதாத சம்பளம், தனிப்பட்ட மருத்துவக் கடன்கள்.

அவளுடைய இல்லாமை மருத்துவ ரீதியானது:

அவள் பராமரிப்புத் துறையில் வேலை செய்கிறாள், ஆனால் தனக்குச் சிகிச்சை பெற அவளால் முடியாது.

பின்னுரை – டென்னசி

டென்னசி மேற்பரப்பில் மாறும், ஆனால் உள்ளே இறுக்கமாகவே இருக்கும் மாநிலம்.

பெரிய நகரங்கள் புதிய வேகங்களைத் திணிக்கின்றன, கிராமப்புறங்கள் பழைய மரபுகளைத் திணிக்கின்றன. நடுவில், பெண்கள் எல்லாவற்றையும் ஒன்றாகப் பிடித்து வைத்திருக்கிறார்கள்:

– பலவீனமான குடும்பங்கள் – நிலையற்ற பொருளாதாரம் – பலவீனமான கல்வி – தாங்க முடியாத சுகாதாரச் செலவு – தீர்ப்பளிக்கும் மதம் – போதாத சம்பளங்கள்

அவள் எல்லா இடங்களிலும் இருக்கிறாள், ஆனால் யாராலும் அங்கீகரிக்கப்படுவதில்லை.

சிந்தனை – டென்னசி

இங்கே பெண்களின் இல்லாமை இரட்டைச் சுமையிலிருந்து எழுகிறது: வரலாற்றின் சுமை, மதத்தின் சுமை.

பெண்கள் பழங்காலக் கடமைகளுக்கும் நவீனப் பிரச்சினைகளுக்கும் நடுவே, பாதுகாப்போ தப்பிக்கும் வழிகளோ இல்லாமல் வாழ்கிறார்கள்.

பெண்களின் மீள்திறன் இயற்கையானது, தவிர்க்க முடியாதது, வெளிப்படையானது என்பதுபோல இயல்பாக எடுத்துக்கொள்ளப்படும் நாடு இது. அது அப்படியல்ல.

பலர் சொல்லத் தவிர்ப்பதை இந்த அத்தியாயம் தெளிவாக்குகிறது: ஒரு பெண்ணின் வலிமை, அவளுக்கு உரியதைக் கொடுக்காமல் இருப்பதற்கான சாக்கு அல்ல.

டெக்சஸ்

டெக்சஸ் எல்லா வகையிலும் பெரியது: நிலப்பரப்பு, பணம், மதம், பெருமிதம், முரண்பாடுகள். மிகப் பணக்கார மாநிலங்களில் ஒன்று, அதே நேரத்தில் மிகச் சமத்துவமற்றவற்றில் ஒன்று. பின்னோக்கிப் பார்க்கும் அரசியல் மனப்போக்கு கொண்ட ஒரு பொருளாதார வல்லரசு. பெண்கள் இவற்றுக்கு நடுவே உயிர்வாழ வேண்டிய ஓர் இடம்:

– சுமையான சட்டங்கள் – இறுக்கமான குடும்பப் பாத்திரங்கள் – சமாளிக்க முடியாத நகரங்கள் – முடிவில்லாத புறநகர்கள் – மறைந்திருக்கும் கிராமப்புற வறுமை – இன்றியமையாதவை ஆனால் புறக்கணிக்கப்படும் குடியேறிகளின் சமூகங்கள் – உயரும் செலவுகள் – இல்லாத பாதுகாப்புகள்

வெளியிலிருந்து பார்த்தால் டெக்சஸ் உங்களை வியக்க வைக்கும். உள்ளிருந்து அனுபவித்தால் அது உங்களை வியக்க வைக்காது.

ஹூஸ்டனின் லத்தீன் அமெரிக்கப் பெண் – 33 வயது

ஹூஸ்டன் அமெரிக்காவின் மிகப் பன்முகத்தன்மை கொண்ட நகரங்களில் ஒன்று. ஆனால் அடிமட்டத்தில் இருப்பவர்களுக்கு மிகக் கடினமான நகரங்களில் ஒன்றும்கூட. Maribel எல் சால்வடாரைச் சேர்ந்தவள். ஒரு முதியோர் பராமரிப்பு மையத்தில் வேலை செய்கிறாள். பணி நேரங்கள் கடுமையானவை, ஆதரவு குறைவு, போக்குவரத்து நெரிசல் ஒவ்வொரு நாளும் உங்கள் வாழ்க்கையின் மணி நேரங்களைத் தின்றுவிடுகிறது.

ஹூஸ்டன் மிகப் பெரியது: பெரும் தூரங்கள், நம்ப முடியாத பேருந்துகள், கடுமையான வானிலை. இங்கே ஓரிடத்திலிருந்து இன்னோர் இடத்துக்குப் போவதே ஒரு வேலை.

Maribel தன் குடும்பத்துக்குப் பணம் அனுப்புகிறாள், தன் குழந்தைகளை வளர்க்கிறாள், எல்லாவற்றையும் பொறுத்துக்கொள்கிறாள்.

அவளுடைய இல்லாமை பொருளாதார ரீதியானது, நகர்ப்புறம் சார்ந்தது:

நகரம் அவளைப் பயன்படுத்துகிறது, ஆனால் அவளைப் பாதுகாப்பதில்லை.

எண்ணெய் வயல்களின் வெள்ளையினப் பெண் – 41 வயது

எண்ணெய் நகரங்கள் பார்வைக்கு மட்டுமே பணக்காரத்தனமானவை. அவற்றுக்குப் பின்னால் நாசமாக்கும் பணி நேரங்கள், விபத்துகள், போதைப்பொருட்கள், பலவீனமான குடும்பங்கள்.

Amy ஒடெசாவில் வாழ்கிறாள். அவள் கணவன் எண்ணெய்க் கிணற்றுத் தளங்களில் வேலை செய்கிறான், வாரக்கணக்கில் காணாமல் போகிறான், நொறுங்கிப்போய் அல்லது பதற்றத்துடன் திரும்புகிறான்.

அவள் எல்லாவற்றையும் செய்கிறாள்: – குழந்தைகள் – வீடு – கட்டணங்கள் – அவசரநிலைகள் – பெரிய குடும்பம் – குழப்பம் – இடைவிடாத பதற்றம்.

எண்ணெய்ச் செல்வம் ஒருபோதும் அவள் கைகளுக்கு வந்து சேர்வதில்லை.

அவளுடைய இல்லாமை தொழில்துறை சார்ந்தது:

டெக்சஸ் எண்ணெயைக் கொண்டாடுகிறது, ஆனால் அதன் மனித விலையைச் சுமப்பவர்களைக் கொண்டாடுவதில்லை.

சுகாதாரப் பாதுகாப்பு இல்லாத பெண் – 35

வயது

பெண்களின் சுகாதாரம் தொடர்பாக டெக்சஸில் மிகக் கடுமையான சட்டங்கள் இருக்கின்றன. அணுகுவது கடினம், செலவுகள் அதிகம், சேவைகள் குறைவு. பல பெண்களுக்கு, இருப்பதை வைத்துச் சமாளிப்பதே ஒரே வழி.

35 வயதான Chelsea லபக்கில் வாழ்கிறாள். அவளுக்கு ஓர் எழுத்தர் வேலை இருக்கிறது, ஆனால் அவளுடைய காப்பீடு மிகக் குறைவு; ஒவ்வொரு தீவிரமான மருத்துவப் பரிசோதனையும் ஒரு கடனாகிவிடுகிறது.

அவள் புறக்கணிக்கும் நாள்பட்ட வலி அவளுக்கு இருக்கிறது. பல ஆண்டுகளாகத் தள்ளிப்போட்டு வரும் பரிசோதனைகள் இருக்கின்றன. நோயைவிடக் கட்டணச்சீட்டுக்கே அவள் அதிகம் பயப்படுகிறாள்.

அவளுடைய இல்லாமை சுகாதார ரீதியானதும் அரசியல் ரீதியானதும் ஆகும்:

அரசு அவளுடைய உடலைக் கட்டுப்படுத்துகிறது, ஆனால் அதைக் குணப்படுத்துவதில்லை.

ஆவணமற்ற குடியேறிப் பெண் – 28

வயது

Carolina சான் அன்டோனியோவில் வாழ்கிறாள். அலுவலகங்களையும் வீடுகளையும் சுத்தம் செய்யும் வேலை செய்கிறாள். ரொக்கம். எப்போதும் ரொக்கம்.

பயம் இடைவிடாதது: காவல்துறையைப் பற்றி, குடியேற்றத் துறையைப் பற்றி, சுரண்டும் முதலாளிகளைப் பற்றி, தீர்ப்பளிக்கும் அண்டை வீட்டாரைப் பற்றி.

அவளிடம் திறமைகள், வலிமை, அறிவு இருக்கின்றன, ஆனால் அவளுக்கு உரிமைகள் இல்லை. அரசுக்கு அவள் இல்லவே இல்லை. நகரத்துக்கு அவள் இன்றியமையாதவள்.

அவளுடைய இல்லாமை சட்ட ரீதியானது:

டெக்சஸில் குடியேறிப் பெண் முழுத் துறைகளையும் நடத்துகிறாள், ஆனால் யாரும் அவளை அங்கீகரிப்பதில்லை.

பின்னுரை – டெக்சஸ்

டெக்சஸ் பெரியது, முரண்பாடுகள் நிறைந்தது: பணக்காரத்தனமும் ஏழ்மையும், நவீனமும் பின்தங்கியதும், வலிமையும் இரக்கமின்மையும்.

மாநிலத்தின் பலவீனமான பகுதியைப் பெண்கள் தாங்குகிறார்கள்: – சமாளிக்க முடியாத நகரங்கள் – முடிவில்லாமல் நீளும் புறநகர்கள் – எண்ணெய்த் தளங்கள் – ஏழ்மையான பள்ளிகள் – நெரிசலான வீடுகள் – குறைந்த சம்பளங்கள் – கட்டுப்படுத்தும் சட்டங்கள்.

அவள் எல்லா இடங்களிலும் இருக்கிறாள், ஆனால் தேவையில்லாதவளாகக் கருதப்படுகிறாள்.

சிந்தனை – டெக்சஸ்

இங்கே பெண்களின் இல்லாமை மூன்று பிரம்மாண்டமான சக்திகளின் இணைப்பிலிருந்து எழுகிறது: பொருளாதாரம், கலாச்சாரம், அரசியல்.

பெண்கள் தங்கள் சொந்த மன உறுதியால் வலிமையாக இருக்க வேண்டிய இடம் டெக்சஸ். ஆண்களுக்குச் சுதந்திரம் வாக்களிக்கப்பட்டு, பெண்களிடம் எதிர்ப்புத் தன்மை கோரப்படும் இடம்.

பெண்களைத் தூண்களாகக் கோரி, ஆனால் மாற்றக்கூடிய வளங்களாக நடத்தும் மாநிலம் இது.

டெக்சஸ் பெண்களை அழிப்பதில்லை: அவர்களை விழுங்குகிறது.

யூட்டா

யூட்டா ஒரு முரண்பாடு. மக்கள் அதை ஒரு சரியான மாநிலமாகப் பார்க்கிறார்கள்: பெரிய குடும்பங்கள், அமைதியான நகரங்கள், கண்கவர் மலைகள், எங்கும் ஒழுங்கு. இந்த முகப்புக்குப் பின்னால் பெரும் சமூக அழுத்தம் இருக்கிறது, குறிப்பாகப் பெண்கள் மீது. மோர்மன் திருச்சபையின் ஆதிக்கம் இறுக்கமான பாத்திரங்களை, துல்லியமான எதிர்பார்ப்புகளை, இப்படி இருக்க வேண்டிய ஒரு பெண் மாதிரியை உருவாக்குகிறது:

– தாய் – மனைவி – கல்வி தருபவள் – எப்போதும் புன்னகைப்பவள் – எப்போதும் கிடைப்பவள் – ஒருபோதும் மோதலில் இல்லாதவள்

அந்த மதத்தைச் சேராதவர்களும் அந்த நிழலுக்குக் கீழேதான் வாழ்கிறார்கள்.

