GILLETTE: WERZIŞ, REKLAM Û BÎRANÎN

DESTPÊK

Gillette yek ji wan markayan e ku di dîrokê de herî zêde reklama wan hatiye kirin. Li Dewletên Yekbûyî ew jixwe di salên 1940an û 1950an de bi bûyerên werzişê yên mezin ve girêdayî bû, sponsoriya beyzbol, boks û bernameyên werzişê yên televizyonê dikir.

Li Amerîkayê, Gillette ne tenê cihên reklamê di werzişê de kirîn. Wê alîkariya îcadkirina modela nûjen a sponsoriya werzişê kir.

Çend rastî:

Di sala 1939an de Gillette mafên sponsoriyê yên World Series a beyzbolê kirîn. Peyman ewqas serkeftineke bazirganî bû ku şirket her ku diçû bêtir di werzişê de veberhênan kir.

Di sala 1942an de Gillette CAVALCADE OF SPORTS çêbû, bernameyek ku sponsoriyên werzişê yên sereke yên markayê li hev dicivand, pêşî li radyoyê û paşê li televizyonê.

Di salên çil û pêncî de, ji bo gelek Amerîkiyan, werziş û Gillette hema bêje ji hev nedihatin veqetandin. Marka bi beyzbol, boks, futbola zanîngehan, pêşbaziyên hespan û bûyerên neteweyî yên mezin ve girêdayî bû.

Berî her tiştî, Gillette bi weşanên boksê yên şevên Înê navdar bû, ku bi mîlyonan temaşevan li wan dinêrîn.

Dirûşma dîrokî:

LOOK SHARP.

FEEL SHARP.

BE SHARP.

Wê tiraş rasterast bi nirxên werzişa Amerîkî ve girê da: dîsîplîn, serkeftin, rastbûn û wêneya kesane.

Berî ku bibe markayeke tiraşê ya gerdûnî, Gillette bû muzîka werzişa Amerîkî.

Dema bi mîlyonan Amerîkî radyo an televizyon vedikirin da ku lîstikekê bişopînin, Gillette hema her tim li wir li benda wan bû.

Dema ku li Amerîkayê Gillette bi werziş, radyo û televizyonê re mezin dibû, li Ewropayê erdekî bi tevahî cuda şekil digirt.

Piştî şer, bi mîlyonan malbat li luksê negeriyan. Ew li jiyana asayî digeriyan.

Malek.

Erebeyek.

Sarincokek.

Televizyonek.

Jiyaneke ji ya dê û bavên wan çêtir.

Di vê rewşê de mûcîzeya aborî ya îtalî çêbû.

Û bi wê re lêçûnên nû, adetên nû û sembolên nû yên jiyana nûjen hatin.

Gillette wek tiştekî luks nehat.

Ew wek sozeke kalîte, pêbawerî û pêşketinê hat.

Her tîxa ku dihat firotin heman ramanê vedigot: pêşeroj dê ji paşerojê çêtir be.

Di salên şêst û heftê de, Îtalya rûyê xwe diguherand.

Bajar mezin dibûn.

Kargeh dixebitîn.

Reklam dikete malên mirovan.

Û markayên navneteweyî yên wek Gillette dibûn beşek ji jiyana rojane ya bi mîlyonan mirovan.

Bê deng û bang.

Bê xwenîşandan.

Lê bi hebûneke domdar ku dê di nav nifşan re derbas bibûya.

Loma çîroka Gillette Italia ne tenê çîroka markayekê ye.

Ew herwiha çîroka mûcîzeya aborî ye ku ji neynika serşokeke îtalî tê dîtin.

RÊVEBERIYA ÎTALÎ

Her Yekşem saet 14:30 piştî nîvro, Îtalya disekinî.

Futbol êdî bûbû zimanê hevpar ê welêt.

Li kargehan, li baran, li malan û li ofîsan, mirovan behsa heman maçan, heman lîstikvanan û heman tîman dikirin.

Dema ku li Dewletên Yekbûyî Gillette hebûna xwe bi beyzbol, boks û werzişa televizyonê ava kiribû, li Ewropayê her ku diçû eşkeretir dibû ku futbol amûra herî bi hêz a mezinbûna markayê ye.

Di hundirê Gillette de, ev hişyarî bi xurtî hebû.

Rêveberên Ewropî, û bi taybetî yên îtalî, fêm kirin ku futbol ne tenê werzişek e.

Ew şêweyekî çanda gelêrî bû.

Rêyek bû ku di heman demê de bikeve bi mîlyonan malan.

Kûpaya Cîhanê ya 1970an li Meksîkayê ceribandina mezin a yekem a vê nêrînê bû.

Ne her kes qane bû.

