ZILAMÊ L’ORÉAL

Ez demeke dirêj li bendê mam berî ku vê nivîsê binivîsim.

Ne ji ber ku peyv kêm bûn, lê ji ber ku ez ditirsiyam ku wan li ser zilamekî ku hêjayî bêtir bû winda bikim.

Giorgio ne firoşkar bû.

Ew rêbazek bû ku xwe wek mirovekî veşartibû.

Ew Birêz Giorgio Priolo bû, rêveberê bazirganî yê Başûrê Îtalyayê li L’Oréal.

Wî di nîvê salên 1970an de wek firoşkar dest pê kiribû, di dinyaya parfûmeriyan de — bazareke ku hema hema tenê bi jinan ve girêdayî bû, tam ew dinya ku L’Oréal her tim pê re axiviye û bi kûrahî pê ve girêdayî maye. Dinyayek ku di dawiyê de slogana niha gerdûnî, «Because I’m Worth It», ji dayik kir, wek ku bersiva jinekê be ku ji îspatkirina nirxa xwe westiyaye, ji lêgerîna destûrê ji bo ku xwe hêja hîs bike westiyaye.

Ajansên reklamê yên cîhanî bi mîlyaran dolar qezenc kirine bi pêşxistina têgehên wek vê, bi hemû afirîneriya xwe ya gotî, dema ku tiştê ku bi rastî hewce bû tenê ew bû ku firoşkarekî bişînin Queensê, çend saetan guh bidin mirovên asayî, û gotinên wan bikin du ramanên sade bi bihayê qehweyeke yek dolarî.

AHAHAHAHAHAH.

Min ew li otêlekê nas kir, li ser maseyekê bi bavê xwe re rûniştî, di yek ji wan êvaran de ku kar û malbat bêyî ku destûrê bixwazin tevlî hev dibin.

L’Oréal ew şandibû da ku karsaziya xwe ya Belavkirina Mezin birêxistin bike, bazareke ku nû derdiket û bi lez xerîdar û xerckirin li xwe kom dikirin, lê padîşahiya wê ya dîrokî — parfûmerî û bûtîkên COROLLE — saxlem, bihêz, nedestdayî dima.

Wî jixwe nexweşî nas kiribû.

Ew hê ciwan bû, lê laşê wî jixwe carekê ji wî xwestibû ku fatûreyê bide. Wî tu carî behsa wê nedikir da ku dilovanî bistîne. Dema ku qet behsa wê dikir, wek ku mirov behsa hewayê dike diaxivî: rastiyek, ne trajediyek.

Wî du sal ji hevaltiya xwe bi deyn da min, rojekê di hefteyê de her meh, di nav xerîdarên ku ne yên wî û ne yên min bûn de digeriya.

Di dema wan rêwîtiyan de, ew bûn yên me.

Wî fêrî min kir ku zilamekî Gillette yê ku dizanibû guh bide L’Oréal bazar ji yekî ku tenê tîxên gûzanê difirot baştir fêm dikir.

Wî aftershavea min a mêran ji min girt û li şûna wê bêhneke jinan da min, û ji min re got ku carinan divê mêr tiştê ku dixwazin fêm bikin li xwe bikin, ne tiştê ku ew in.

Wî ji min re digot şagirtê sêrbaz, û wî tu carî ew wek henek negot.

Wî ew digot ji ber ku jê bawer dikir.

Li cem xerîdaran, em bi tenê wek «Çi Şirketeke Mezin» dihatin nasîn.

Ev slogana me bû.

Me her tim digot ku em kêfê dikin, û ji ber vê yekê pere didan me.

Di vê navberê de, dinyaya derve cuda bû: yên ku her tim gilî dikirin, yên ku her tim gilî kiribûn, û yên ku qet tiştek nedikirin û dîsa jî gilî dikirin.

Firoşkarên şirketên din.

Nav ne hewce ne.

Rojekê Mîlanoyê gazî min kir, bi nezaketeke mezin, da ku ji min bixwaze ku êdî bi wî re rêwîtiyê nekim.

Beşa Lênêrîna Kesane ya Gillette li herêma min hildiweşiya û, bi awayekî, wisa xuya dikir ku sûc li ser min e.

Li gorî hin kesan, min L’Oréal difirot bêyî ku hay jê hebim.

Bê komîsyon.

Belaş.

Tam wek ku ez hê îro jî dikim.

Me bi rojan bi vê dikenî.

Gillette li dora sozeke sade împaratoriyek ava kiribû:

THE BEST A MAN CAN GET.

Wê demê, min difikirî ku ew reklam e.

Sal şûnde, min fêm kir ku ew wesfek bû.

Ji ber ku rojekê, hevrikekî tam ew da min.

Navê wî Giorgio Priolo bû.

Ew di pêncî û du saliya xwe de mir.

Pir zû ji bo zilamekî ku hê xerîdar hebûn ku bide nasîn, henek hebûn ku bibêje, û jiyaneke tevahî ya randevûyan ku tenduristiya wî tu carî nedê wan bigire.

Min navê wî li wê kir.

Navê keça min Giorgia ye, û her car ku ez gazî wê dikim, ez wî jî vedixwînim — ji bo kêliyekê, li ser maseya xwe.

Ew ne hevkar bû.

Ew ew zilam bû ku fêrî min kir ku şirketeke hevrik, ji nêz ve dîtî, tenê malbateke din e ku te hê nas nekiriye.

Bi xatirê te, Giorgio.

Ev saga çiqas ya min e, ewqas jî ya te ye.