யூட்டா பாதுகாப்பானது, ஆம். ஆனால் தோன்றுவதுபோல அவ்வளவு சுதந்திரமானது அல்ல.

அழுத்தத்தில் இருக்கும் மோர்மன் பெண் – 31 வயது

Emily ஒரு மரபுவழி மோர்மன் சமூகத்தில் வளர்ந்தாள். 22 வயதில் திருமணம் ஆனது; முப்பது வயதுக்கு முன்பே மூன்று குழந்தைகள். அவளுடைய வாழ்க்கை துல்லியமான விதிகளால் ஆளப்படுகிறது: சேவை, குடும்பம், விசுவாசம், ஒழுங்கு, அமைதி.

வெளியே, அவள் குறைசொல்ல முடியாதவள். உள்ளே, அவள் களைத்துப்போயிருக்கிறாள்.

அவளால் குறைகூற முடியாது, உதவி கேட்க முடியாது, களைப்பாக இருக்கிறது என்று சொல்ல முடியாது. ஏனென்றால் “நீ களைப்படையக் கூடாது.”

அவளுடைய இல்லாமை ஆன்மீக ரீதியானது, கலாச்சார ரீதியானது:

அமைப்பு அவளுடைய அகவுலகை எதிர்பார்க்கவில்லை, அவளுடைய பாத்திரத்தை மட்டுமே.

மத நம்பிக்கையற்ற, நீரோட்டத்துக்கு

எதிராக வாழும் பெண் – 39 வயது Sandra மோர்மன் அல்ல. அவள் சந்தைப்படுத்தல் துறையில் வேலை செய்கிறாள். அவளுக்கு ஒரு மகள் இருக்கிறாள், விவாகரத்து ஆனவள், தன் சொந்த விதிகளின்படி வாழ்கிறாள். யூட்டாவில் “வித்தியாசமானவள்” என்று கருதப்பட அது போதும். சமூக உறவுகள் கடினமானவை. மரபுவழிக் குடும்பங்கள் அவளைச் சேர்த்துக்கொள்வதில்லை, பல நட்புகள் மேலோட்டமானவை, பணியிடங்கள் தீர்ப்புகளால் நிறைந்திருக்கின்றன.

அவளுடைய இல்லாமை சமூக ரீதியானது:

வழக்கமான வரையறைக்கு வெளியே இருப்பது என்றால் வட்டத்துக்கு வெளியே இருப்பது.

லத்தீன் அமெரிக்கக் குடியேறிப் பெண் – 34 வயது

யூட்டாவில் பெரும் எண்ணிக்கையில், பெரும்பாலும் கண்ணுக்குத் தெரியாத லத்தீன் அமெரிக்க மக்கள் இருக்கிறார்கள். Ana ஓர் உணவுப் பொதியிடல் ஆலையில் வேலை செய்கிறாள். பன்னிரண்டு மணி நேரப் பணிகள், குளிர்ந்த சூழல், உறைந்துபோன கைகள், குறைந்த சம்பளம்.

உள்ளூர்ச் சமூகம் மரியாதையானது, ஆம், ஆனால் தொலைவானது. ஒருங்கிணைப்பு மிகக் குறைவு. சேவைகள் குறைவு. வீட்டுச் செலவுகள் ஒவ்வோர் ஆண்டும் உயர்கின்றன.

Ana வேலை செய்வதற்காகவே வாழ்கிறாள், தன் குடும்பத்துக்குப் பணம் அனுப்புகிறாள். அதற்கு மேல் எதுவும் இல்லை.

அவளுடைய இல்லாமை பொருளாதார ரீதியானது, கலாச்சார ரீதியானது:

அவள் மாநில இயந்திரத்தின் ஒரு பகுதி, ஆனால் மாநிலம் அவளை அங்கீகரிப்பதில்லை.

மலைக் கிராமங்களின் பெண் – 50 வயது

யூட்டாவின் மலைப் பகுதிகளில் வாழ்க்கை பார்ப்பதற்கு அழகானது, ஆனால் வாழ்வதற்கு மிகக் கடினமானது.

Karen 2,000 பேர் வாழும் ஒரு நகரத்தில் வாழ்கிறாள். ஒரு பள்ளியில் வேலை செய்கிறாள்; எல்லாவற்றுக்கும் பல மைல்கள் பயணிக்கிறாள்: மருத்துவர், பல்பொருள் அங்காடி, மருந்தகம்.

சமூகம் மூடியது. தனிமை இடைவிடாதது. குளிர்காலங்கள் நீண்டவை, குளிர்ந்தவை, மௌனமானவை.

அவளுடைய இல்லாமை புவியியல் ரீதியானது:

இடம் பரந்தது, ஆனால் அவளுடைய வாழ்க்கை வெளியேறும் வழியே இல்லாத ஒரு சிறிய அறை.

பின்னுரை – யூட்டா

யூட்டா குறைசொல்ல முடியாத ஒரு பிம்பத்தைக் கட்டியெழுப்பிய மாநிலம்: குடும்பம், ஒழுங்கு, நிலைத்தன்மை.

எல்லாம் உண்மைதான். ஆனால் அந்தப் பிம்பத்துக்குப் பின்னால், பலவீனத்துக்கோ, தேர்வுகளுக்கோ, இடைவெளிகளுக்கோ உரிமை இல்லாமல் இறுக்கமான அமைப்புகளைத் தாங்கிப் பிடிக்கும் பெண்கள் இருக்கிறார்கள்.

யூட்டா வடிவத்தைப் பாதுகாக்கிறது, மனிதரை அல்ல.

சிந்தனை – யூட்டா

யூட்டாவில் பெண்களின் இல்லாமை மோதலிலிருந்து பிறப்பதில்லை. மென்மையான கட்டுப்பாட்டிலிருந்து வருகிறது, நீ எப்படி இருக்க வேண்டும் என்று புன்னகையுடன் சொல்லும் வகையிலான கட்டுப்பாடு.

இங்கே பெண் சரியானவளாக இருக்க வேண்டும். சுதந்திரமானவளாக அல்ல. சரியானவளாக.

இந்த அத்தியாயம் அதை அப்பட்டமாக்குகிறது: ஓர் இடம் பாதுகாப்பாக, சுத்தமாக, ஒழுங்காக இருந்தும் உங்கள் மூச்சைப் பறித்துவிட முடியும்.

யூட்டா பெண்களைத் தண்டிப்பதில்லை. அவர்களை வழிநடத்துகிறது. தேர்ந்தெடுக்க முடியாதபோது, வழிநடத்துதல் என்பது அழிப்பதற்கான இன்னொரு வழி மட்டுமே.

வெர்மான்ட்

வெர்மான்டில் காடுகள், மர வீடுகள், முடிவில்லாத பனி, மௌனமான குன்றுகள், எல்லோருக்கும் எல்லோரையும் தெரிந்த சிறிய நகரங்கள் இருக்கின்றன. அது முற்போக்கான, அமைதியான, பாதுகாப்பான மாநிலம். ஆனால் தனிமைப்பட்டது, செலவு மிகுந்தது, அடைவதற்குக் கடினமானது, தன் மெதுவான வேகத்தில் இறுக்கமானது.

பெண் மூன்று வெவ்வேறு நிலைமைகளைத் தாங்குகிறாள். – புவியியல் தனிமை – தாங்க முடியாத வாழ்க்கைச் செலவு – உண்மையான சேவைகளின் பற்றாக்குறை

இது தன்னை “அமைதியானது” என்று விற்கும் மாநிலம், ஆனால் அந்த அமைதி பெரும்பாலும் மாற்று வழிகள் இல்லாததன் விளைவு மட்டுமே.

இங்கே பெண் யாரோ அவளை அழிப்பதால் மறைந்துபோவதில்லை. யாரும் அவளை அடைவதில்லை என்பதால் மறைந்துபோகிறாள்.

மலைகளில் தனியாக வாழும் பெண் – 47

வயது

Claire மான்ட்பீலியர் அருகே ஒரு குன்றின் மேல் உள்ள வீட்டில் வாழ்கிறாள். அது காதல் கதைத் தனிமை அல்ல. அது உண்மையான தனிமை.

குளிர்காலம்: பனி, இருள், உறைந்த சாலைகள். கோடைக்காலம்: தூரம், அருகில் யாரும் இல்லை, உடனடி உதவி இல்லை.

அவள் எல்லாவற்றையும் தானே செய்கிறாள்: – விறகு – கார் – திட்டமிட்ட கடைப் பொருட்கள் வாங்குதல் – பராமரிப்பு – அவசரநிலைகள்.

அது சுதந்திரம்போலத் தோன்றுகிறது. அது அன்றாட உயிர்வாழ்தல்.

அவளுடைய இல்லாமை புவியியல் ரீதியானது:

உலகம் மிகத் தொலைவில் இருக்கிறது.

உள்ளூர்க் கூட்டுறவுகளில் வேலை செய்யும் பெண் – 35

வயது வெர்மான்ட் “நிலைத்தன்மை” என்ற கருத்தை நேசிக்கிறது. கூட்டுறவுகள், குறுகிய விநியோகச் சங்கிலிகள், உள்ளூர்ப் பொருட்கள்.

அந்தப் பிம்பத்துக்குப் பின்னால் குறைவான ஊதியம் பெறும் உழைப்பு இருக்கிறது.

Emily ஒரு விவசாயக் கூட்டுறவில் வேலை செய்கிறாள். அது கடினமான வேலை, குளிர், சுமாரான சம்பளம். வாழ்க்கைச் செலவு வானளாவியது: வாடகை, உணவு, பெட்ரோல்.

“வெர்மான்ட் ஒரு முன்மாதிரி” என்று கதையாடல் சொல்கிறது. அவளுக்கு, வெர்மான்ட் எந்த மாதத்திலும் சரிந்துவிடக்கூடிய ஒரு பலவீனமான சமநிலை.

அவளுடைய இல்லாமை பொருளாதார ரீதியானது:

காதல் கற்பனைப் பார்வை அவளுடைய உண்மையான உழைப்பை அழித்துவிடுகிறது.

ஒரு குடும்பத்தைப் பூஜ்ஜிய

ஆதரவுடன் தாங்கும் பெண் – 39 வயது Sarah பர்லிங்டனில் வாழ்கிறாள். இரண்டு குழந்தைகள், ஒரு சிறு நிறுவனத்தில் வேலை, விட்டுவிட்டு வந்துபோகும் ஒரு முன்னாள் கணவன்.

வெர்மான்ட் முற்போக்கானது, ஆம், ஆனால் சேவைகள் மெதுவானவை, அரிதானவை, தொலைவானவை. பள்ளிகள் தடுமாறுகின்றன, சுகாதாரம் செலவு மிகுந்தது, நிதி உதவி மிகக் குறைவு.

ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு மௌனப் போர்: எல்லாவற்றையும் தனியாக ஒழுங்குபடுத்துவது, பரந்த ஒரு நிலப்பரப்பில் நகர்வது, பாதுகாப்பு வலை இல்லாமல் அவசரநிலைகளை எதிர்கொள்வது.

அவளுடைய இல்லாமை நிறுவன ரீதியானது:

அரசு ஆதரவைப் பற்றி நிறையப் பேசுகிறது, ஆனால் கொஞ்சமே தருகிறது.

