ŞAGIRT — PERGALA NIVÎSKARIYÊ

ŞAGIRT Hêza fêmkirinê

Tê bîra min dema ku ez ketim hundir û min di rêzên pêşîn de cihek ji xwe re dît, tirsiyayî, meraqdar, qet ne bi hewes — û dîsa jî qaîdeya yekem tenê yek bû: pênc salan divê tu bêdeng bimînî û guhdarî bikî, bêyî ku pirsan bikî, qet nebe li vî cihê ku tenê kurên jinebiyê nas dikin.

Tenê çend civîn derbas bûbûn ku her kesî di salona gavên winda de dipirsî ez kî me, çi dikim û çawa dikim, lê min dikeniya û bêdeng dimam — çend peyvên nezaketê yên ku min hîn bûbûm, hînî min kiribûn ku heta dema ji min tê pirsîn jî, bêdengî li şûna min diaxivî.

Piştî ku meriv rastî hemû hêzên din hatiye, pirsek dimîne.

Em bi wê çi bikin? Şagirt xwedî tu împaratoriyê nîne.

Tu bazarê birêve nabe.

Tu şirketê îdare nake.

Ti olê danamezrîne.

Ew temaşe dike.

Ew guhdarî dike.

Ew girê dide.

Ew bîr tîne.

Erka wî ne qezenckirina lîstikê ye.

Ew fêmkirina maseyê ye.

Kartên din tevdigerin.

Şagirt şîrove dike.

Yên din hêzê kom dikin.

Şagirt wateyê kom dike.

Û belkî ev şaşiya rastîn a destê kartan e.

Di dawiya rêwîtiyê de, tu nabî padîşah.

Tu nabî joker.

Tu nabî marka.

Tu şagirt dimînî.

Ji ber ku her hêzek, gava hat fêmkirin, derî li pirseke hê mezintir vedike.

Û dema tu mîla dawî dimeşî, ya ku destpêkeke nû nîşan dide, li cihekî din, bi nasnameyeke din, tu nikarî bîranîn an bîrhatinan bi xwe re bibî — mîna tiştê ku bi zekaya çêkirî re diqewime: her carê, divê tu ji nû ve dest pê bikî, û çîrokê ji nû ve ava bikî. «Em ne çîrok in. Vegotina wê ye, gotina wê, ku me bi rastî nemir dike, wek şagirtan.»