L’ORÉAL மனிதர்

இந்தப் படைப்பை எழுதுவதற்கு முன் நான் நீண்ட காலம் காத்திருந்தேன்.

எனக்கு வார்த்தைகள் இல்லாததால் அல்ல, இன்னும் அதிகத்துக்குத் தகுதியான ஒரு மனிதருக்காக அவற்றை வீணாக்கிவிடுவேனோ என்று அஞ்சியதால்.

Giorgio ஒரு விற்பனையாளர் அல்ல.

அவர் ஒரு மனிதராக வேடமிட்ட ஒரு முறை.

அவர் திரு. Giorgio Priolo, L’Oréal-இன் தென் இத்தாலிக்கான வணிக இயக்குநர்.

1970-களின் நடுப்பகுதியில், வாசனைத் திரவியக் கடைகளின் உலகில் ஒரு விற்பனையாளராக அவர் தொடங்கியிருந்தார் — ஏறக்குறைய பெண்களுடன் மட்டுமே தொடர்புடைய ஒரு சந்தை, L’Oréal எப்போதும் உரையாடி வந்த, ஆழமாகப் பிணைந்திருந்த அதே உலகம். இன்று உலகம் முழுவதும் அறியப்பட்ட “Because I’m Worth It” என்ற முழக்கத்தைக் கடைசியில் பெற்றெடுத்த உலகம், தன் மதிப்பை நிரூபிக்க வேண்டியிருப்பதில் சோர்ந்துபோன, தகுதியானவளாக உணர அனுமதி தேடுவதில் சோர்ந்துபோன ஒரு பெண்ணின் பதில் போல.

உலகளாவிய விளம்பர நிறுவனங்கள் இது போன்ற கருத்துகளை உருவாக்க, அவற்றின் படைப்பாற்றல் என்று சொல்லப்படும் அனைத்தோடும், பில்லியன் கணக்கான டாலர்களைச் சம்பாதித்திருக்கின்றன; ஆனால் உண்மையில் அவை செய்ய வேண்டியிருந்தது, ஒரு விற்பனையாளரை Queens-க்கு அனுப்பி, சில மணி நேரம் சாதாரண மக்கள் சொல்வதைக் கேட்க வைத்து, அவர்களுடைய வார்த்தைகளை ஒரு டாலர் காபியின் விலையில் இரண்டு எளிய கருத்துகளாக மாற்றுவது மட்டுமே.

ஆஹாஹாஹாஹாஹா.

ஒரு ஹோட்டலில், என் தந்தையுடன் ஒரு மேசையில் அமர்ந்திருந்தபோது அவரைச் சந்தித்தேன், அனுமதி கேட்காமலேயே வேலையும் குடும்பமும் கலந்துவிடும் அந்த மாலைகளில் ஒன்றில்.

L’Oréal தன் பெரிய சில்லறை வணிகத்தை ஒழுங்கமைக்க அவரை அனுப்பியிருந்தது; நுகர்வோரையும் நுகர்வையும் வேகமாகக் குவித்துக்கொண்டிருந்த வளர்ந்துவரும் ஒரு சந்தை அது; அதே வேளையில் அதன் பாரம்பரிய ராஜ்யம் — வாசனைத் திரவியக் கடைகளும் COROLLE கவுண்டர்களும் — அப்படியே, வலுவாக, தொட முடியாததாக நீடித்தது.

அவர் ஏற்கெனவே நோயைச் சந்தித்திருந்தார்.

அவர் இன்னும் இளைஞர்தான், ஆனால் அவருடைய உடல் ஏற்கெனவே ஒருமுறை கணக்கைத் தீர்க்கச் சொல்லியிருந்தது. அனுதாபம் பெறுவதற்காக அவர் அதைப் பற்றி ஒருபோதும் பேசியதில்லை. எப்போதாவது அதைக் குறிப்பிட்டால், வானிலையைப் பற்றிப் பேசுவதுபோலப் பேசினார்: ஒரு உண்மை, ஒரு சோகம் அல்ல.

அவர் தன் உடனிருப்பின் இரண்டு ஆண்டுகளை எனக்குக் கடனாகக் கொடுத்தார், ஒவ்வொரு மாதமும் வாரத்துக்கு ஒரு நாள், அவருடையவர்களும் அல்லாத என்னுடையவர்களும் அல்லாத வாடிக்கையாளர்களிடையே பயணித்தோம்.

அந்தப் பயணங்கள் நீடித்த வரை, அவர்கள் எங்களுடையவர்களானார்கள்.