நகரத்தை விட்டு ஓடி, தான் புதிதாகத் தொடங்குவதாகத்

தன்னையே ஏமாற்றிக்கொள்ளும் பெண் – 31 வயது அமைதியைத் தேடிப் பலர் வெர்மான்டுக்கு வருகிறார்கள். அமைதியான வீடுகள், இயற்கை, மெதுவான வாழ்க்கை வேகம்.

Olivia பாஸ்டனிலிருந்து வந்தாள். சமநிலையைக் கண்டுகொள்வாள் என்று நினைத்தாள். அவள் கண்டது ஏறிக்கொண்டே போகும் விலைகள், தனிமை, குறைவான வேலை வாய்ப்புகள். நிலக்காட்சி பிரமிக்க வைக்கிறது. ஆனால் உங்களுக்குச் சமூகம், துடிப்பு, வாய்ப்பு தேவைப்பட்டால், இங்கே எதுவும் இல்லை.

அவளுடைய இல்லாமை ஒருங்கிணைப்பு சார்ந்தது:

வெர்மான்ட் வரவேற்கிறது, ஆனால் திறந்துகொள்வதில்லை.

பின்னுரை – வெர்மான்ட்

வெர்மான்ட் என்பது மௌனம், தூய காற்று, ஆழ்ந்த சிந்தனை. ஆனால் அது தூரமும், தாங்க முடியாத செலவுகளும், உணர்வுத் தனிமையும்கூட.

ஏற்கெனவே நிறைய வைத்திருப்பவர்களுக்கு மட்டுமே இயங்கும் ஒரு மாநிலத்தின் விரிசல்களில் பெண்கள் வாழ்கிறார்கள்:

– பணம் – நிலைத்தன்மை – உறவுகள் – உடல்நலம்

இவை எல்லாம் இல்லாதவர்களுக்கு, இங்கே வாழ்க்கை தனிமையான, செங்குத்தான ஒரு பாதையாகிவிடுகிறது.

சிந்தனை – வெர்மான்ட்

வெர்மான்டில் பெண்களின் இல்லாமை கடுமையான மாநிலங்களில் இருப்பதுபோல வெளிப்படையானது அல்ல. அது நுட்பமானது. நேர்த்தியானது. மறைந்திருப்பது.

அது மூன்று காரணிகளிலிருந்து எழுகிறது:

– எளிமை பற்றிய கட்டுக்கதை, இது களைப்பை அழிக்கிறது – அமைதியின் விலை, இதை எல்லோராலும் தாங்கிக்கொள்ள முடியாது – உணர்வுத் தூரம், இது தேவையில் இருப்பவர்களைத் தனிமைப்படுத்துகிறது

இந்த அத்தியாயம் வடிகட்டாமல் சொல்கிறது: இயற்கை போதுமான பாதுகாப்பு அல்ல. மௌனம் எப்போதும் அமைதி அல்ல. சில நேரங்களில் அது செவிகொடுக்காததன் விளைவு மட்டுமே.

வர்ஜீனியா

வர்ஜீனியா இரண்டு தளங்களில் இருக்கும் மாநிலம்: – நிறுவனத் தளம் (வாஷிங்டன் DC கல்லெறி தூரத்தில்தான்) – கிராமப்புறத் தளம் (அப்பலாச்சியாவும் பின்தங்கிய பகுதிகளும்)

அது அமெரிக்க வரலாற்றின் தொட்டில், ஆனால் நவீனச் சமத்துவமின்மைகள் மிகத் தெளிவாகத் தெரியும் இடங்களில் ஒன்றும்கூட: எங்கும் நிறைந்த ராணுவம், அதிகாரத்துவம், வடக்கில் குவிந்த செல்வம், தென்மேற்கில் வறுமை, துடிப்பான பல்கலைக்கழக நகரங்கள், தேங்கிய புறநகர்கள்.

இங்கே பெண் மூன்று முனைகளை எதிர்கொள்கிறாள்:

– நிறுவனங்களின் சுமை – மரபுகளின் சுமை – பகுதிகளுக்கு இடையிலான வேறுபாடுகளின் சுமை

மாநிலத்தின் ஒவ்வொரு பகுதியிலும் அவள் இன்றியமையாத இருப்பு, ஆனால் ஒவ்வொரு பகுதியும் அவளிடம் கோரும் பாத்திரத்துக்குள் அவள் உறிஞ்சப்படுகிறாள்.

வடக்கின் பணக்காரப் பெண் – 34 வயது

வடக்கு வர்ஜீனியா வாஷிங்டனில் வேலை செய்பவர்களின் இருப்பிடம்: அதிகாரிகள், பகுப்பாய்வாளர்கள், கூட்டாட்சி ஊழியர்கள், ஒப்பந்ததாரர்கள்.

Elena அரசுடன் தொடர்புடைய ஒரு நிறுவனத்தில் வேலை செய்கிறாள். நல்ல சம்பளம், பதவி உயர்வு வாய்ப்புகள், சாத்தியமற்ற வாழ்க்கை.

வாழ்க்கைச் செலவு மிக அதிகம்: கட்டுக்கடங்காத வாடகைகள், மணி நேரங்களைத் தின்னும் போக்குவரத்து நெரிசல், உறிஞ்சி எடுக்கும் வேலை அட்டவணை.

இங்கே பெண் ஏழை அல்ல. அவள் களைத்துப்போயிருக்கிறாள்.

அவளுடைய இல்லாமை தொழில் ரீதியானது:

அமைப்புகளை இயங்க வைக்க எல்லோரும் அவளைத் தேடுகிறார்கள், ஆனால் முழுமையான சோர்விலிருந்து யாரும் அவளைப் பாதுகாப்பதில்லை.

ரிச்மண்டின் ஆப்பிரிக்க அமெரிக்கப் பெண் – 39

வயது

ரிச்மண்ட் இன்னும் ஒரு காலைத் தன் வரலாற்றில் வைத்து வாழும் நகரம்: இனப் பிரிவினை, பகுதிகளைப் பிரிக்கும் கண்ணுக்குத் தெரியாத கோடுகள், தடுமாறும் பள்ளிகள், பெரும் ஏற்றத்தாழ்வுகள்.

Amina ஒரு மருத்துவமனையில் செவிலியராக வேலை செய்கிறாள். கடினமான பணி நேரங்கள், சிரமமான நோயாளிகள், சவாலான பகுதி. ஒவ்வொரு நாளும் ஓட்டம்.

ரிச்மண்ட் மறுபிறப்பில் இருக்கும் நகரம், ஆனால் அந்த மறுபிறப்பு எப்போதும் முதலில் வெள்ளையினப் பகுதிகளுக்கே வருகிறது.

அவளுடைய இல்லாமை இன ரீதியானது, சமூக ரீதியானது:

அவள் அமைப்பின் தூண், ஆனால் முன்னுரிமைகளின் பட்டியலில் அடியிலேயே இருக்கிறாள்.

அப்பலாச்சியாவின் கிராமப்புறப் பெண் – 50 வயது

நகரங்களுக்கு வெளியே வர்ஜீனியா முற்றிலும் மாறுகிறது. வெறிச்சோடிய தெருக்கள், மலைகள், சிதறிய வீடுகள், வேரூன்றிய வறுமை.

Linda வைஸ் கவுண்டி அருகே வாழ்கிறாள். ஒரு கடையில் வேலை செய்கிறாள், நோயுற்ற தன் தாயைக் கவனித்துக்கொள்கிறாள், வீட்டை நிர்வகிக்கிறாள். அருகில் சுகாதார வசதி இல்லை, பொதுப் போக்குவரத்து இல்லை, பொருளாதாரம் இல்லை.

அவளுடைய வாழ்க்கை முழுவதும் அவள் தோள்களிலேயே இருக்கிறது. சமூகம் சிறியது, ஆனால் எல்லோரையும் தாங்கும் அளவுக்கு வலிமையானது அல்ல.

அவளுடைய இல்லாமை புவியியல் ரீதியானது, கட்டமைப்பு ரீதியானது:

அரசு எட்ட முடியாத இடத்தில் அவள் வாழ்கிறாள்.

சார்லட்ஸ்வில் பெண் – 28 வயது

சார்லட்ஸ்வில் ஒரு பல்கலைக்கழக நகரம்; இளமையானது, அறிவார்ந்தது, முற்போக்கானது. காகிதத்தில் சரியானது.

நடைமுறையில், இல்லை.

Maya வளாகத்துக்கு அருகே உள்ள ஒரு கஃபேயில் வேலை செய்கிறாள். அதிக வாடகை, குறைந்த சம்பளம், குழப்பமான மாணவர் வாழ்க்கை, பூஜ்ஜிய நிலைத்தன்மை.

இங்கே கலாச்சாரம் வளமானது, ஆனால் வாழ்க்கை அப்படியல்ல.

அவளுடைய இல்லாமை பொருளாதார ரீதியானது, கலாச்சார ரீதியானது:

அவள் நகரத்தின் ஒரு பகுதி, ஆனால் அதன் நல்வாழ்வின் பகுதி அல்ல.

பின்னுரை – வர்ஜீனியா

வர்ஜீனியா ஒன்றோடொன்று இணையாத அடையாளங்களின் ஒட்டுத்துணி. மேலே கடும் செல்வம், கீழே கடும் வறுமை. ஒரு பக்கம் நவீன நகரங்கள், மறுபக்கம் மறக்கப்பட்ட அப்பலாச்சியா.

இந்தப் பல்வண்ண ஓவியத்தின் ஒவ்வொரு துண்டிலும் பெண்கள் வாழ்கிறார்கள், ஆனால் யாரும் அவர்களை உண்மையில் கதையின் நாயகிகளாகக் கருதுவதில்லை.

தேவைப்படும்போது அவள் நகர்கிறாள், அரசுக்கு வசதியாக இருக்கும்போது அசையாமல் இருக்கிறாள், எப்போதும் பயனுள்ளவளாக இருக்கிறாள்.

சிந்தனை – வர்ஜீனியா

இங்கே பெண்களின் இல்லாமை உள்ளிருக்கும் பிளவிலிருந்து எழுகிறது: பிளவுபட்ட நிலப்பரப்பு, சுமையான வரலாறு, சமநிலையற்ற பொருளாதாரம்.

இவை எல்லாவற்றையும் ஒன்றாகப் பிடித்து வைக்கும் பசை பெண்களே, ஆனால் அரசு அவர்களைச் சமூகத்தை இயக்குபவர்களாக அல்ல, நிலக்காட்சியின் ஒரு பகுதியாக நடத்துகிறது.

இந்த அத்தியாயம் தெளிவாக்குகிறது: வர்ஜீனியா வளர்கிறது, ஆனால் எல்லோருக்காகவும் வளரவில்லை. பின்தங்கிவிடுபவர்கள் பெரும்பாலும் தாங்கிப் பிடிக்கும், பராமரிக்கும், பாதுகாக்கும் பெண்களே; அவர்களை யாரும் பாதுகாப்பதில்லை.

வாஷிங்டன்

வாஷிங்டன் ஒரு மாநிலம் அல்ல: அது ஒரு சரியான நிலக்காட்சியாக மாறுவேடம் போட்ட ஓர் இயந்திரம். வெளியிலிருந்து பார்ப்பவர்கள் பசுமையைப் பார்க்கிறார்கள், காடுகளை, நீரை, புகைப்படத்துக்கு ஏற்ற வானுயர் காட்சியுடன் சியாட்டிலைப் பார்க்கிறார்கள். உள்ளிருந்து அனுபவிப்பவர்களுக்குத் தெரியும்: இங்கே அதிகாரம் அறிவிக்கப்படுவதில்லை, அது செலுத்தப்படுகிறது.

