02 · L’EREDITÀ D’’A PENOMBRA

L’Eredità D’’a Penombra — Capitulo 02 d’’a saga One Door

’A GENTE CA RUMMANETTE · Edizione Napulitana  ·  N. 02

L’EREDITÀ D’’A PENOMBRA


Si guardate ’na vita ’a luntano, pare ca tutto tene nu senso.

’E punte s’uniscono.

’E fatte trovano ’na spiegazione.

’E curve d’’a strada parono scritte.

Pure ll’errore parono parte ’e nu disegno.

Ma chesta è n’illusione ca appartene ô presente.

Quanno ’e ccose ’e campate, nun ce sta mappa.

Ce stanno sulo ’e juorne.

E dint’’e juorne nun ce stanno spiegaziune.

Ce stanno decisiune.

Quanno ero guaglione penzavo ca ’e gruosse sapevano chello ca facevano.

Penzavo ca ’e maeste sapevano ’o futuro d’’e scularielle lloro.

Penzavo ca ll’aziende sapevano ricanoscere chello ca nu cristiano teneva ’ncuorpo.

Penzavo ca ’o munno teneva n’ordine.

Po’ scupriette ’na verità assaje cchiù semplice.

Nisciuno overamente sape che succede.

Tutte quante vanno a vista.

Cierti ’o dicono.

Ate fanno finta ’e niente.

Guardanno ’a vita mia, nun riesco a truvà nu mumento addò quaccheduno dicette:

“Chisto arriva luntano.”

Nisciuno m’aspettava.

Nun ce steva corsia d’’e veloce.

Nun ce steva nu disegno preparato primma.

Nun ero ’o preferito ’e nisciuno.

E, a dì ’a verità, sta scuperta me facette libbero.

Pecché quanno nisciuno v’aspetta, nun campate cchiù pe dà raggione a chello ca ll’ate s’aspettano.

Accumminciate a fravecà ’a strada vosta.

Nu passo â vota.

Tanta gente passa ’a vita cercanno d’essere all’altezza ’e ll’immagine ca ll’ate se so’ fatte ’e lloro.

I’ tenevo nu vantaggio diverso.

Chella immagine nun esisteva.

Pe chesto ’mparaje ampresso a campà cu ll’incertezza.

A nun me mettere paura quanno ’e ccose cagnavano.

A nun piglià ’o cagnamento pe ’na minaccia.

A nun trattà ’e strade fora d’’e reole comme errore.

’A vita nun se pigliaje maje ’o fastidio ’e jì appriesso ê piane mie.

E, cu ’o tiempo, ’mparaje a nun c’’o pretendere.

Ce stettero mumente addò pareva ca tutto jeva p’’o verso giusto.

E mumente addò pareva ca succedeva tutto ’o cuntrario.

Gente ca pareva ca nun se puteva fà a meno e ca scumparette.

Occasiune ca parevano decisive e ca nun cuntavano niente.

Strade ca parevano ’e seconda e ca addiventajeno ’o centro.

’Ncuntre p’ammore d’’o caso ca cagnajeno ’a strada d’’e anne appriesso.

’A verità è ca ’o futuro ce prova gusto a fà ’e surprese.

Nun cerca permesso.

Nun manna avvise primma.

Nun rispetta ’e gradi.

Arriva e basta.

E spisso arriva ’a llà addò nisciuno sta guardanno.

Tante d’’e ccose ca hanno dato forma â vita mia so’ nate accussì.

D’’e deviaziune.

D’’e ’ncidente.

D’’e fatte ca, dint’’o mumento ca succedevano, nun tenevano nisciuna faccia ’e grannezza.

M’arricordo ’na lezzione ca ’o tiempo me ’mparaje cu ’na certa durezza.

Nun s’ha dda scagnà chello ca se prevede cu chello ca vale.

Chello ca se prevede, accujeta.

Chello ca vale, trasforma.

’E ddoje ccose vanno ’nzieme rare vvote.