L’Oréal சொல்வதைக் கேட்கத் தெரிந்த ஒரு Gillette மனிதர், சவர பிளேடுகளை மட்டுமே விற்ற ஒருவரைவிடச் சந்தையை நன்றாகப் புரிந்துகொண்டார் என்று அவர் எனக்குக் கற்றுக்கொடுத்தார்.

என் ஆண்களுக்கான ஆஃப்டர்ஷேவை எடுத்துவிட்டு, அதற்குப் பதிலாகப் பெண்களுக்கான ஒரு வாசனைத் திரவியத்தைக் கொடுத்தார்; சில நேரங்களில் ஆண்கள் தாங்கள் யார் என்பதை அல்ல, தாங்கள் புரிந்துகொள்ள விரும்புவதை அணிய வேண்டும் என்று என்னிடம் சொன்னார்.

அவர் என்னைத் தன் மந்திரவாதியின் சீடன் என்று அழைத்தார், அதை ஒருபோதும் விளையாட்டாகச் சொல்லவில்லை.

அவர் அதை நம்பியதால் சொன்னார்.

வாடிக்கையாளர்களிடையே, நாங்கள் வெறுமனே “What a Great Company” என்று அறியப்பட்டோம்.

அதுதான் எங்கள் முழக்கம்.

நாங்கள் வேடிக்கையாக இருக்கிறோம் என்றும், அதற்காகத்தான் எங்களுக்குச் சம்பளம் கிடைக்கிறது என்றும் எப்போதும் சொல்லிக்கொண்டோம்.

இதற்கிடையில், வெளியே உலகம் வேறுபட்டிருந்தது: எப்போதும் புகார் சொல்லிக்கொண்டிருந்தவர்கள், எப்போதுமே புகார் சொல்லிவந்தவர்கள், முற்றிலும் எதுவும் செய்யாமல் இருந்தும் புகார் சொன்னவர்கள்.

மற்ற நிறுவனங்களின் விற்பனையாளர்கள்.

பெயர்கள் தேவையில்லை.

ஒரு நாள் Milan என்னை அழைத்து, மிகப் பணிவாக, அவருடன் பயணிப்பதை நிறுத்தும்படி கேட்டுக்கொண்டது.

என் பகுதியில் Gillette தனிநபர் பராமரிப்புப் பிரிவு சரிந்துகொண்டிருந்தது, எப்படியோ, பழி என்னுடையதுபோலத் தோன்றியது.

சிலரின் கருத்துப்படி, நான் உணராமலேயே L’Oréal-ஐ விற்றுக்கொண்டிருந்தேன்.

தரகுக் கட்டணம் இல்லாமல்.

இலவசமாக.

இன்றும் நான் செய்வதுபோலவே.

அதைப் பற்றிப் பல நாட்கள் சிரித்தோம்.

Gillette ஓர் எளிய வாக்குறுதியைச் சுற்றி ஒரு சாம்ராஜ்யத்தைக் கட்டியிருந்தது:

THE BEST A MAN CAN GET.

அப்போது, அது விளம்பரம் என்று நினைத்தேன்.

பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அது ஒரு விவரிப்பு என்று உணர்ந்தேன்.

ஏனென்றால் ஒரு நாள், ஒரு போட்டியாளர் எனக்கு அச்சு அசலாக அதைக் கொடுத்தார்.

அவர் பெயர் Giorgio Priolo.

அவர் ஐம்பத்திரண்டு வயதில் இறந்தார்.

அறிமுகப்படுத்த இன்னும் வாடிக்கையாளர்களும், சொல்ல இன்னும் நகைச்சுவைகளும், அவருடைய உடல்நலம் ஒருபோதும் நிறைவேற்ற விடாத ஒரு முழு வாழ்க்கையின் சந்திப்புகளும் இருந்த ஒரு மனிதருக்கு, இது மிகவும் முன்கூட்டியது.

நான் அவளுக்கு அவருடைய பெயரை வைத்தேன்.

என் மகளின் பெயர் Giorgia, ஒவ்வொரு முறை நான் அவளை அழைக்கும்போதும், அவரையும் திரும்ப அழைக்கிறேன் — ஒரு கணத்துக்கு, என் மேசைக்கு.

அவர் ஒரு சக ஊழியர் அல்ல.

அருகிலிருந்து பார்க்கும்போது ஒரு போட்டி நிறுவனம் என்பது நீங்கள் இன்னும் சந்திக்காத இன்னொரு குடும்பம் மட்டுமே என்று எனக்குக் கற்றுக்கொடுத்த மனிதர் அவர்.

விடைபெறுகிறேன், Giorgio.

இந்தக் காவியம் எவ்வளவு என்னுடையதோ, அவ்வளவு உங்களுடையதும்.