13 · ’A LUCE DINT’’A FENESTA

’A Luce Dint’’a Fenesta — Capitulo 13 d’’a saga One Door

’A GENTE CA RUMMANETTE · Edizione Napulitana  ·  N. 13

’A LUCE DINT’’A FENESTA


Pe gran parte d’’a vita mia aggio creduto ca ’o valore ’e nu cristiano se misurava cu chello ca riusciva a fà.

Era ’na cunvinzione ragiunevole.

’O munno pare fravecato apposta pe ce dà raggione.

Ce addimannano risultate.

Nummere.

Obbiettive.

Rendimento.

Traguarde.

Ogne sistema tene ’e misure soje.

Ogne organizzazione tene ’e classifiche soje.

Ogne epoca s’inventa nu modo diverso ’e misurà ’o successo.

E quase sempe ’a misura guarda chello ca se vede.

Raramente chello ca resta.

Cu ’o passà d’’e anne, però, accumminciaje a vedé ’na cosa curiosa.

’A gente ca m’arricurdavo ’e cchiù quase maje era chella ca aveva avuto ’e risultate cchiù gruosse.

M’arricurdavo ’e n’ata gente.

Chille ca m’erano rummase vicino.

Chille ca m’avevano sentuto.

Chille ca avevano truvato ’o tiempo.

Chille ca ce stevano.

’A memoria d’’e cristiane se fa ’mpressiunà meno ’e chello ca pare.

Doppo decenne nun s’arricorda sulo chello ca hê fatto.

S’arricorda comme hê fatto sentì ll’ate.

E sta scuperta cagnaje assaje ccose.

Succedette chiano chiano.

Comme succedeno tutte ’e trasfurmaziune overe.

Nun ce fuje nisciuna rivelazione ’e botto.

Ce fujeno ciento e ciento episodie.

Piccerille.

Quase ca nun se vedevano.

N’amico ca se presenta quanno nun l’hê chiammato.

’Na persona ca resta assettata vicino a te dint’a nu mumento difficile.

Nu parente ca nun pò risolvere ’o prubblema ma sceglie ’o stesso ’e spartì ’o piso.

Dint’a tutte sti case succede quaccosa ca ’e nummere nun ponno misurà.

’A presenza dà forza.

Nun pecché leva ’o dulore.

Pecché nun lassa ca ’a sulitudine addiventa assoluta.

Tanta gente penza ca aiutà vo’ dicere truvà soluziune.

Io nun ne so’ cchiù accussì sicuro.

’A gente ca m’ha aiutato overamente nun teneva sempe ’e risposte.

Spisso teneva sulo ’a vuluntà ’e restà.

E abbastava.

Quanno simmo giuvane credimmo ca ’o valore sta dint’’o fà.

Cu ’o tiempo scupremmo ca ’o valore assaje vvote sta dint’’o restà.

Esserce.

Nun fujì.

Nun se distrarre.

Nun passà ’a mano a n’ato.

Nun sparì.

Esserce overamente.

Pare poco.

Nun è affatto poco.

Campammo dint’a ’na società chiena ’e cullegamente e spisso povera ’e presenza.

Putimmo arrivà a chiunque dint’a poche seconde.

Putimmo mannà messagge a qualunque parte d’’o munno.

Putimmo parlà senza maje fermarce.

Eppure tanta gente se sente sola comme maje.

Forse pecché ’a presenza nun è ’na questione ’e tecnologia.

È ’na questione umana.

’A presenza vo’ attenzione.

E ll’attenzione è addiventata una d’’e ccose cchiù rare d’’o tiempo nuosto.

M’arricordo cierti mumente d’’a vita mia addò nun cercavo cunsiglie.

Nun cercavo strategie.

Nun cercavo risposte.

Cercavo cumpagnia.

Quaccheduno pronto a spartì nu piezzo ’e strada.

Quaccheduno pronto a dicere:

“Nun saccio comme va a fernì, ma nun ’a passarraje sulo.”

Sti frase nun cagnano ’e fatte.

Cagnano a nuje.

E chesto è assaje cchiù ’mpurtante.

Pe anne aggio faticato dint’a poste addò se misurava tutto.

Rendimento.

Quota ’e mercato.

Crescita.

Produttività.