Şirketa dayik a Amerîkî bi hişyarî li operasyonê dinêrî.

Lê Ewropa diviyabû bibe bazareke stratejîk, û girêdana di navbera Gillette û futbolê de dê rêyek vekira ku marka dê bi dehsalan lê bimeşiya.

Îro ev gav aîdî dîroka reklamê ne.

Wê demê ew tenê biryarên ku diviyabû bihatana dayîn bûn.

Û bavê min li wir bû.

Paşê, ez jî dê li wir bûma.

FIFA 1970–1998

Di hundirê stadyumên Kûpaya Cîhanê ya 1970an de, ne gengaz bû ku meriv navê Gillette paşguh bike.

Tabloyên reklamê yên mezin cihên stratejîk girtibûn, li kêleka navên din ên pêşeng ên aboriya navneteweyî: Kodak, Coca-Cola, American Express û Mercedes.

Her markayekê cihê xwe hebû.

Qaîdeya nenivîsandî hêsan bû: werin dîtin bêyî ku sehneyê bi hevrikekî rasterast re parve bikin.

Maç li qadê dihat lîstin.

Bîranîn li dora qadê dihat avakirin.

Kamerayan li pey topê diçûn, lê bi topê re, ew markayên ku hilbijartibûn navê xwe bi bûyerê ve girê bidin jî diketin malên bi mîlyonan mirovan.

Ew mekanîzmayeke hêsan û jîr bû.

Nod deqe futbol.

Bi mîlyonan temaşevan.

Yek wêne ku li hemû cîhanê dihat şandin.

Di dawiya maçê de, mirovan encam di bîra xwe de digirt.

Wan şampiyon di bîra xwe de digirtin.

Û hema bêyî ku bala xwe bidinê, wan ew markayên ku bi pêşandanê re hatibûn jî di bîra xwe de digirtin.

Bi vî awayî futbola cîhanê ji pêşbaziyeke werzişê pir zêdetir bû.

Ew bû yek ji amûrên reklamê yên herî bi hêz ên sedsala bîstan.

Û Gillette jixwe li wir bû.

Di salên paşê de, her Kûpaya Cîhanê ew model zirav û xweştir kir.

Bêtir teknolojî.

Bêtir weşana televizyonê.

Bêtir veberhênan.

Bêtir temaşevan.

Lê her tim hejmareke bi nisbet biçûk a şirketên gerdûnî, hema bêje klûbeke taybet, ku dikarîn li kêleka bûyera herî zêde lê tê temaşekirin a gerstêrkê bisekinin.

Tûrnûva ev bûn:

Meksîka 1970

Almanyaya Rojava 1974

Arjantîn 1978

Spanya 1982

Meksîka 1986

Îtalya 1990

Dewletên Yekbûyî 1994

Fransa 1998

Li her welatî, şirketên sponsor ji xerîdarên xwe re bilêtên maçên herî girîng didan.

Ew ne xelatên girêdayî kirînên taybet an armancên firotinê bûn.

Ew amûrên têkiliyê bûn.

Rêyek bû ku markayek bibe ezmûneke ku were bîranîn.

Firoşkar jî dikarîn beşdarî bûyeran bibin, bi gelemperî bi malbatên xwe re.

Em li wir bûn.

Û berî her tiştî, em di sala 1990an de li wir bûn.

Ji bo Îtalyayê ew Kûpaya Cîhanê ya Şevên Efsûnî bû.

Ji bo Gillette Italia ew tiştekî zêdetir bû.

Şirketa îtalî ji xerîdarên xwe re rozetên fermî yên bi logo û maskota tûrnûvayê didan.

Çapên taybet û berhemên ji bo bûyerê jî hatin çêkirin.

Ji bo gelekan, ew tiştên danasînê yên hêsan bûn.

Ji bo yên ku îro jî wan diparêzin, ew bûne perçeyên bîranînê.

Ji ber ku Kûpayên Cîhanê diqedin.

Maç diqedin.

Kampanyayên reklamê diqedin.

Lê hin bîranîn di nav demê re dimeşin.

DIRÛŞMA NÛ

Di sala 1989an de Gillette yek ji dirûşmên herî navdar ên dîroka reklama nûjen da nasîn:

THE BEST A MAN CAN GET

Ew ne tenê rêzeke reklamê bû.

Ew daxuyaniyeke pêşengiyê bû.

Cara yekem, marka dev ji axaftina tenê li ser tîx, gûzan û teknolojiyê berda.

Wê dest pê kir behsa mêr bike.

Xeyalên wî.

Karê wî.

Malbata wî.

Wêneya wî.

Daxwaza wî ya ku baştir bibe.

Hêza dirûşmê tam li vir bû.

