DRAUGUR. GILLETTE-MAÐURINN.

Ég hafði gengið í kirkjugarðinn um morguninn. Það var afmælisdagur pabba, og eftir svona langa göngu stoppaði ég andartak til að hvíla mig, og fann bekk til að setjast á, sem tveir aldraðir herramenn sátu að hluta á.

Ég heilsaði þeim – gömul regla sem Galíleu-kollegi minn skildi eftir handa okkur, um ókunnuga – og var að koma mér fyrir til að ná andanum þegar þeir tveir byrjuðu að tala upphátt, opið samtal sem, eftir öllu að dæma, átti alls ekki að vera neitt leyndarmál, með mig sitjandi þarna rétt hjá.

Sá yngri spurði þann eldri hvernig hann héldi að hann myndi deyja, og hvern hann vildi hafa í jarðarförinni sinni. Hinn svaraði: „Á mínum aldri, aðeins 96 ára, á ég fáar óskir eftir, og ég býst ekki við að allir sem þekkja mig verði þar þegar ég dey, því ég vona að ég fari fyrst og kveðji þá, hvar sem þeir eru.“

Og á móti spurði gamli maðurinn þann yngri: „En þú, hvernig vilt þú deyja?“

„Ja,“ sagði hann, „ég er 62 ára, ég hef tekið næstum 26 lán hjá bönkum og fjármögnunarfyrirtækjum, auk húsnæðisláns á hús sem ég mun aldrei sjá, og þessir tíkarsynir voru allir fljótir að láta mig skrifa undir tryggingar ef ég skyldi deyja fyrstur – þeir tryggðu sinn eigin rass. Á meðan fellir ríkið niður alla skattreikninga og sektir þegar maður er dáinn. Og hvað arf varðar á ég ekkert að skilja eftir. Það sem ég átti sá ég til þess að gefa hverri einustu konu sem ég kynntist á ævinni – en eftir reglunni ‚smátt og smátt‘.“

„Afsakaðu spurninguna og forvitnina, en hvað var þetta ‚smátt og smátt‘? Peningar, kannski?“

„Nei, vinur minn. Bara ást – en sú tegund sem kemur ekki aftur, rétt eins og lífið þegar maður er borinn í heiminn.“

Þeir skelltu báðir upp úr, og ég hló líka með þeim. Svo sneru þeir sér að mér og spurðu hvað mér fyndist.

„Takk fyrir að deila þessu, og ég er feginn að þið sjáið mig báðir, því ég er bara draugur. Og ef augu okkar mætast á þessu augnabliki þýðir það að þið eruð báðir á réttri leið, þeirri sem liggur að húsi föðurins.“

Þeir stukku á fætur, gripu um punginn á sér – gamla ítalska ráðið gegn óheppni – og hlupu burt eins hratt og fæturnir gátu borið þá.

Ég hafði ekki einu sinni haft tíma til að ljúka litla kaldhæðnisgríninu mínu, og bara við „merkingarlegu forsýninguna“ höfðu þeir hrunið saman af ótta. Þá skildi ég hversu sterk orð eru.

Ég hugsaði að ég ætti að fara að vera varkárari, núna og í framtíðinni, því ég gæti líka átt á hættu að hitta draug – og kannski myndi hann spyrja mig hvort maður þurfi að borga fyrir ADS og SEO til að hitta fólk vefsins, eða gera eins og ég: án þeirra.

Ferdinando