முடி, L’ORÉAL-க்கும் GILLETTE-க்கும் இடையே

முடி என்பது மக்கள் புரிந்துகொண்டதாகப் பாசாங்கு செய்யும் ஒரு நுணுக்கம்.

அவர்கள் அதைச் சுகாதாரம், அழகியல், அடையாளம், பண்பாடு, சடங்கு என்கிறார்கள்.

உண்மையில், அது ஓர் எல்லை மட்டுமே — நீங்கள் காட்டுவதற்கும் மறைப்பதற்கும் இடையே.

சிலர் அதை நாவிதர்களிடம் ஒப்படைக்கிறார்கள், சிலர் அழகுக் கலைஞர்களிடம், சிலர் தன்னாட்சியையும் முழுமையையும் வாக்களிக்கும் நவீன இயந்திரங்களிடம். ஆனால் முடி அங்கேயே இருக்கிறது, பிடிவாதமாக, ஓர் உயிரியல் நினைவூட்டலாக: நீங்கள் ஒரு சமூக உயிரியாவதற்கு முன் ஒரு விலங்கு.

ஆனாலும், அது ஓர் எதிரி அல்ல. அது ஒரு சங்கடமான நண்பன், நீங்கள் எங்கிருந்து வருகிறீர்கள் என்பதை நினைவூட்டும் ஒரு பயணத் தோழன். அதற்கு ஏறக்குறைய நுண்குழாய் போன்ற ஒரு பரவல் இருக்கிறது, உங்கள் மரபணு வரைபடம் ஒதுக்கிய ஒரு நிறம், நீங்கள் அழிக்க முடியாத ஒரு கதை. அலோபீசியாவால் அவதிப்படுபவர்கள்கூட அது இல்லாதவர்கள் அல்ல — யாராலும் வரையறுக்க முடியாத ஒரு காலத்துக்கு அதை இழந்திருக்கிறார்கள், அவ்வளவுதான்.

ஆனால் முடியைப் புரிந்துகொள்ள, தொடக்கத்துக்குத் திரும்பிச் செல்ல வேண்டும் — நீங்கள் எப்போதும் திரும்பும் இடத்துக்கு: ஆதிமனிதன்.

நான் அதை இப்படிக் கற்பனை செய்கிறேன், வரலாற்றுக்கு முந்தைய ஒரு நுவார் காட்சியில். புற்களால் ஆன ஒரு சுவருக்குப் பின்னால் இரண்டு உருவங்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கின்றன. மூன்றாவது ஒருவர் வருகிறார், யார் ஆண், யார் பெண் என்று அவரால் சொல்ல முடியவில்லை. முகம் போதுமானதாக இல்லை. முகம் ஏமாற்றுகிறது.

எனவே அந்தப் பெண் தன் அடையாளத்தின் விதியை மாற்ற முடிவு செய்கிறாள்.

அவள் ஆற்றுக்குச் செல்கிறாள், நீரில் தன்னைப் பார்க்கிறாள், ஒரு தாடியைக் காண்கிறாள்.

அது அவளுக்குப் பிடிக்கவில்லை. அது அவளைப் பிரதிபலிக்கவில்லை. அது அவளை வேறுபடுத்திக் காட்டவில்லை.

கூர்மையான ஒரு கல்லைக் கண்டுபிடித்து, ஒவ்வொரு இழையாக முடியை நீக்கத் தொடங்குகிறாள்.

மீண்டும் வளர்வது மெதுவாக நடக்கிறது என்று கண்டுபிடிக்கிறாள் — அது அவளுக்கு ஓர் அனுகூலத்தைத் தருகிறது: அந்தச் சடங்கை ஒவ்வொரு நாளும் திரும்பச் செய்ய வேண்டியதில்லை. அதைவிட வலிமையான ஒன்றையும் அவள் கண்டுபிடிக்கிறாள்: ஆண் அவளை வேறு விதமாகப் பார்க்கிறான்.

வேறுபாடு ஈர்ப்பாகிறது.

வேறுபாடு மொழியாகிறது.

அங்கிருந்து, முடியின் முழுப் பண்பாடும் பிறக்கிறது: முதலில் குறியீட்டுரீதியாக, பிறகு சமூகரீதியாக, பிறகு சுகாதாரரீதியாக, பிறகு அறிவியல்ரீதியாக, பிறகு சித்தாந்தரீதியாக.

நவீன தீவிரவாதங்கள் வரை: முடி பாக்டீரியாக்களிடமிருந்து உங்களைக் காக்கிறது, அதை வைத்திருக்க வேண்டும் என்பவர்கள்; ஏற்றுக்கொள்ளப்பட அதை நீக்க வேண்டும் என்பவர்கள்; விரும்பப்பட அதை வடிவமைக்க வேண்டும் என்பவர்கள்.

உண்மை எளிமையானது: முடி பிறக்கிறது, வளர்கிறது, வளைகிறது… அது வளையும் இடத்தில், இறக்கிறது.

ஆனால் வேர் உயிரோடு இருக்கிறது, பிடிவாதமாக, மன உறுதியாலும் நீக்க முடியாத சில கருத்துகளைப் போல.

பிறகு இறுதி விதி இருக்கிறது, கதைசொல்லிகளுக்கு மட்டுமே தெரிந்த விதி:

“வேர்”-ஐ ஒருபோதும் “போர்” ஆக்கிவிடாதீர்கள்.

வேறுபாடு மிகச் சிறியது — ஒரே ஒரு எழுத்து.

ஆனால் அது எல்லாவற்றையும் மாற்றிவிடுகிறது.