அதிகாரம் அரசியலிலிருந்து அல்லாமல் தொழில்நுட்பம், ஒருங்கிணைப்பு, மூலதனம், அறிவியல் ஆராய்ச்சி, உள்கட்டமைப்பு ஆகியவற்றிலிருந்து வரும் அமெரிக்காவின் சில இடங்களில் இதுவும் ஒன்று. Amazon, Microsoft, Boeing, பசிபிக் துறைமுகங்கள், பல்கலைக்கழகங்கள், உயிரித் தொழில்நுட்பம், செயற்கை நுண்ணறிவு, உலக வர்த்தகம். மேற்குக் கடற்கரை இங்கே கனவு காண்பதில்லை: இங்கே அது செயல்படுத்துகிறது.

வாஷிங்டன் என்பது இப்படிப்பட்ட மாநிலம்:

– ஒரு வழிமுறை ஒரு மேயரைவிட அதிகமாக முடிவு செய்கிறது – ஓர் ஆய்வகம் ஒரு முழு மாவட்டத்தைவிட அதிகப் பணத்தை நகர்த்துகிறது – ஒரு துறைமுகம் ஒரு நாட்டையே நிறுத்த முடியும் – ஒரு ஸ்டார்ட்அப் எதிர்காலத்தை மாற்ற முடியும் – ஓர் ஆராய்ச்சியாளர் ஓர் உலகச் சந்தையைப் பாதிக்க முடியும் – ஒரு மேலாளர் பத்து நாடுகளில் உள்ள தொழிலாளர்களின் வேகத்தை மாற்ற முடியும்

அது அதிகாரம். தொலைக்காட்சியில் தோன்றாத வகை. சத்தம் போடாத வகை. மௌனத்தில் கட்டியெழுப்பி மௌனத்தில் அழிக்கும் வகை.

இந்தச் சூழலில், பெண்கள் வெறும் பின்னணிப் பாத்திரங்கள் அல்ல. அவர்கள் மையச் சக்கரங்கள், மூளைகள், உத்திகள், செயல்பாடுகள், தூய கட்டளை. அதற்கு அவர்கள் பெரும் விலை கொடுக்கிறார்கள்: தனிமை, முழுச் சோர்வு, இடைவிடாத அழுத்தம், உங்களை உறிஞ்சிக்கொள்ளும் தொழில் வாழ்க்கை, உலகம் முடிவுகளுக்குக் கைதட்டும்போது நொறுங்கும் தனிப்பட்ட வாழ்க்கை. வாஷிங்டன் பலவீனமானவர்களை மன்னிப்பதில்லை. வேகம் குறைப்பவர்களுக்காகக் காத்திருப்பதில்லை. விழுபவர்களைப் பாதுகாப்பதில்லை.

உச்சியில் இருப்பவர்களுக்கு இது எல்லோரையும்விட நன்றாகத் தெரியும். அதிகாரத்தை அருகிலிருந்து பார்த்த எவரும் — இங்கே உங்கள் வரி இயல்பாகவே வந்து சேர்கிறது — தோற்றத்துக்கும் செல்வாக்குக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை உடனே அடையாளம் கண்டுகொள்கிறார்கள்.

ஏனென்றால் உண்மையான அதிகாரம் மேடை நாடகம் அல்ல. அது பொறுப்பு, ஆபத்து, நிதானம், தவறுக்கு இடமே இல்லாத நிலை.

இதுதான் வாஷிங்டன்: பெண் அதிகாரத்தின் ஓர் உயர் அழுத்த ஆய்வகம்; உண்மையில் கட்டளையிடும் பெண்களுக்கு அதைப் பற்றிப் பேச நேரமில்லை. அவர்கள் அதை நிர்வகிக்க வேண்டும்.

இந்த அத்தியாயம் அவர்களுடைய உருவப்படம். ஓய்வே தராத ஒரு மாநிலத்தின் உச்சியில் இருப்பது என்றால் என்ன என்று காட்டும் இருபத்திரண்டு கலைகள்.

அதிகாரபூர்வக் குறிப்பு

“Bill, Hillary Clinton காலத்தில் நான் வெள்ளை மாளிகைக்கு அடிக்கடி சென்றுவந்த அந்த ஆண்டுகளில் — அவர்கள் சந்தித்த முதல் Calabria-வாசி நான்தான் — அவர்கள் என்னை எப்போதும் ‘திரு. Frega’ என்றே அழைத்தார்கள். மற்றவர்கள், Gillette-இல் என் கடந்த காலத்தால், என்னை ‘Balde-man’ என்று அறிந்திருந்தார்கள். இரண்டு பெயர்கள், ஒரே எடை: துல்லியம், நம்பகத்தன்மை, அதிகாரத்தைப் பற்றிய பயமின்மை. சில அறைகளைப் பார்த்துவிட்டால், உண்மையில் யார் பொறுப்பில் இருக்கிறார்கள், யார் வெறுமனே நடிக்கிறார்கள் என்று உடனே புரிந்துகொள்வீர்கள்.”

Elena – AI ஆராய்ச்சி இயக்குநர் (ரெட்மண்ட், 43

வயது

அதிகாரம்: மிக உயர்ந்தது விலை: அவளுடைய தனிப்பட்ட வாழ்க்கை Elena இருநூறு ஆராய்ச்சியாளர்களை ஒருங்கிணைக்கிறாள். வழிமுறைகள், அறநெறி, நிதி, வாஷிங்டன் DC-யிலிருந்து வரும் அழுத்தம். அவள் பொருட்களைக் கண்டுபிடிப்பதில்லை: எதிர்கால வணிகச் செயற்கை நுண்ணறிவுக்கான அடித்தளத்தை அமைக்கிறாள்.

அவளுடைய கை கண்ணுக்குத் தெரியாதது, ஆனால் எங்கும் இருக்கிறது. ஒரு கொள்கை வரி மாறினால், ஒரு முழுச் சந்தையும் மாறுகிறது.

அவள் ஒரு நாளைக்கு 14 மணி நேரம் வேலை செய்கிறாள், குறைவாகத் தூங்குகிறாள், ஒருபோதும் தவறு செய்வதில்லை.

அதிகாரம், உண்மையான அதிகாரம், உங்களுக்குச் சுதந்திரம் தருவதில்லை. எந்தச் சாதாரண மனிதராலும் தாங்க முடியாத பொறுப்புகளைத் தருகிறது.

Sara – VP, Amazon உலகளாவிய சரக்குப் போக்குவரத்து (சியாட்டில், 46

வயது

அதிகாரம்: கோள் அளவிலான செயல்பாட்டுக் கட்டுப்பாடு விலை: மனித சமநிலை இல்லை

ஆயிரக்கணக்கான மனிதர்கள் அவளைச் சார்ந்திருக்கிறார்கள். துறைமுகங்கள், விமானங்கள், ரோபோ மையங்கள், விநியோக வழிமுறைகள். அவள் ஏதாவது முடிவு செய்தால், பதினான்கு நாடுகளில் விநியோக நேரங்கள் மாறுகின்றன.

அவர்கள் அவளை “உலகத்தை நகர்த்தும் பெண்” என்று அழைக்கிறார்கள். அவள் அதிகம் சிரிப்பதில்லை. அவளுக்கு நேரமில்லை.

இங்கே அதிகாரம் இரக்கமற்றது: இரண்டு முறை தவறு செய்ய முடியாது. சில நேரங்களில் ஒரு முறைகூட.

Claudia – CEO, பயோடெக் (பெல்வியூ, 39 வயது)

அதிகாரம்: மரபியல், முதலீட்டாளர்கள், புதுமையான ஆராய்ச்சி விலை: அறுவைச் சிகிச்சை போன்ற தனிமை Claudia 1 பில்லியன் டாலர் மதிப்புள்ள ஒரு பயோடெக் நிறுவனத்தை வழிநடத்துகிறாள். பரிசோதனைச் சிகிச்சைகள் அரிய நோய்களுக்குச் சிகிச்சையளிக்கும் முறையையே மாற்றக்கூடும்.

அவள் உறவுகளை, நட்புகளை, வாழ்க்கையின் பகுதிகளை இழந்தாள். அவள் பெற்றது ஒன்றை மட்டுமே: எல்லோரும் அஞ்சி மதிக்கும் ஒரு தொலைநோக்கு.

அதிகாரம் பணம் அல்ல. உங்கள் தேர்வுகளுக்காக உலகம் காத்திருப்பதுதான் அதிகாரம்.

Tanya – சியாட்டில் துறைமுக இயக்குநர் (50 வயது)

அதிகாரம்: உலகளாவிய உள்கட்டமைப்பு விலை: இடைவிடாத அழுத்தம்

துறைமுகம் ஒருபோதும் தூங்குவதில்லை. அவளும் அப்படித்தான்.

கொள்கலன்கள், பாதுகாப்பு, சீன, கொரிய, அமெரிக்க நிறுவனங்களுடனான உறவுகள். இங்கே அதிகாரம் கவர்ச்சியானது அல்ல: அது குழப்பத்தை நிர்வகிப்பது.

அவள் தவறு செய்தால், ஒரு முழு விலா எலும்பே நின்றுவிடுகிறது.

பிம்பத்துக்கும் உள்ளடக்கத்துக்கும் இடையிலான வேறுபாடு இதுதான்.

Melinda French Gates – துப்புரவுப் பணியாளரிலிருந்து

உலகளாவிய அதிகாரம் வரை

அதிகாரம்: சுகாதாரம், கல்வி, சமத்துவம் மீது உலகளாவிய செல்வாக்கு. விலை: மனிதராக இருப்பதை நிறுத்தாமல் ஒரு சின்னமாக மாறுவது.

உண்மை, NANDO, இதுதான்: Melinda அதிகாரத்தில் பிறக்கவில்லை. Duke பல்கலைக்கழகத்தில் தன் படிப்புக்குப் பணம் கட்டச் சிறு சிறு வேலைகள் செய்தாள், சுத்தம் செய்யும் வேலைகூட. அவளுக்கு ஒரு சாதாரணக் குடும்பம், பூஜ்ஜியச் செல்வம், பூஜ்ஜிய அதிகார வலையமைப்புகள். எல்லாம் ஒன்றாகக் கூடிவந்தது: – ஒரு கடினமான பட்டப்படிப்பு – Microsoft இன்னும் சிறிய நிறுவனமாக இருந்தபோது அங்கே முதல் வேலை – தகுதியின் மூலம் உள்ளிருந்து வளர்ச்சி – இன்று பில்லியன் கணக்கான டாலர்களை நகர்த்தும் ஒரு கொடைத் தொலைநோக்கு.

இன்று முடிவுகள் எடுக்கப்படும் மேசைகளில் அவள் அமர்ந்திருக்கிறாள்: – உலகளாவிய தடுப்பூசிகள் – பெண்களின் சுகாதாரக் கொள்கைகள் – கல்விக்கான உரிமை – உத்திசார் முதலீடுகள் – ஐ.நா. திட்டங்கள்.

உண்மையான அதிகாரம். கேமரா மின்னல்களில் பார்க்கும் வகை அல்ல. வாழ்க்கைகளை மாற்றும் வகை.

அதனால்தான் அவளுடைய கதை அவ்வளவு முக்கியமானது: ஏனென்றால் அது அடியிலிருந்து தொடங்கி, உலகில் வெகு சில பெண்களே அடையும் உயரத்துக்கு எழுகிறது.

