BIRÇÎBÛN NA, NAVDARÎ ERÊ: FIRAVÎNEKE L’ORÉAL

Hemû sibe bi kar derbas bûbû, û tiştê ku herî zêde ez ecêbmayî hiştim bêdengiyên Giorgio bûn — wî ji nêz ve li vê guhertoya min dinêrî, û kifş dikir ku bi rastî qet ez nas nedikirim.

Rita, berpirsa kirînê, bi motorsîklêtekê gihîşt xwaringehê, hema hema di heman demê de bi me re. Wê kaska xwe derxist û hişt ku porê wê yê dirêj belav bibe, wek ku bibêje: ez nû ji cem porçêkerê hatim, em bibînin ka tu jê hez dikî.

Giorgio dest bi kenê kir û got: lanet, min dizanî ku ew ê ji bo te xwe bixemilîne, kurê kûçik ê bextewar.

Tu behsa çi dikî, ma tu dîn bûyî, min got, min hewl da ku rewşê sar bikim, û em ketin hundir ku wê maseyek li quncikê hilbijart — taybet, lê ne girover, bi zanebûn çargoşe — û ji min xwest ku li kêleka wê rûnim.

Em fermiyetê bihêlin, wê got, ez difikirim ku em hema hema heman temenî ne — ji bo min baş e, lê ez ê temenê te yê rastîn ê li tomarên bajarê Catania ji te nepirsim, ev ji bo kesên ku li maseya din rûniştine ye.

Ew ji kenan teqiya, paşê pirsî ka ez lîstikvanekî şanoyê me. Bi awayekî, erê, min got — lê sehneya min kolan e.

Tu çi karî dikî? Sêrbaz, bê guman — çi pirs e! Ha ha ha ha ha ha.

Baş e, ez ê ji te re bibêjim ka ez bi rastî çi dikim: ez fêrî mêran dikim ka çawa xwe dilkêş û balkêş bikin, da ku jinên jîr bibînin — wek te — û, heke biqewime, wan evîndar bikin.

Destpêkeke pir baş — û tu yê navê wî karî çi deynî?

Ez keşeyekî bê kirasê keşeyan im, lê bi deng.

Giorgio axaftin girt ser xwe û tiştê ku bi navenda xwe re lihev kiribû got, û min dev ji henekan berda.

Wê rojê kesî behsa kar û firotanê nekir, lê min tiştek fêm kir: zilamek tenê qasî wê dayika ku ew çêkiriye baş e.