MERCHANDISERÊ L’ORÉAL Û MERCHANDISING

Wê êvarê ez tam di wextê xwe de gihîştim navnîşana dayî, û min nêzîkî bîst kesan dîtin ku heman rûtînê wek min derbas dikirin — li wir bûn ku fêr bibin, û di dawiyê de bi belgeyeke beşdariyê derkevin ku ji bo gelekan dê bibûya sernav û puan.

Roja yekem gera nasandinê bû — em kî ne, ji ku tên — û di nav kesan de yekî ji Standa hebû, yekî ji Upim, yekî ji rêhesina dewletê, televizyoneke herêmî, berçavkfiroşek, fêkîfiroşek, şêwirmendekî karsaziyê, nûnerekî firotana penîr, û ez.

Min ji xwe pirsî ka ez ketime nav çi, lê min jixwe pere dabû, û wek ehmeqekî min fikirî ku min golek li dergehê xwe xistiye — qet nebe di destpêkê de, berî ku li bendê bim ka tişt çawa pêş dikevin.

Sê mamoste hebûn, du jin û zilamek, temenê navîn nêzîkî sî û pênc, bi wî celebê ezmûnê ku li ser CVyekê baş xuya dike lê ne bi mecbûrî tê wateya jêhatîbûnên rastîn.

Ew ji Amazon û LinkedInê hatibûn wergirtin, û ji bo wan ew şanaz û rûmeteke mezin bû ku beşek ji hawîrdora şirketeke pirneteweyî bin û karibin bibêjin: em li vir ders didin.

Roja duyem wan dest pê kir ku slaytên PowerPointê nîşan bidin — wek ku ez vegeriyabim yek ji civînên xwe yên Gillette — lê ez aram mam, min biryar da ku pêşî fêm bikim û paşê dadbar bikim.

Roja sêyem rêveberekî dibistanê hat, û fikirî ku baş e ku min ji nav hemûyan cuda bike û li ber her kesî pirsan ji min bike, hema hema wek ku hewl dida min têxe tengasiyê — her çend min nikarîbû fêm bikim çima.

Ew li BIC FRANCE rêveber bûbû, û wî ji Gillette û her kesê ku bi wê ve girêdayî bû, rasterast an na, nefret dikir.

Roja çarem ew bi jinekê re vegeriya, rêvebera giştî ya şirketa pirneteweyî ya ku dibistan û qursên wê birêve dibir. Ew hat ber maseya min, kursiyeke biçûk kişand û li kêleka min rûnişt. Wê tiştek negot, tenê li notên ku min di deftera xwe de digirtin nêrî — ji bilî sêgoşeyan tiştek tunebû, ne notên rastîn.

Hê du roj mabûn ku qurs biqede. Her kes kêfxweş û bi motîvasyon bû, û dema ku nîqaşa li dora maseyê gihîşt min, wan pirsî ka ez çi difikirim.

Tiştek, min bersiv da, û hemû ode bêdeng bû.

Roja dawîn diviyabû em îmze bikin da ku qurs bê girtin û belgeyên xwe yên beşdariyê bistînin — dîploma rastîn dê bi postê bihata — û piştî îmzekirinê min xatir xwest û derketim.

Ez li ber dêrekê sekinîm û ketim hundir. Tije bû, ayîna Quddasê didomiya, û qursê tiştek fêrî min kiribû ku min nizanîbû: mamosteyên rastîn ên merchandisingê keşe bûn. Wan difirot bêyî ku kes tu carî ferq bike, û ew tam ji ber vê yekê jêhatî bûn ku wan tu carî mal jî nîşan nedidan.

Min pereyekî baş xerc kiribû, dema ku tenê xwendina dîrokê bes bû, tam wek ku bavê min pêşniyar kiribû. Çi xeletiyek bû, guh nedana wî.