DESTESERKIRIN OPA BIC – PIŞK

Min hesabê firavînê dabû. Sî û pênc euro. Bêyî dudilî.

Û bi encamekê ku yekser hat: yek ji wan jinên li wir jî li hêviya wê nebû, lê ew tenê destpêka dawiya hevdîtinekê bû.

Dema em li kêleka Seine dimeşiyan, wan li vir û li wir pirsên lêgerînê dikirin. Min baş dizanî ew dixwazin biçin ku derê. Û min ew yek bi yek, destê wan girtî, birin wir, bêyî ku yek ji wan pê bihese.

Min ji wan pirsî gelo ew çîroka Napolyon Bonaparte dizanin, ku bi hespê xwe li ser girê herî bilind radiwesta, temaşe dikir ka ew ê çawa serkeve û didît ku dijberên wî têk diçin. Yekê jî nikaribû bersivê bide. Û dîsa jî ez tenê biyaniyê îtalî bûm ku behsa dîroka Fransayê dikir. Ahahahah.

Paşê dem hat. Em li ber kafeyekê rûniştibûn, hemû me dondirme dixwar, dema ku jina herî bi tecrûbe di dawiyê de axaftin girt destê xwe û pirsa yekem a rastîn kir.

Lîstika firfirokê bi dawî bûbû. Niha her kes dîsa li ser erdê bû. Dem hatibû ku meriv bê mask guhdarî bike û fêm bike ka ev lîstik dê çawa biqede.

Bi navê hemûyan, wê dîsa spasiya xwe anî ziman ku min vexwendin qebûl kiribû, lê got ku di dawiyê de ew ê neçar bin encama hevdîtina me ji mêrên xwe re ragihînin. Herçî be, min dilê lêdixe yê BIC COMPANY WORLDWIDE deyn kiribû, û min ev tenê bi sî û pênc euroyan kiribû.

Chanel li aliyekî sekinîbû û li min dinêrî. Bi rastî şaşmayî xuya dikir û wisa dixuya ku ji xwe dipirse ez bi rastî kî me. Paşê wê qebûl bikira ku wê tu carî kesekî wek min nas nekiribû.

«Ez bawer dikim,» xanimê got, «ku li gorî şiyanên te, hemû mêrên me bi hev re jî çaryeka şiyanên te tune ne. Û ez bi rastî bawer dikim ku tu dikarî tam ya ku te nivîsiye bikî—ji bo BIC pêşniyara desteserkirinê bidî destpêkirin. Lê pirsa min ev e: Tu dixwazî GILLETTENARRATIVE.COM bi çiqasî bifiroşî? Û ez soz didim te ku di nav bîst û çar saetan de em ê peymanê îmze bikin û ez ê pereyan—an pişkan—li ku derê tu bixwazî bi cih bikim.»

Min li wê nêrî û bersiv da: «Çima tu malpera min dixwazî?»

Bersiva wê yekser hat. «Em dixwazin bannerên NOKIA têxin hundirê malpera APPLE. Ev têra xwe zelal e? Birêz Frega, tu qet nizanî em amade ne heta ku derê biçin da ku malpera te bi dest bixin. Ji bo me ew bûye bingehîn. Ew ji bo me pêwîst e ku em bêyî ku tiştekî winda bikin bijîn. Rast e ku em salê sê mîlyar dolar dahat çêdikin, lê qezenca me ya xebatê her tim du-reqemî bûye. Lêçûnên belavkirina markayê yên wan şirketên ku neçar in hejmarên mezin ên berheman li seranserê cîhanê bigerînin, li ser me nînin. Dînamîkên me yên zirar û qezencê di qada sê-reqemî de dixebitin.»

Paşê sekinî û got: «Bêyî ku em wext di axaftineke bêdawî de winda bikin, bihêle ez pêşniyarekê ji te re bikim.»

Û wê kir. Wê pêşniyareke wisa kir ku tu mirovekî mantiqî an aqilmend qet red nake.

Lê bersiva min ev bû. «Tu dikarî pirtûkên min belaş bixwînî, bêyî ku dolarekî jî bidî. Lê tu nikarî pêncî û heşt salên rûmeta malbatê ya di hundirê GILLETTE de tenê bi pereyan ji min bistînî. Her tiştê ku tu dibînî. Her tiştê ku min ava kiriye. Her tişt. Tenê yek dolarê Amerîkî hêja ye. Û ez ê wî dolarî tenê bidim diya xwe, wek ku divê. Kur tu carî diya xwe înkar nake. Ew her û her kurê wê dimîne. Û ew tu carî nahêle ku kes li dijî wê kiryarên bêhiş an bêşeref bike. Ew tenê kurê wê ye.»

Wan pirsî gelo dikarin heta otêlê bi min re werin. Min spasiya wan kir û got na. Min xatir xwest û çûm.

Lê roj hîn neqediyabû. Hîn diviyabû ez xwe ji tîma wan a ewlehiyê xilas bikim. Êdî wan fêm nedikir ez diçim ku derê. Piştî sê saetan di hundirê metroya Parîsê de, ez ji dest wan çûm. Ew westiyan. Wan dev jê berda.

Û ez vegeriyam odeya hevpar a di nav Hindî û Brezîlyayiyan de, kurê Xwedayekî mezintir ku rojekê diviyabû ez wî qebûl bikim, wek ku bav di dawiyê de kurê xwe yê herî xirab qebûl dike.