Naomi – தலைமைப் பாதுகாப்பு அதிகாரி, Big Tech (சியாட்டில், 45

வயது

அதிகாரம்: உலகளாவிய பாதுகாப்பு, இணைய உளவுத்துறை விலை: தொழில்முறைச் சந்தேகப் பித்து

Naomi உண்மையில் ஒருபோதும் தூங்குவதில்லை. மேற்குக் கடற்கரையின் தொழில்நுட்ப ராட்சதர்களில் ஒன்றின் டிஜிட்டல் பாதுகாப்பை அவள் நடத்துகிறாள். நெறிமுறைகளை முடிவு செய்கிறாள், தாக்குதல்களை முன்கூட்டியே கணிக்கிறாள், ஊடுருவல்களைத் தடுக்கிறாள், நெருக்கடிகளை நிர்வகிக்கிறாள்.

அவளிடம் அறுநூறு பேர் கொண்ட ஒரு குழு இருக்கிறது. எந்த நிமிடத்திலும் ஏதாவது நடக்கலாம்.

உண்மையான அதிகாரம் = இதயத்தை உடைக்கும் பொறுப்பு. ஏனென்றால் அவள் தவறு செய்தால், வங்கிகள், மருத்துவமனைகள், அரசாங்கங்கள் மெல்ல மெல்ல நின்றுவிடுகின்றன.

யாரும் அவளைப் பார்ப்பதில்லை. ஆனால் அவள் பாதுகாக்கும் உலகத்தை எல்லோரும் பயன்படுத்துகிறார்கள்.

Jennifer – CFO, Microsoft Cloud (ரெட்மண்ட், 51

வயது

அதிகாரம்: உலகளாவிய எண்கள், உத்திகள், முதலீடுகள் விலை: மனதுக்கு ஓய்வே இல்லை

ஒரு நோட்டுப் புத்தகத்தின் வரிகளைப் போலப் பில்லியன்களை அவள் நிர்வகிக்கிறாள். பங்குகளை, சந்தைகளை, கூட்டாண்மைகளை நகர்த்தக்கூடியவர்களில் அவளும் ஒருத்தி.

அவளுக்கு ஒரு மூர்க்கமான திறமை இருக்கிறது: மற்றவர்களுக்கு முன்பே அவள் ஆபத்தைப் பார்க்கிறாள்.

அவர்கள் அவளை “நிலையான கை கொண்ட பெண்” என்று அழைக்கிறார்கள். அவள் இல்லாவிட்டால், முழு கிளவுட் தொழில்துறையும் இன்று இருக்கும் அளவுக்கு வலிமையாக இருந்திருக்காது.

விலை? ஒருபோதும் நிற்காத ஒரு மூளை. பல ஆண்டுகளாக ஓய்வுக்காகக் கெஞ்சும் ஓர் உடல்.

Mei Ling – Google Deep-mind நிர்வாகி (சியாட்டில்

மையம், 38 வயது)

அதிகாரம்: மேம்பட்ட AI ஆராய்ச்சி விலை: உயர்குழுவுக்குள்ளேயே தனிமை

Mei Ling ஒரு மேதை, ஆனால் அதற்கான விலையை அவள் செலுத்துகிறாள். சிறுவயது மேதை, MIT பட்டதாரி, பிறகு மேம்பட்ட AI. இப்போது அந்தத் துறையில் மிகவும் அஞ்சப்படும், மதிக்கப்படும் குழுக்களில் ஒன்றை அவள் வழிநடத்துகிறாள்.

அவள் உலகத்தை ஒரு மேம்பட்ட வழிமுறையாகப் பார்க்கிறாள்: வேகம், துல்லியம், தொலைநோக்கு.

ஆனால் அவளுடைய சமூக வாழ்க்கை ஒரு பாலைவனம். அவளுடைய தனிமை அவளுடைய திறமைக்கு நேர் விகிதத்தில் இருக்கிறது. அதிகாரம் கட்டியெழுப்புகிறது, ஆனால் பிரிக்கிறது. Isabelle – Gates Foundation செயல்பாடுகளின் இயக்குநர் (சியாட்டில், 47 வயது) அதிகாரம்: உலகளாவிய செல்வாக்கு விலை: உறைந்த உணர்ச்சிகள் Isabelle அதிகம் பேசுவதில்லை. அவள் ஒழுங்குபடுத்துகிறாள். கணக்கிடுகிறாள். மருத்துவமனைகளுக்கு, தடுப்பூசிகளுக்கு, பள்ளிகளுக்கு, பெண்களுக்கான திட்டங்களுக்கு நிதியைப் பகிர்ந்தளிக்கிறாள். அவள் பழக்கமான முகம் அல்ல. பில்லியன் கணக்கான டாலர்களுக்குப் பின்னால் இருக்கும் சரக்கு மேலாண்மை மூளை அவள். அரசாங்கங்கள், அரசுசாரா நிறுவனங்கள், விஞ்ஞானிகள், அமைச்சர்களுடன் வேலை செய்கிறாள். இந்த நிலையில் இருக்கும்போது உங்களுக்கு நண்பர்கள் இல்லை, கோப்புகள் மட்டுமே. பாதுகாப்புக்காக அவளுடைய மனிதத்தன்மை மறைந்தே இருக்கிறது. Carla – கடலோரக் காவல்படைத் தளபதி PNW (டகோமா, 44

வயது

அதிகாரம்: கடல், மீட்பு, கூட்டாட்சிச் செயல்பாடுகள் விலை: தேய்ந்த உடல் Carla புயல்களை, கப்பல்களை, சட்டவிரோதக் கடத்தல்களை, அவசரநிலைகளை எதிர்கொள்ளும் குழுக்களுக்குக் கட்டளையிடுகிறாள். அவள் எஃகுப் பெண், யாரையும் மதிக்காத ஆண்களாலும் மதிக்கப்படுபவள். உயிர்களைக் காப்பாற்றினாள், சுற்றுச்சூழல் பேரழிவுகளை நிர்வகித்தாள், கொந்தளிக்கும் கடலில் இரவுச் செயல்பாடுகளை வழிநடத்தினாள். இங்கே அதிகாரம் உடல் சார்ந்தது. அழுக்கானது. உண்மையானது.

விலை? அவளுடைய உடல் கண்ணுக்குத் தெரியாத வடுக்களால் மூடப்பட்டிருக்கிறது.

Andrea – தலைமைப் பொறியியல் அதிகாரி, Boeing

Aeronautica (எவரெட், 49 வயது)

அதிகாரம்: உலக விமானப் போக்குவரத்து விலை: கோடிக்கணக்கான மக்களின் பாதுகாப்பைத் தோள்களில் சுமப்பது

Andrea விமானவியல் தீர்வுகளை வடிவமைக்கிறாள். அவள் ஒரு பாகத்துக்குக் கையெழுத்திட்டால், அந்தப் பாகம் முழுக் கோளின் மீதும் பறக்கிறது. அந்தத் தரத்திலான பொறியியல் குழுக்களை வழிநடத்தும் வெகு சில பெண்களில் அவளும் ஒருத்தி.

அவளுக்குக் கத்தாத ஓர் அதிகாரம் இருக்கிறது. தயங்காமல் மதிப்பிடும் ஒரு பார்வை இருக்கிறது. ஒரு திருகாணியைக்கூடத் தவறாக வைக்க முடியாத ஒருவரின் நரம்புகள் இருக்கின்றன.

விலை? பொறுப்பில் இருப்பவர்களுக்கு மட்டுமே தெரிந்த இடைவிடாத, மௌனமான பயம்.

Sofia – அவசர சிகிச்சைப் பிரிவு இயக்குநர், UW

Medical (சியாட்டில், 52 வயது)

அதிகாரம்: உண்மையான சுகாதாரம், உயிர்களைக் காக்கும் அல்லது அழிக்கும் முடிவுகள் விலை: தேய்ந்துபோன ஆன்மா

குழப்பம் வெடிக்கும்போது ஒரு மருத்துவமனையை இயங்க வைப்பவள் Sofia. அவள் அழகியல் மருத்துவத்தில் வேலை செய்வதில்லை. ரத்தம், அளவுக்கு மீறிய போதை, விபத்துகள், மனநல நெருக்கடிகள், கடும் வறுமை எழும் இடங்களிலெல்லாம் வேலை செய்கிறாள்.

இங்கே அதிகாரம் இரக்கமற்றது: இப்போதே முடிவு செய், நாளை அல்ல. அவள் முடிவு செய்கிறாள். ஒவ்வொரு நாளும். இருபது ஆண்டுகளாக.

விலை? இனி எதுவும் அவளை வியக்க வைப்பதில்லை. அது, ஒரு மனிதருக்கு, பெரிய விலை.

Haruni – டகோமா துறைமுகப் பாதுகாப்பு &

வர்த்தக இயக்குநர் (45 வயது)

அதிகாரம்: சர்வதேச வர்த்தகமும் பாதுகாப்பும் விலை: இடைவிடாத புவிசார் அரசியல் அழுத்தத்தின் கீழ் வாழ்வது

Haruni இவர்களுடன் பேசும் பெண்: – FBI– கடற்படை– ஜப்பானிய நிறுவனங்கள்– கொரிய நிறுவனங்கள்– உள் ஒருங்கிணைப்பு– கூட்டாட்சி முகமைகள்.

அவள் சட்டபூர்வப் போக்குவரத்தை, சோதனைகளை, கப்பல் பாதுகாப்பை, சர்வதேசத் தணிக்கைகளை நிர்வகிக்கிறாள். மேற்குக் கடற்கரையைத் தாங்கும் சங்கிலியின் ஒரு பகுதியைக் கட்டுப்படுத்துகிறாள்.

விலை? அமைதியான இரவு இல்லை. உள்ளே நுழையும் ஒவ்வொரு கப்பலும் ஒரு தனிப்பட்ட பொறுப்பு.

Zhen – பல பில்லியன் டாலர் மதிப்புள்ள Fintech

தளத்தின் CTO (பெல்வியூ, 36 வயது)

அதிகாரம்: உண்மையான பணம், பரிவர்த்தனைகள், விழக் கூடாத அமைப்புகள் விலை: பணத்தைவிட அதிகம் கனக்கும் அறநெறி

“தொழில்நுட்பத்தில் பெண்கள்” என்ற சமூக ஊடகக் கதையாடலுக்கு Zhen-க்கு நேரமில்லை. அவளே தொழில்நுட்பம்.

ஆபத்தே இல்லாத நிதி அமைப்புகளை அவள் நிர்வகிக்கிறாள். ஒவ்வொரு நிமிடமும் லட்சக்கணக்கான டாலர்களை நகர்த்துகிறாள். உயர் நிர்வாகத் தலைமையையும் மிஞ்சும் ஒரு தொழில்நுட்ப அதிகாரம் அவளுக்கு இருக்கிறது. அவர்கள் அதை “மௌனத் தாக்குதல்” என்று அழைக்கிறார்கள்: அவள் பேசும்போது முடிவுகள் மாறுகின்றன.

விலை? மற்றவர்களின் சமரசங்களிலிருந்து ஒவ்வொரு நாளும் பாதுகாக்கப்பட வேண்டிய ஓர் அறநெறி.

Miriam – டிஜிட்டல் குற்றப் பிரிவுத் தலைவர், வாஷிங்டன்

மாநில ரோந்துக் காவல்துறை (வயது 40)

அதிகாரம்: கண்ணுக்குத் தெரியாத புலனாய்வுகள் விலை: ஒவ்வொரு நாளும் மனித இருளைப் பார்ப்பது

யாருக்கும் தெரியாத, ஆனால் எல்லோரும் அஞ்சும் ஒரு பிரிவுக்கு Miriam கட்டளையிடுகிறாள். இணையக் குற்றம், குழந்தைப் பாலியல் துன்புறுத்தல், சர்வதேச மோசடி, டிஜிட்டல் வன்முறை, திருடப்பட்ட அடையாளங்கள். அமைப்புகளுக்குள் ஊடுருவி, கண்டுபிடித்து, மீட்டு, தகர்ப்பவள் அவள்தான்.

