HEVPEYVÎNA LI REVLON

Min xwendibû ku Ronald Perelman ji carekê zêdetir hewl dabû ku bi zorê Gillette desteser bike, lê Mamê Warren her tim rê lê girtibû, û Perelman, ji her demê hêrstir, deng pê xist lê her tiştê ku her tim dikir domand — serê her kesî diêşand.

Rêveberiya giştî ya Revlon Italia gazî min kir — rêveberê wan ê firotanê dixwest min li Catania bibîne. Min ji bavê xwe re got, û wî got: «Bê guman, divê tu biçî. Ev derfetek e ku tu bizanî ka bazar te dipejirîne, û ew çi pêşniyar dikin û pêşkêş dikin — lê xeletiya ku ji hestan biryar bidî neke. Bibe malê, li ser bifikire, û tenê paşê bersiv bide.»

Ez wê sibeha Înê tam di wextê xwe de gihîştim, saet 10:30, Otêla Jolly, Catania. Û dema ku ez ketim lobiyê — ez rastî kê têm? Berpirsê herêmê yê Gillette yê min, ku gava min dibîne, şaş dimîne û dibêje: «Tu li vir çi dikî, lanet — ma ne diviya tu li herêma xwe bî?»

«Min rojek bêhnvedan girt. Hûn ê wê di rapora mehane de bibînin ku min çar hefte berê ji we re şand, ev roj tam nîşankirî ye.»

«Ji ber vê yekê tu li vir çi dikî, wê demê?»

«Baş e, ez tenê li vir im ku kesekî bibînim. Ew dixwaze min nas bike — ez hêvî dikim qet nebe jinek be, da ku henek bidome» — û, bêyî ku ez bixwazim, hesta min rast derket, ji ber ku di civînê de min zilamek dît, lê yekî pir jinane, zêde jî.

Hevpeyvîn heft deqeyan dom kir. Gava ku ew rabû da ku were li kêleka min rûne, min hîs kir ku niyet ne bazirganî ne — lê min tu carî cih nedabû dijminekî, ne pîşeyî ne jî kesane.

Ez çûm malê û bavê xwe bir ji bo dondirmeyê, li ser kîlometreya herî xweş a Îtalyayê — qet nebe ev e ya ku li ser peravê me yê li Reggio Calabria dibêjin. Wî pirsî ka çawa derbas bû, û min got ku pêşniyar hêjayî tu baldariyê nebû, û piştî ku min spasiya wan kir, min red kir û derketim.

Min tu carî hûrgilî û taybetî negotin — ev tiştek e ku diya min fêrî min kiriye, Gillette. Û ew tu carî şaş nebû.