TENÊ JI BO WAN, BI RIYA GILLETTE

Ez nû teqawît bûbûm. Çil sal firotan li Gillette Italia. Wek gelek zilamên temenê min, bijardeyên min kêm bûn lê yek pêbawerî hebû: dema ku carekê bêdawî xuya dikir, bi celebekî sêhrê, bûbû tiştekî pîvanbar. Ber bi xeteke dawiyê ve nîşan dida — ya ku, ji bo min, dê bibûya destpêkeke nû.

Di jiyanê de xûyên min ên xirab kêm bûn. Berhema perwerdeyeke ku li ser prensîb û erkê hatibû avakirin — ne li ser hewcedarî û xwestekan. Wê rojê ez bi pirtûkên xwe di bin milê xwe de di kolanê de dimeşiyam. Hezkirina min a rastîn. GILLETTENARRATIVE ez girtibûm — bê hewcedariya bendikên şalwaran.

Paşê min deng bihîstin. Dengên jinan. Û li pişt min: komeke jinan. Û çi jin! Spehî û balkêş wek yên di fîlman de — bêyî kêmasiyeke tenê. Ew bi lez dimeşiyan, li pey xwe şopek dihiştin wek erebeyên Formula One — yên ku ajovanên din li pey wan diçin, hewl didin avantajekê bidizin. Ez li pey wan çûm.

Bilêta min tunebû. Vexwendin tunebû. Pere tunebû. Min hêviya xwe winda nekir. Em zilamên Gillette dizanin yek tiştî baş bikin — her tim heman tiştî: çareseriyan bibînin. Tu carî pirsgirêkan na.

Ez nêzîkî yekê ji wan bûm û pirtûkek da wê. Ew keniya. Navê min pirsî. Û bi bêdengî, destê min girt û ez birim hundirê şanoyê — bêyî gotinekê.

Sêhra jinan. Hêza jinan.

Min konferansek hêvî dikir. Pêşandaneke kurt. Hevpeyvîneke bi rojnamevanan re. Tiştê ku min tu carî hêvî nedikir destpêkirina kampanyayeke perwerdehiyê ya nû bû bi sernavê:

EV NAYÊ KIRIN. Ew tam ew gotin bûn ku her jineke li cîhanê bikar tîne — pêşî ji zarokan re, paşê ji mêran re.

Nêzîkî saetekê dom kir. Tam bes dem — pencereya hişî ya navîn ku zilamek hewce dike da ku ramanekê qebûl bike berî ku wê hezm bike, û tenê paşê wê biguherîne.

Û her tişt rast bû. Em ji jinekê çêdibin. Em bi girî tên dinyayê û bi girî jê diçin. Em jiyana xwe di lêgerîna milê jinekê de derbas dikin ku serê xwe deynin ser. Û di dawiyê de, em her tim xwe bi tenê dibînin — bi yek mantrayê ku di guhên me de deng vedide:

ev nayê kirin.