உண்மையான செயல்பாட்டு அதிகாரம். அது கவர்ச்சியானது அல்ல. அது அவசியமானது.

விலை? யாரும் பார்க்கக் கூடாத போர்களை அவளுடைய மனம் நடத்துகிறது.

Laila – உலகளாவிய Cloud & AI உத்திகளின் இயக்குநர்

(சியாட்டில், 48 வயது)

அதிகாரம்: எதிர்காலத்தின் தொழில்நுட்ப விதிகளை வரையறுக்கிறாள் விலை: இடைவிடாத ஒரு மனப் போரில் வாழ்வது

Laila ஒரு மேலாளர் அல்ல. அவள் ஒரு டிஜிட்டல் சூழலமைப்பின் கட்டடக் கலைஞர். அரசாங்கங்களுடன், பன்னாட்டு நிறுவனங்களுடன், அமைப்புகளுடன் பேசுகிறாள். உலகத் தரநிலைகளாக மாறப்போகும் கொள்கைகளை எழுதுகிறாள். அவளுக்கு ஏரியைப் பார்த்தபடி ஓர் அலுவலகம் இருக்கிறது, ஆனால் அவளுடைய மனம் இன்னொரு கோளில் வாழ்கிறது. உண்மையான அதிகாரம் இதுதான்: உலகம் எங்கே போகிறது என்று புரிந்துகொள்வதற்கு முன்பே பாதையைத் தீர்மானிப்பது.

விலை? இடைவேளை இல்லை. “பிறகு” என்பது இல்லை. இயல்புநிலை இல்லை.

Rachel – விண்வெளி உற்பத்திச் செயல்பாடுகளின் மேலாளர்

(கென்ட், 44 வயது) அதிகாரம்: தனியார் விண்வெளித் தொழில்துறை விலை: பூமியின் வாழ்க்கையுடன் தொடர்பை இழப்பது

சுற்றுப்பாதை வாகனங்களுக்கான பாகங்களை உற்பத்தி செய்யும் ஒரு நிறுவனத்தின் செயல்பாடுகளை Rachel வழிநடத்துகிறாள்: செயற்கைக்கோள்கள், கலன்கள், உணரிகள்.

ஏதாவது வேலை செய்யாதபோது, அதிகாலை மூன்று மணிக்கு அவளை அழைக்கிறார்கள். எல்லாம் வேலை செய்யும்போது, யாரும் அவளைக் குறிப்பிடுவதில்லை.

விண்வெளியில் அதிகாரம் கொடூரமானது: ஒரே ஒரு தவறு ஒரு நொடியில் $40 கோடியை எரித்துவிடுகிறது.

அது அவளுக்குத் தெரியும். ஒவ்வொரு நாளும் அந்த விளிம்பில் அவள் வாழ்கிறாள்.

Noor – மாநில எரிசக்திக் கொள்கைத்

துறையின் இயக்குநர் (ஒலிம்பியா, 51 வயது) அதிகாரம்: ஒரு முழு மாநிலத்தின் எரிசக்தியின் தலைவிதியை முடிவு செய்கிறாள். விலை: எல்லா அழுத்தக் குழுக்களாலும் வெறுக்கப்படுவது.

காலநிலையை, போக்குவரத்தை, கட்டணச்சீட்டின் விலையை, தொழில்துறை வாழ்க்கையை மாற்றும் ஆவணங்களில் கையெழுத்திடும் பெண் Noor.

சுற்றுச்சூழல் ஆர்வலர்கள் அவளை மிக மெதுவானவளாகக் கருதுகிறார்கள். தொழில்துறைகள் அவளை மிகக் கடுமையானவளாகக் கருதுகின்றன. அரசியல்வாதிகள் அவளுக்கு அஞ்சுகிறார்கள், ஏனென்றால் பிரச்சினைகள் அவர்களைவிட அவளுக்கு நன்றாகத் தெரியும். உயர்மட்ட அதிகாரத்துவ அதிகாரம் ஊடகங்களுக்குக் கண்ணுக்குத் தெரியாதது, ஆனால் எல்லாம் முடிவு செய்யப்படுவது அங்கேதான்.

Noor கட்டளையிடுவதுபோலத் தோன்றாமலேயே கட்டளையிடுகிறாள். விலை? சரியான இலக்காக இருப்பது.

Helena – மாநில அரசின் டிஜிட்டல்

செயல்பாடுகளின் தலைவர் (ஒலிம்பியா, 46 வயது)

அதிகாரம்: உள்கட்டமைப்பு, தரவு, பொதுச் சேவைகள் விலை: மிகச் சிறிய ஒரு குழுவுடன் ஒரு முழு மாநிலத்தையும் பாதுகாக்க வேண்டியிருப்பது

Helena முக்கியமான அமைப்புகளை ஒருங்கிணைக்கிறாள்: டிஜிட்டல் அடையாளம், உள்கட்டமைப்பு, சுகாதாரச் சேவைகள், பள்ளி வலையமைப்புகள், அவசரநிலைகள்.

அவளுடைய அமைப்பின் மீதான ஒரு தாக்குதல் லட்சக்கணக்கான மக்களுக்குக் குழப்பத்தைக் குறிக்கும் என்று அவளுக்குத் தெரியும். அவளுடைய தொலைபேசி ஒருபோதும் அணைக்கப்படுவதில்லை. ஒருபோதும்.

“அதிகாரத்தின் சாம்பல் பக்கத்தில்” வேலை செய்யும் பெண் அவள்: அரசியலும் அல்ல, தனியாரும் அல்ல. யாரும் பார்க்காத, ஆனால் எல்லாம் சார்ந்திருக்கும் பக்கம்.

விலை? நிச்சயமின்மையின் இடைவிடாத உணர்வு.

Dana – மூத்த துணிகர முதலீட்டாளர், $3 பில்லியன்

நிர்வாகத்தில் (சியாட்டில், 42 வயது)

அதிகாரம்: ஸ்டார்ட்அப் உலகில் யார் வாழ்வது, யார் சாவது என்று முடிவு செய்கிறாள் விலை: கொஞ்சமே உணர்ந்து அளவுக்கு மீறி மதிப்பிடும் ஓர் இயந்திரமாக மாறுவது

Dana தொழில்நுட்ப நிறுவனங்களில் முதலீடு செய்கிறாள். ஒரு திட்டத்தை அழிக்க அவள் “இல்லை” என்று சொன்னால் போதும். ஐம்பது வேலைகளை உருவாக்க அவள் “ஆம்” என்று சொன்னால் போதும். திறமையைப் பார்த்து உணர்ச்சியின்றி மதிப்பிடும் ஒருவரின் அறுவைச் சிகிச்சை போன்ற குளிர்ச்சி அவளிடம் இருக்கிறது. தொழில்முனைவுக் கனவுப் பார்வைக்கு அவள் நேர் எதிர்.

மூலதனத்தின் அதிகாரம் எளிமையானது: பணம் வைத்திருப்பவர் மற்றவர்களின் எதிர்காலத்தை ஆள்கிறார்.

அவள் நடுங்காமல் அதைச் செய்கிறாள். விலை? உணர்ச்சிகள் அலுவலகத்துக்கு வெளியே இருக்கின்றன. எப்போதும்.

பின்னுரை — வாஷிங்டன்

வாஷிங்டன் வெறுமனே இயங்கும் மாநிலம் அல்ல: அது கட்டளையிடுகிறது. முழக்கங்களாலோ மாநாடுகளாலோ அல்ல, தொழில்நுட்பத்தை, ஒருங்கிணைப்பை, ஆராய்ச்சியை, உள்கட்டமைப்பை நகர்த்தும் கைகளால் அதைச் செய்கிறது. இந்த அமைப்புக்குள், பெண்கள் இடம் கேட்பதில்லை: அதை எடுத்துக்கொள்கிறார்கள்.

வழிமுறைகளை, மருத்துவமனைகளை, துறைமுகங்களை, எரிசக்தியை, விண்வெளியை, பாதுகாப்பை, மூலதனத்தை நடத்துபவர்கள் அவர்களே. தங்களைப் பற்றிப் பேச அவர்களுக்கு நேரமில்லை, மற்றவர்களுக்குப் பிடித்தவர்களாக இருப்பதில் ஆர்வமும் இல்லை.

அவர்களுடைய அதிகாரம் சத்தமானது அல்ல. அது கட்டமைப்பு சார்ந்தது. குறியீடுகளில், ஒப்பந்தங்களில், தரநிலைகளில், நெறிமுறைகளில் மறைந்திருக்கிறது. புகைப்படம் எடுக்கப்படாமலேயே முடிவு செய்யும் அதிகாரம் அது.

வாஷிங்டன் ஒரு மென்மையான மாநிலம் அல்ல. சமாளிக்க முடியாதவர்களை அரித்துத் தின்னும் ஒரு சிக்கலான இயந்திர அமைப்பு அது. அந்த உயரத்தில் எதிர்த்து நிற்கும் பெண்கள் சின்னங்கள் அல்ல. அவர்கள் தூண்கள்.

இந்த அத்தியாயம் அதைக் காட்டுகிறது: உண்மையான அதிகாரம் இருக்கிறது, இங்கே அதற்குப் பெண்ணின் முகம் இருக்கிறது.

சிந்தனை — வாஷிங்டன்

வாஷிங்டனில் பெண்களின் அதிகாரம் கனிவிலிருந்து அல்ல, திறமையிலிருந்து வருகிறது. “பெண்களுக்குக் குரல் கொடுப்பதிலிருந்து” அல்ல, இங்கே பல பெண்களுக்கு முழுத் துறைகளையும் நகர்த்தக்கூடிய மூளைகள் இருக்கின்றன என்ற உண்மையிலிருந்து வருகிறது.

வாஷிங்டன் என்பது நீங்கள் யார் என்று சொல்வது அல்ல, உங்களால் என்ன செய்ய முடியும் என்பதே கணக்கில் வரும் மாநிலம். இந்தச் சூழலை ஆளும் பெண்கள் மிக அதிக விலை கொடுக்கிறார்கள்: தனிமை, அளவுக்கு மீறிய செயல்திறன், அடைப்புக்குறிகளாகச் சுருங்கிய தனிப்பட்ட வாழ்க்கை, உணர்ச்சியின் மேல் அல்லாமல் முடிவுகளின் மேல் கட்டப்பட்ட அடையாளங்கள்.

அதிகாரம், உண்மையான அதிகாரம், ஒரு பரிசு அல்ல. அது ஒரு சுமை. அதை உண்மையில் சுமப்பவர்கள் குறைகூறுவதில்லை. அதைத் தாங்குகிறார்கள். தோற்றத்துக்கும் முக்கியத்துவத்துக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டுக்காக ஒவ்வொரு நாளும் விலை கொடுக்கிறார்கள்.

இந்த மாநிலத்தில் “கிட்டத்தட்ட” என்பதற்கு இடமில்லை. ஒன்று நீங்கள் தரத்துக்கு ஈடுகொடுத்து நிற்கிறீர்கள், இல்லையேல் அவர்கள் உங்களை அரித்துத் தின்றுவிடுகிறார்கள்.

வாஷிங்டன் பெண்கள் தரத்துக்கு ஈடுகொடுக்கிறார்கள். பல நேரங்களில் அதைத் தாண்டியும் செல்கிறார்கள்.

ஆசிரியரின் கடிதம்

ஒருநாள் அதைப் பற்றி எழுதுவேன் என்று உணர்வதற்கு முன்பே, நான் அதிகாரத்தை அருகிலிருந்து அனுபவித்தேன். Bill, Hillary Clinton உலகின் மையமாக இருந்தபோது, வெள்ளை மாளிகையில் அவர்கள் என்னை “திரு. Frega” என்று அழைத்தார்கள். அவர்கள் சந்தித்த முதல் Calabria-வாசி. மற்றவர்கள், Gillette-இல் என் கடந்த காலத்தால், என்னை “Balde-man” என்று அழைத்தார்கள்: வெட்டுபவன், முடித்து வைப்பவன், ஒரு வரியைக்கூடத் தவறவிடாத மனிதன்.