Gillette negot:

«Gûzana herî baş a me heye.»

Wê got:

«Tu dikarî bibî ya herî baş a ku mêrek dikare bibe.»

Berhem bû amûr.

Armanc mirov bû.

Kampanyayên reklamê mêrên di werziş, kar, jiyana malbatê û dijwariyên rojane de nîşan didan.

Tiraş êdî ne navenda peyamê bû.

Ew rêûresma ku bi her destpêkeke nû re dihat bû.

Dirûşm jixwe bûbû beşeke ji nasnameya şirketê. Ew di ragihandinê de, di pêşkêşiyan de, di kongreyan de û di heman awayê ku şirket çîroka xwe vedigot de hebû.

Ne tenê mesele firotin bû.

Mesele pêşengî bû.

Nûjenî bû.

Naskirina wek xala referansê ya cîhanê ji bo kategoriyê bû.

Bi salan ew rêz ruhê markayê bi tevahî digirt.

Wê behsa bihayê nedikir.

Wê behsa kampanyayên danasînê nedikir.

Wê behsa daxistinan nedikir.

Wê behsa bêhempabûnê dikir.

Dibe ku tam ji ber vê yekê ew di bîra bi mîlyonan mirovan de li seranserê cîhanê ji gelek kampanyayên piştî wê pir bêtir ma.

Ji ber ku berhem diguherin.

Teknolojî diguherin.

Nifş diguherin.

Lê kêm raman dikarin ji dema xwe dirêjtir bijîn.

«THE BEST A MAN CAN GET»

yek ji wan ramanan bû.

DAWIYA SERDEMEKÊ

Bi Fransa 1998, çerxeke ku hema sî sal berê dest pê kiribû bi dawî bû.

Ji Meksîkayê di sala 1970an de heta dawiya sedsalê, Gillette li kêleka her qonaxeke gerdûnîbûna futbolê meşiyabû.

Ji bo nifşekî rêveber, xerîdar, belavker û bikarhêneran, girêdana di navbera Gillette û bûyerên werzişê yên mezin de xwezayî xuya dikir.

Ew bûbû beşek ji nasnameya markayê bi xwe.

Paşê tiştek guherî.

Ne ji nişka ve.

Hêdî hêdî.

Stratejî guherîn.

Pêşanî guherîn.

Bazar guherîn.

Rêveber guherîn.

Û ramanên li ser ka Gillette divê di sedsala nû de çi be jî guherîn.

Encam ew bû ku beşeke girîng a bîranîna ku di navbera werziş, nûjenî û pêşengiya gerdûnî de hatibû avakirin hêdî hêdî hate danîn aliyekî.

Dibe ku neçar bû.

Dibe ku ne.

Lê îro dema ku meriv li wê rêyê paşve dinêre, pirsek vekirî dimîne.

Markayeke ku alîkariya nivîsandina dîroka cîhanî ya sponsoriya werzişê kir, çawa dikare beşeke wiha girîng ji mîrasa xwe ji bîr bike?

Ev pirtûk ji bo bersivdana pirsê çênebû.

Ew çêbû da ku bîne bîrê ku ev çîrok bi rastî qewimî.

Û ku kesekî ew ji hundir jiya.

PAŞGOTIN

Ev pirtûk çîrokekê vedibêje ku sê dehsalan digire.

Çîrokeke ji werziş, reklam, nûjenî û mirovan.

Çîrokek ku bi beyzbola Amerîkî dest pê dike, di nav Kûpayên Cîhanê yên FIFA re derbas dibe û digihîje dawiya sedsalê.

Çîrok di sala 1998an de diqede.

Lê pirsên ku vekirî dihêle heta îro dirêj dibin.

Ji ber ku markayek ne tenê bi berhemên ku difiroşe dijî.

Ew bi çîrokên ku hildibijêre vebêje dijî.

Di sala 1989an de Gillette bersiveke awarte dît:

THE BEST A MAN CAN GET

Rêzeke hêsan.

Rêzeke ku dikare li seranserê cîhanê bigere.

Rêzeke ku dikare ji dema xwe dirêjtir bijî.

Di salên paşê de, min li bazarê temaşe kir wek kurê mirovekî ku çil sal di hundirê Gillette de derbas kir, û wek pisporekî ku bi xwe hejdeh sal li wir derbas kir.

Ji wê çavdêriyê encamek derket.

Çîroka ku heta niha hatiye gotin ne xelet e.

Ew kêm e.

Bersiva ku min dît ne aîdî vê pirtûkê ye.

Ew jixwe heye.

Navê wê jixwe heye.

Dirûşma wê jixwe heye.

Kampanyaya wê jixwe heye.

Û ew di nav vê sagayê de xuya dike.