Eppure cierti ccose cchiù preziose ca aggio ricevuto nun cumparevano dint’a nisciuno rapporto.

Fiducia.

Lealtà.

Ascolto.

Vicinanza.

Nisciuna ’e sti ccose trase facile dint’a ’na tabella.

Eppure mantèneno gran parte d’’a vita d’’e cristiane.

’A presenza fa ’o stesso.

Nun se vede quanno ce sta.

Se vede subbeto quanno manca.

Comme ll’aria.

Comme ’a salute.

Comme cierti affette.

Ce n’addunammo d’’o valore lloro soprattutto quanno nun ce stanno cchiù.

Cu ll’età ’mparaje ’na lezione ca nisciuno libbro m’aveva ’mparato.

Tante prubbleme nun vonno essere risolte subbeto.

Vonno essere attraversate.

E quanno nu prubblema s’ha da attraversà, ’a presenza vale cchiù d’’a cumpetenza.

Pò paré ’na frase stramma.

Ma chi ha passato ’na prova gruossa ’a capisce subbeto.

Nisciuna spiegazione leva ’na perdita.

Nisciuna strategia leva ’na malatia.

Nisciuna teoria leva ll’assenza.

Ce stanno situaziune addò ’o cristiano nun tene bisogno ’e essere curretto.

Tene bisogno ’e essere accumpagnato.

Sta scuperta cagnaje pure ’o modo mio ’e sta’ cu ll’ate.

Lassaje ’e me sentì obbligato a truvà soluziune pe tutto.

Lassaje ’e cunziderà ’o silenzio nu fallimento.

Lassaje ’e credere ca ’o valore mio dipendeva d’’a capacità mia ’e accuncià ’o munno.

Invece accumminciaje a cultivà n’ata qualità.

’A disponibbilità.

Esserce pe chi ne teneva bisogno.

Pe ’a famiglia.

Pe ll’amice.

Pe ’a gente fragile.

Pe chi steva passanno ’na difficultà.

Pe chi teneva bisogno d’essere sentuto.

È ’na capacità ca se fa vedé ’e meno.

Ma è utile assaje, assaje ’e cchiù.

Guardanno arreto, m’addono ca ’e mumente cchiù ’mpurtante d’’a vita mia spisso tenevano ’na cosa in comune.

Ce steva quaccheduno.

Cierti vvote ero io.

Cierti vvote erano ll’ate.

Ma ce steva ’na presenza.

’Na presenza zitta.

Discreta.

Ca nun se ’mpicciava.

’Na presenza ca nun pretendeva niente.

Ca nun addimannava ricanuscimente.

Ca nun cercava applause.

Ce steva e basta.

Comme ’na luce appicciata dint’a ’na fenesta ’mmiezo â notte.

Forse essere maturo vo’ dicere pure chesto.

Capì ca nun avimmo ’a essere straurdinarie ogne juorno.

Nun avimmo ’a salvà ’o munno.

Nun avimmo ’a cunvincere a tutte quante.

Nun avimmo ’a vencere ogne battaglia.

Cierti vvote avimmo sulo ’a esserce.

Overamente.

Cu tutta ll’attenzione nosta.

Cu tutta ll’umanità nosta.

Cu tutte ’e difiette nuoste.

Pecché ’a gente se scorda assaje ccose.

Se scorda ’e pparole.

Se scorda ’e date.

Se scorda pure fatte ’mpurtante.

Ma rare vvote se scordano ’e chi lle restaje vicino quanno ce vuleva.

 fine, doppo ’a fatica, ’e viagge, ’e successe, ’e perdite, ’e trasfurmaziune e ’o tiempo ca è passato, resta ’na verità semplice ca te lassa ’e stucco.

Nun sempe putimmo cagnà chello ca succede.

Nun sempe putimmo guarì.

Nun sempe putimmo salvà.

Nun sempe putimmo capì.

Ma putimmo esserce.

E assaje cchiù spisso ’e chello ca ce ’mmagenammo, ’a presenza abbasta.


Ferdinando Frega
Gillette Man ⚔️

PDF ← ’A GENTE CA RUMMANETTE

Ccà tutto è gratis. Si t’ha dato quacche cosa, dona libberamente a una d’’e ONG ca avimmo scigliuto nuje — ONG DONATION →