அன்றிலிருந்து அதிகாரம் என்னைப் பிரமிக்க வைத்ததில்லை. நான் அதை அடையாளம் காண்கிறேன். அதை அளக்கிறேன். அது எப்போது உண்மையானது, எப்போது வெறும் நாடகம் என்று எனக்குத் தெரியும். வாஷிங்டனில் நாடகங்கள் பயனற்றவை. இங்கே அதிகாரம் துறைமுகங்களின் எஃகுபோல உறுதியானது, சர்வர்களைப் போல வேகமானது, சரியாக அளவீடு செய்யப்படாத ஒரு வழிமுறைபோலப் பலவீனமானது, திரும்பப் பெற முடியாத ஒரு முடிவுபோல விலை உயர்ந்தது.

அதைத் தங்கள் தோள்களில் சுமக்கும் பெண்கள் ஓர் எளிய விஷயத்தை நினைவுபடுத்துகிறார்கள்: அதிகாரம் ஒரு சலுகை அல்ல. அது ஒரு பொறுப்பு. அதை உண்மையில் வைத்திருப்பவர்கள் அதைச் சொல்வதில்லை: காட்டுகிறார்கள்.

மேற்கு வர்ஜீனியா

மேற்கு வர்ஜீனியா அமெரிக்காவின் மிகவும் காயப்பட்ட இடங்களில் ஒன்று. அது மலைகள், சுரங்கங்கள், ஓபியாய்டுகள், வேலையின்மை, தனிமைப்பட்ட தேவாலயங்கள், பலவீனமான பள்ளிகள், உடைந்த குடும்பங்கள். எல்லாவற்றையும் இழந்த மாநிலங்களில் ஒன்று அது: அதன் தொழில்கள், அதன் இளைஞர்கள், அதன் உடல்நலம், அதன் நம்பிக்கை.

இங்கே பெண் வாழ்வதில்லை: இடிபாடுகளைத் தாங்கிப் பிடிக்கிறாள்.

மூடப்பட்ட சுரங்கங்களின் பெண் – 53 வயது

முழு நகரங்களும் நிலக்கரியை நம்பி வாழ்ந்தன. பிறகு எல்லாவற்றையும் மூடிவிட்டார்கள். மக்கள் தங்கினார்கள், ஆனால் வேலைகள் தங்கவில்லை.

Linda ஒரு சுரங்கத் தொழிலாளியின் மனைவியாக இருந்தாள். இப்போது இரண்டு சிறிய வேலைகளுடன், நுரையீரல் நோயுற்ற ஒரு கணவனுடன், இறந்துபோன ஒரு மகனுடன் வாழ்கிறாள்.

அவளுடைய இல்லாமை தொழில்துறை சார்ந்தது: அரசு முழுத் துறையையும் கைவிட்டுவிட்டு, மிச்சமிருப்பதைச் சேகரிக்கப் பெண்களை விட்டுவிட்டது.

ஓபியாய்டு நெருக்கடியில் சிக்கிய பெண் – 37 வயது

அமெரிக்காவின் ஓபியாய்டுப் பேரழிவின் மையம் மேற்கு வர்ஜீனியா. Emily தன் சகோதரியை இழந்தாள், அவள் சகோதரன் மீட்புச் சிகிச்சையில் இருக்கிறான், அவள் கணவன் போதைக்கும் சுயநினைவுக்கும் நடுவே அலைக்கழிகிறான்.

அவள் ஒரு சமூக மையத்தில் வேலை செய்கிறாள்; நாட்டின் மற்ற பகுதிகள் புறக்கணிப்பதை ஒவ்வொரு நாளும் பார்க்கிறாள்.

அவளுடைய இல்லாமை மருத்துவ ரீதியானதும் அரசியல் ரீதியானதும் ஆகும்: ஒரு தலைமுறையையே அழித்த ஓர் அமைப்பின் பலி அவள்.

ஆழமான அப்பலாச்சியாவின் பெண் – 44 வயது

தனிமைப்படுத்தும் மலைகள், தெருவிளக்குகள் இல்லாத தெருக்கள், சாத்தியமற்ற தூரங்கள்.

Karen எழுநூறு பேர் வாழும் ஒரு கிராமத்தில் வாழ்கிறாள். பள்ளிகள் ஏழ்மையானவை, சுகாதார வசதி தொலைவில் இருக்கிறது, பொருளாதாரம் தேங்கியிருக்கிறது.

அவளுடைய வாழ்க்கை நிலக்காட்சியைப் போலவே அசைவற்றது. யாரும் அவளைப் பார்ப்பதில்லை.

அவளுடைய இல்லாமை புவியியல் ரீதியானது.

யாரும் விரும்பாத இடத்தில் கற்பிக்கும் பெண் – 29

வயது

இங்கே இளம் ஆசிரியர்கள் மிக அரிது. வேறு யாரும் விரும்பாததால் Megan தங்கினாள்.

அதிர்ச்சியடைந்த குழந்தைகள், பலவீனமான குடும்பங்கள், பூஜ்ஜிய வளங்கள் கொண்ட வகுப்புகள் அவளுக்கு இருக்கின்றன. அது தூய துணிச்சல், ஆனால் அமைப்பு அவளுக்கு வெகுமதி அளிப்பதில்லை.

அவளுடைய இல்லாமை நிறுவன ரீதியானது: அரசு அவளிடம் எல்லாவற்றையும் கேட்கிறது, திருப்பி எதையும் தருவதில்லை.

பின்னுரை – மேற்கு வர்ஜீனியா

மேற்கு வர்ஜீனியா ஒரு கொடூரமான நினைவூட்டல்: ஒரு பொருளாதாரம் வீழும்போது, ஒரு முழுச் சமூகமும் வீழ்கிறது.

பெண் மட்டுமே எஞ்சிய தூணாக இருந்தாள். ஆனால் ஒரு மலையைத் தாங்க ஒரு தூண் போதாது.

சிந்தனை – மேற்கு வர்ஜீனியா

இங்கே பெண்களின் இல்லாமை கைவிடப்படுதலிலிருந்து உருவாகிறது. வேறு எந்த நாடும் இப்படி அழுகவிடப்படவில்லை. பெண்கள் மிக உயர்ந்த விலையைக் கொடுக்கிறார்கள்: பராமரிப்பு, உயிர்வாழ்தல், மௌனம், கூண்டுகளைப் போல நெருக்கும் மரபுகள்.

இங்கே எதிர்த்து நிற்பது ஒரு நற்பண்பு அல்ல. அது ஒரு கட்டாயம்.

விஸ்கான்சின்

விஸ்கான்சின் ஒரு புவியியல், உணர்வு முரண்பாடு: விவசாயமும் தொழில்துறையும் கொண்ட மாநிலம், இறுக்கமானதும் மென்மையானதும், பரந்ததும் மூச்சுத்திணற வைப்பதும். பீர், பால், தொழிற்சாலைகள், காடுகள், உறைந்த ஏரிகள். பணக்காரப் பல்கலைக்கழகங்கள், வெறிச்சோடிய கிராமப்புறங்கள், மூச்சுவிடப் போராடும் நகரங்கள். இங்கே பெண்கள் மறைந்துபோவதில்லை, இயல்பாக்கப்படுகிறார்கள், உயிர்வாழ்தலின் சுமை பிறப்பு ஒப்பந்தத்திலேயே சேர்க்கப்பட்டதுபோல.

பால் பண்ணைப் பெண் – 45 வயது

விஸ்கான்சின் என்றால் பால். ஆனால் ஒவ்வொரு கேலனுக்குப் பின்னாலும் வளையும் முதுகுகள், கதறும் முழங்கால்கள், பல தசாப்தங்களாக ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமையையும் காணாத வாழ்க்கைகள் இருக்கின்றன.

Sarah அதிகாலை 4:00 மணிக்கு எழுகிறாள். நற்பண்பால் அல்ல: கட்டாயத்தால். கறக்க வேண்டிய பசுக்கள், தவறுகளை மன்னிக்காத இயந்திரங்கள், முடிவில்லாத அதிகாரத்துவம், சாலைகளையும் நம்பிக்கையையும் அழித்துவிடும் பனி. விவசாயம் ஒரு வேலையாக இருப்பது நின்று ஒரு கொடிய லாட்டரியாக மாறியபோது பல ஆண்கள் சரிந்துவிட்டார்கள். பெண்கள்? ஒருபோதும் கப்பல் தலைவி என்று பெயரிடப்படாமலேயே சுக்கானைப் பிடித்தார்கள்.

Sarah-வின் இல்லாமை விவசாயம் சார்ந்தது, அமைப்பு சார்ந்தது, கொடூரமானது.

அவள் எல்லாவற்றையும் செய்கிறாள். குடும்பத் தொழிலை மூழ்காமல் வைத்திருக்கிறாள். ஆனாலும் சமூக ரீதியாக அவள் இல்லவே இல்லை; வருமானத்தை உருவாக்கும் ஒரு பேய் அவள்.

மில்வாக்கி பெண் – 34 வயது

மில்வாக்கி ஒரு திறந்த காயம்: கடுமையான, சமத்துவமற்ற, அடுக்குகளாகப் பிரிந்த நகரம். வானளாவும் வறுமை விகிதங்கள், கைவிடப்பட்ட பள்ளிகள், மனசாட்சியற்ற வன்முறை.

ஆசிரியர்களும் நிதியும் எதிர்காலமும் இல்லாத ஒரு பள்ளியில் Jasmine வேலை செய்கிறாள். அவளுக்கு இரண்டு குழந்தைகளும், அவள் தேவைப்படாதபோது மட்டுமே இருக்கும் ஒரு துணையும் இருக்கிறார்கள். ஒவ்வொரு காலையும், யாரும் கனவுகளைப் பற்றிப் பேசாத பகுதிகளைக் கடந்து செல்கிறாள்: இங்கே கவனமெல்லாம் அந்த வாரத்தைத் தாண்டி உயிர்வாழ்வதில்தான்.

அவளுடைய இல்லாமை நகர்ப்புறம் சார்ந்தது.

நகரம் அவளைப் பயன்படுத்துகிறது, அரித்துத் தின்கிறது. அவளை “வலிமையானவள்” என்று வரையறுக்கிறது; பாராட்டாக மாறுவேடம் போட்ட ஓர் அவமானம்.

தொழிற்சாலைப் பெண் – 51 வயது

விஸ்கான்சினின் தொழில்துறை ஒருகாலத்தில் நிலைத்தன்மையையும் ஓய்வூதியத்தையும் வாக்களித்ததுபோல இப்போது இல்லை. இன்று அது ஒரு சூதாட்டச் சக்கரம்: நீண்ட பணி நேரங்கள், கட்டாயக் கூடுதல் நேரம், வாழ்க்கைச் செலவு உயரும்போது சரியும் சம்பளங்கள்.

Maria உற்பத்தி வரிசையில் நீண்ட அனுபவம் கொண்டவள்: தேய்ந்த மணிக்கட்டுகள், பாதிக்கப்பட்ட முதுகு, பூஜ்ஜிய இடைவெளிகள். அவளுடைய உடல் மாற்றக்கூடிய ஓர் இயந்திரம்போல, அதே அசைவை ஆயிரக்கணக்கான முறை திரும்பத் திரும்பச் செய்கிறாள்.

அவளுடைய இல்லாமை தொழில்துறை சார்ந்தது.