Pe anne aggio faticato guardanno mercate, aziende, nummere, organizzaziune.

Addò jevo truvavo ’a stessa cunvinzione.

Ca se puteva prevedé tutto.

Ca ’a realtà se puteva guvernà.

Ca ’o futuro era ’na linea ca se puteva tirà.

Po’ arrivava sempe quaccosa a smentì sta certezza.

Nu cagnamento.

’Na crisi.

Nu cristiano.

’Na malatia.

’Na perdita.

N’occasione.

Quaccosa ca nisciuno aveva miso dint’’o piano.

Eppure era proprio llà ca accummenciava ’a parte cchiù interessante d’’a storia.

Pecché ’a vita nun misura quanto si’ capace ’e prevedé.

Misura quanto si’ capace ’e t’adattà.

Sta differenza è fundamentale.

Prevedé è n’esercizio d’intelligenza.

Adattarse è n’esercizio d’identità.

Quanno ’o munno cagna, nun vence chi teneva raggione.

Vence chi riesce a restà vivo dint’’o cagnamento.

Certe vvote me dimanno che fosse succiesso si quaccheduno m’avesse ditto precisamente comme se sarria sviluppata ’a strada mia.

Forse avesse avuto meno paura.

Forse avesse fatto meno errore.

Forse avesse patuto ’e meno.

Ma po’ capisco ca avesse ’mparato assaje ’e meno.

Pecché ’a maggior parte d’’e ccose ca tengo pe ’mpurtante nun so’ nate d’’a certezza.

So’ nate d’’o dubbio.

D’’o rischio.

D’’a mancanza ’e garanzie.

D’’o bisogno ’e jì annanze senza sapé precisamente addò stevo jenno.

Dint’a stu senso, nun essere aspettato fuje nu privilegio.

M’obbligaje a fravecà.

A guardà.

A ’mparà.

A cagnà.

A ricumincià.

Ogne vota.

Sempe n’ata vota.

Oggi tanta gente corre appriesso ê appruvaziune.

Aspettano ’e permesse.

Cercano cunferme.

Vonno sapé primma si saranno accettate.

Si saranno ricanusciute.

Si saranno capite.

I’ nun pozzo dà ’na formula.

Pozzo sulo cuntà chello ca aggio ’mparato.

’A maggior parte d’’e vvote, ’o munno nun sape manco ca esistite.

Nun v’aspetta.

Nun ve prepara ’na strada.

Nun v’organizza nisciuna festa ’e benvenuto.

E forse va buono accussì.

Pecché ’o valore ’e ’na strada nun dipenne ’a chi l’aveva prevista.

Dipenne ’a chi tenette ’o curaggio d’’a passà.

Nun ero previsto.

Nun ero aspettato.

Nun ero prugrammato.

Eppure stongo ccà.

Guardanno arreto.

Unenno ’e punte.

Surridenno ’e ll’ironia d’’o tiempo.

Pecché, â fine, ’e storie cchiù interessante nun so’ chelle scritte primma.

So’ chelle ca trovano ’a sole ’a manera d’esistere.

E ’a mia, p’’o bbene e p’’o mmale, appartene a sta categoria.


Ferdinando Frega
Gillette Man ⚔️

PDF ← ’A GENTE CA RUMMANETTE

Ccà tutto è gratis. Si t’ha dato quacche cosa, dona libberamente a una d’’e ONG ca avimmo scigliuto nuje — ONG DONATION →

U.S. COPYRIGHT OFFICESeven foundational books deposited on 31 May 2026 — case numbers 1-15167602661, 1-15167855405, 1-15167986353, 1-15168372411, 1-15169108531, 1-15172755761, 1-15173182251.© 2026 Ferdinando Frega / Frega Editore. Licensed under CC BY-NC-ND 4.0: free to read and share; no sale, no modification. gillettenarrative.com is the only authentic source.Ferdinando Frega · ORCID iD https://orcid.org/0009-0000-1455-8185