அதிகாரபூர்வ உரைகளில் யாரும் அவளைக் குறிப்பிடாமலேயே எல்லாவற்றையும் இயங்க வைக்கும் தொழிலாளியின் கண்ணுக்குத் தெரியாத நிலை அது.

குளிர்ந்த வடக்கின் பெண் – 57 வயது

வடக்கு விஸ்கான்சின் இன்னொரு கோள்: முடிவில்லாத காடுகள், மீட்டர் கணக்கில் பனிக்கட்டிக்குக் கீழே அசையாத ஏரிகள், உங்கள் அனுமதியைக் கேட்காத தனிமை.

Karen சுப்பீரியர் அருகே ஒரு மரக் குடிலில் வாழ்கிறாள். பனி அரை ஆண்டு நீடிக்கிறது. தூரங்கள் ஒரு தண்டனை: மைல் கணக்கிலான வெறிச்சோடிய சாலைகள் எல்லாவற்றையும் நாகரிகத்திலிருந்து பிரிக்கின்றன. இங்கே பெண்கள் மறைந்துபோவதில்லை: குளிரில் ஆவியைப் போல மெல்லக் கரைந்துபோகிறார்கள்.

அவளுடைய இல்லாமை காலநிலை சார்ந்தது, புவியியல் சார்ந்தது.

யாரும் அங்கே போவதில்லை என்பதால் யாரும் அதைப் பார்ப்பதில்லை.

பின்னுரை – விஸ்கான்சின்

மாநிலம் இயங்குகிறது. தொழிற்சாலைகள் ஓடுகின்றன. பண்ணைகள் உற்பத்தி செய்கின்றன. நகரங்கள் அடியைத் தாங்குகின்றன. எப்போதும், இந்த நிலையற்ற சமநிலையின் ஒவ்வொரு துண்டுக்குப் பின்னாலும், அழுக்கான, மௌனமான வேலையைச் செய்யும் ஒரு பெண் இருக்கிறாள்.

ஆனால் யாரும் அதைச் சொல்வதில்லை. எந்தக் கெட்ட எண்ணத்தாலும் அல்ல. அப்படி இருப்பது வசதியாக இருப்பதால்.

சிந்தனை – விஸ்கான்சின்

இங்கே இல்லாமை ஒரு நச்சுக் கோட்பாட்டிலிருந்து உருவாகிறது: “மத்திய மேற்கின் பெண் இயல்பிலேயே வலிமையானவள்.” அந்த வலிமையின் விலையைப் பார்க்க விரும்பாதவர்களுக்கு வசதியான ஒரு கதை. அது நற்பண்பு அல்ல. அது மரபணுத் திறமை அல்ல. அது தார்மீகக் கடமையாக மாறுவேடம் போட்ட உயிர்வாழ்தல்.

உயிர்வாழ்தல் ஒரு பழக்கமாகிவிடும்போது, வாழ்க்கை வாழ்க்கையாக இருப்பது நின்றுவிடுகிறது.

வயோமிங்

வயோமிங் மூச்சுவிடும் ஒரு வெற்றிடம். கூர்மையான மலைகள், முடிவில்லாத புல்வெளிகள், ஒருபோதும் ஓயாத காற்று, சுதந்திரமாகத் திரியும் குதிரைகள், எண்ணெய்க் கிணறுகள், லாரிகள், நிலக்கரி, தூரம் ஆகியவற்றின் நிலம். இங்கே வெளி என்பது ஒரு கருத்து அல்ல: அது உங்களை வடிவமைக்கும் ஒரு சக்தி.

அமெரிக்காவில் மிகக் குறைந்த மக்கள்தொகை கொண்ட மாநிலம் இது. பெண்களுக்கு மிகப் பகைமையான மாநிலங்களில் ஒன்றும்கூட. ஏனென்றால் இங்கே வாழ்க்கை விவாதிக்கப்படுவதில்லை: எதிர்கொள்ளப்படுகிறது. அது உடல் சார்ந்தது, அன்றாடமானது, முழுமையானது. நீங்களே கட்டிக்கொள்ள முடியாத எந்தப் பாதுகாப்பும் இங்கே இல்லை.

கால்நடைப் பண்ணைப் பெண் – 49 வயது

Kim ஒரு மாவட்டத்தின் அளவுள்ள கால்நடைப் பண்ணையில் வாழ்கிறாள். அவளுடைய நாட்கள் அவசரநிலைகளின் சூறாவளி: சேணங்கள், விலங்குகள், அதிகாலை மூன்று மணிப் பிரசவங்கள், காற்றில் கிழிந்த வேலிகள், வேட்டை விலங்குகள், முழங்கால் ஆழப் பனி.

அவள் ஓர் ஆணைப் போல வேலை செய்கிறாளா? இல்லை. பெரும்பாலான ஆண்களைவிடக் கடினமாக வேலை செய்கிறாள். ஏனென்றால் அவர்கள் ஒரு முறை உடைந்து சரிந்துவிடும்போது, அவள் பத்து முறை உடைந்து தொடர்கிறாள்.

ஆனால் உலகின் பார்வையில் அவள் ஒரு மனிதர் அல்ல: அவள் ஒரு விவசாயச் செயல்பாடு, சொத்தின் ஒரு செயல்பாட்டுக் கூறு, இயல்பாக எடுத்துக்கொள்ளப்படும் ஓர் இருப்பு.

அவளுடைய இல்லாமை விவசாயம் சார்ந்தது, கட்டமைப்பு சார்ந்தது, இயல்பாக்கப்பட்டது.

எண்ணெய் & எரிவாயுத் துறைப் பெண் – 37 வயது

Alex அமெரிக்க எரிசக்தியின் மென்மையான நரகத்தில் மூழ்கியிருக்கிறாள். சாத்தியமற்ற பணி நேரங்கள், கொல்லும் குளிர், நகைச்சுவைகள் பிளேடுகளைவிட அதிகமாக வெட்டும் ஆண் ஆதிக்கச் சூழல்கள். அவள் திறமையானவள், தெளிவான சிந்தனை உள்ளவள், தயார்நிலையில் இருப்பவள். அவளைவிட அதிகம் சம்பாதிக்கும் பலரைவிட மிக அதிகமாக. மரியாதை அவளுக்குத் தவணைகளில் வருகிறது, ஒரு சலுகையைப் போல. மீதியெல்லாம் மௌனம், மறைமுகக் குத்தல்கள், முயற்சி. தொழில்முறையாக, உடல்ரீதியாக, உளவியல்ரீதியாக.

அவளுடைய இல்லாமை தொழில்துறை சார்ந்தது, பாலினம் சார்ந்தது:

அவள் திறமையற்றவள் என்பதால் கண்ணுக்குத் தெரியாதவளாக இல்லை; அவளை ஏற்றுக்கொள்ள விரும்பாத ஓர் இடத்தில் அவள் அளவுக்கு மீறித் திறமையானவள் என்பதால்.

சிறிய நகரங்களின் பெண் – 55 வயது

இங்கே நகரங்கள் நகரங்கள் அல்ல: இருநூறு–முந்நூறு பேர் வாழும் எதிர்ப்பு மையங்கள். ஒரு தேவாலயம், ஒரு கடை, இரண்டு சாலைகள், பகுதி நேர ஷெரிப் ஒருவர்.

சமூகத்தை மூழ்காமல் வைத்திருக்கும் எல்லாவற்றையும் Linda செய்கிறாள்: வங்கி வேலைகள், மருந்தகம், தன்னார்வப் பணி, முதியவர்களுக்கான மளிகைப் பொருட்கள் வாங்குதல், குழந்தைகளைப் பார்த்துக்கொள்ளுதல், அவசரநிலைகள், குழுக்கள், இறுதிச் சடங்குகள், ஆதரவு, இருப்பு.

சிறு சமூகங்கள் சரிந்துவிடாமல் தடுக்கும் மனித இயந்திர அமைப்பு அவள்.

ஆனாலும் யாரும் அவளைப் பார்ப்பதில்லை. அவளுடைய இருப்பு இயல்பாக, தானியங்கியாக எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது, கையேட்டில் எழுதப்பட்ட பாத்திரம் போல.

அவளுடைய இல்லாமை குடிமை சார்ந்தது: அடிப்படையானது, ஆனால் அங்கீகரிக்கப்படாதது.

தேசியப் பூங்காக்களின் பெண் – 32 வயது

யெல்லோஸ்டோன், கிராண்ட் டீட்டன்: எல்லோரும் தங்களுக்குத் தெரியும் என்று நினைக்கும், ஆனால் உண்மையில் யாருக்கும் தெரியாத நிலப்பகுதிகள்.

அவள் ஒரு வனக் காவலர், ஒரு வழிகாட்டி, ஓர் உயிரியலாளர், பகுத்தாய்ந்து பார்க்கும் ஒரு மனிதர். விலங்குகள் வருவதற்கு முன்பே அவற்றின் ஓசைகளைக் கேட்கிறாள். தடங்களை, நிலத்தை, அவசரநிலைகளைப் படிக்க அவளுக்குத் தெரியும். நிலக்காட்சியின் மீது அவளுக்கு உண்மையான அதிகாரம் இருக்கிறது, ஆனால் அவளுக்குச் சமூகம் இல்லை. கண்ணுக்குத் தெரியாத ஓர் எல்லையில் குடியிருப்பவளைப் போலத் தனிமையில் வாழ்கிறாள்: நாகரிகத்தின் பகுதியாக உணர முடியாத அளவுக்கு அதிக இயற்கை, பலவீனமாக இருக்கத் தனக்கு அனுமதி தர முடியாத அளவுக்கு அதிகப் பொறுப்பு.

அவளுடைய இல்லாமை தொழில் ரீதியானது, புவியியல் ரீதியானது:

அவள் அங்கே இருக்கிறாள், தீர்மானிக்கும் சக்தியாக, ஆனால் எல்லாவற்றிலிருந்தும் தொலைவில்.

பின்னுரை – வயோமிங்

வயோமிங் கடுமையாக அழகானது, மூச்சடைக்க வைக்கும் அளவுக்கு அழகானது, உயிருக்கு ஆபத்தான அளவுக்குக் கடுமையானது.

இங்கே பெண்கள் புறக்கணிக்கப்படுவதில்லை: நிலக்காட்சிக்குள் உறிஞ்சப்படுகிறார்கள்.

காற்று அவர்களைத் துண்டு துண்டாக அடித்துச் செல்கிறது, தூரம் அவர்களைக் களைப்படையச் செய்கிறது, தனிமை எரிமலைக் கல்லைப் போல அவர்களைச் செதுக்குகிறது. இறுதியில், பெண் எங்கே தொடங்குகிறாள், நிலப்பரப்பு எங்கே முடிகிறது என்று அவர்களுக்கே தெரிவதில்லை.

சிந்தனை – வயோமிங்

இங்கே பெண்ணின் இல்லாமை இயற்கையிலிருந்தே எழுகிறது: வெளி, குளிர், மௌனம், தனிமை.

உரிமைகள், பாதுகாப்பு, ஒரு வலையமைப்பு, ஒரு சமூகம் எதுவும் தேவையில்லாதவள்போல, பெண் நிலப்பரப்பின் ஒரு பகுதியாகிவிடுகிறாள்.

ஆனால் உண்மை நேர் எதிரானது. அமெரிக்காவின் மிகக் கடுமையான பகுதியில் அவள் வாழ்வதால்தான், மற்றவர்களைவிட அவளுக்கு அதிகப் பாதுகாப்பு தேவை.

அதற்குப் பதிலாக, அவள் பாறையாக மாறும்படி கேட்கப்படுகிறாள். நிலக்காட்சியாக மாறும்படி. சத்தமில்லாமல் மறைந்துபோகும்படி.